Zagraliśmy to 32 lata temu, publiczność była świetna i tak samo jest teraz – zapowiedział Tom Morello „Killing In The Name” Rage Against The Machine. Publiczność w Stodole faktycznie się spisała i samodzielnie wyśpiewała tekst. W dwóch innych momentach występu jego The Freedom Fighter Orchestra zabrzmiały jeszcze składanki rage’owych riffów, bez wokali. To chyba najbliżej słynnej grupy jak możemy być, Torwar 1994 pozostanie legendą.

Ale to tylko część bogatego repertuaru Toma: grał rzeczy Audioslave („Like A Stone” wyśpiewany przez gitarzystę Carla Restivo, z wizerunkiem Chrisa Cornella na ekranie) i te z płyt solowych (zarówno projektu The Nightwatchman, jak świeży, rockowy utwór „Adjourn It”) plus mnóstwo przeróbek. Utwory Springsteena, Lennona, Ozzy’ego, również „For The Love Of God” Steve’a Vai, w którym swoje gitarowe umiejętności mógł pokazać syn artysty, Roman. Piętnastolatek wkraczał w kilku momentach show i widać, że płynie w nim morellowa krew.

Tom znany jest ze zdecydowanych poglądów: zagrzewał do stanięcia przeciw faszyzmowi, pokazał też odpowiednią naklejkę na odwrocie gitary: „Jebać faszystów”, bojowe były wyświetlane grafiki.

Jako support wystąpili The Last Internationale, bliscy ideowo gospodarza i równie dynamiczni, choć bardziej na bluesowym tle. Można to będzie sprawdzić na ich własnym koncercie jesienią (22 listopada 2026, Voodoo Club, Warszawa).

Tom Morello w Warszawie – galeria

Większa relacja z koncertu zorganizowanego przez Live Nation w następnym „Teraz Rocku”.

W numerze i online wkrótce też wywiady z Tomem Morello i The Last Internationale.

Artykuł Tom Morello przeciw faszyzmowi w Stodole [RELACJA + GALERIA] pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.

Stodoła to obiekt niemały, ale zapewniał intymność, jakiej nie doświadczyliśmy co najmniej od występów w Starej Zajezdni w 2014 roku. Publiczność reagowała znakomicie, włącznie ze śpiewaniem riffów (nie tylko w końcowym Seven Nation Army), a mistrz potrafił to wykorzystać, dyrygował ludźmi, czego kulminacją było szaleństwo w mocniejszych partiach Steady, As She Goes. Swobodne rozwijanie znanych form było jednym z atutów występu. Z drugiej strony czasem wkraczała atmosfera wręcz taneczna, jak w Hotel Yorba, gdyby nie fakt, że trudno pląsać na parkiecie nabitym do ostatniego miejsca.

Jak widać z wymienionych tytułów White nie żałował utworów swoich byłych i obecnych zespołów, ale oczywiście zabrzmiały też jego nowe solowe single (porywał zwłaszcza groove Derecho Demonico) i materiał z płyty No Name, który już brzmi jak klasyka.

Wszystko w firmowych biało-niebieskich światłach, z zakazem używania telefonów i minimalną komunikacją – pojedyncze „dziękuję” zabrzmiało w połowie setu, a potem było tylko przedstawienie składu (Patrick Keeler, Dominic Davis, Bobby Emmett). To kontrast z występem na Torwarze z 2018 roku, no ale wtedy była z Jackiem mama, której urodziny wspólnie świętowaliśmy… W roli supportu ze swoim surowym rock’n’rollem sprawdzili się The Stubs.

Większa relacja z koncertu, którego organizatorem był Alter Art, w następnym numerze „Teraz Rocka”.

Artykuł Jack White intymnie w Stodole [RELACJA] pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.

Pierwsza wizyta w Polsce zespołu Green Jellÿ – tego od hitu o Trzech Świnkach – obfitowała w przygody. Choćby takie, czym kończy się wlanie benzyny do dieslowskiej furgonetki…

Lider, Bill Manspeaker, podzielił się tą opowieścią ze sceny, podobnie jak innymi, wyglądało to momentami jak stand-up. Poza tym zachęcał do spożycia substancji, robienia nieprzyzwoitych rzeczy z makaronami do pływania i przebieranek.

Co wydarzyło się w klubie Mechanik, zostaje w klubie Mechanik, ale relacja z koncertu i wywiad z artystą w następnym numerze „Teraz Rocka”.

Green Jellÿ w Polsce – galeria

Artykuł Green Jellÿ w Polsce: Co wydarzyło się w klubie Mechanik, zostaje w klubie Mechanik [GALERIA] pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.

„Ta płyta, którą zagramy dzisiaj, za jakieś pół roku będzie brzmiała zupełnie inaczej. Znacie nas państwo i wiecie, że my się tymi utworami bawimy” – zastrzegł Wojciech Waglewski ze sceny Ursynowskiego Centrum Kultury Alternatywy, „To troszkę jak z choinką, którą się ubiera, ubiera, ubiera, ona pod koniec robi się taka barokowa, piękna… I wtedy często człowiek zatęskni za tym prostym drzewkiem, które były na początku. My dzisiaj występujemy w roli tego drzewka”.

Było przebojowo i różnorodnie: funky w „Witkacym” (tytuły robocze), mocny rock w „Trans” (taki numer mógły zagrać Kim Nowak) i coś ze starej muzyki filmowej w „Mulatu”.

Piątkowy występ miał szczególny charakter, bo centrum Alternatywy funkcjonuje w dzielnicy najbliższej liderowi grupy – Waglewski grał dosłownie dla sąsiadów z Ursynowa. A tamtejsza sala koncertowa ma znakomite, studyjne wręcz, warunki akustyczne.

Voo Voo – galeria

Artykuł Voo Voo w roli drzewka. Relacja i galeria z niezwykłego koncertu polskiej legendy pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.

Zasłużony awans, bo grupa jest teraz w życiowej formie. Napędzana przez duet wokalistów (do składu wrócił Adam Gontier, ale pozostał w nim Matt Walst), ze świetnymi melodiami i zniewalającą motoryką, która podrywała zgromadzonych. A wcześniej pokazał się zespół Badflower z Los Angeles, którego charyzmatyczny wokalista walczył z przeziębieniem, ale kupił publiczność charyzmą.

Dwie godziny hitów Three Days Grace plus ich wersja „Creep” Radiohead zachęcają do czekania na plenerową powtórkę. Zespół ma zjawić się w 2026 roku Warszawie, na nowej imprezie Summer Punch Festival (18 i 19 czerwca, Letnia Scena Progresji).

Większa relacja z Łodzi i wywiad z Adamem Gontierem w kolejnym numerze „Teraz Rocka”.

Three Days Grace w Łodzi – zdjęcia

Artykuł Three Days Grace – podwójny napęd w Łodzi [GALERIA] pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.

Wolf Alice są ewidentnie na fali po wydaniu świetnej płyty „The Clearing”. Mnóstwo na niej klasycznych brzmień i tak też wyglądała scenografia – niczym w sali z lat 70. (uruchomili nawet dyskotekową kulę!).

Ale liczy się muzyka. Wpadające w ucho, szlachetnie zaaranżowane piosenki, śpiewane przez Ellie Rowsell głosem dziewczęcym i zarazem mocnym. Wokalistka nie wdawała się w długie przemowy, ale kupiła publiczność charyzmą i ruchem scenicznym. W podziękowaniu dostała polską flagę z hasłem o miłości do zespołu, po którą sięgnęła w kończącej podstawowy set „The Sofa”.

Większa relacja z koncertu organizowanego przez Live Nation w następnym numerze „Teraz Rocka”.

Walf Alice w Warszawie – galeria

Artykuł Wolf Alice w Warszawie – na fali [GALERIA] pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.

Halę Torwaru wypełnili młodzi ludzie, by obejrzeć młodego wykonawcę, który jest rockmanem pełną gębą. Ostatnio grał tu bez basisty, teraz ma pełny skład rozbudowany dodatkowo o kwartet smyczkowy.

Większość setlisty to utwory z classicrockowo brzmiącej płyty „Idols”, był też „My Only Angel” – efekt współpracy z Aerosmith, i poruszające wykonanie „Changes”, podczas którego publiczność spontanicznie skandowała Ozzy!, Ozzy! To echo udziału w Back To The Beginning i „błogosławieństwa” Osbourne’a.

Ale jeśli już szukać porównań, charyzma i ruch sceniczny Yungbluda zbliżają go do Freddiego Mercury’ego. Były liczne zapewnienia artysty o miłości do naszego kraju i moment, gdy zaprosił na scenę dziewczynę z widowni – Kamila świetnie poradziła sobie na gitarze we „Fleabag”.

Galeria z koncertu Yungbluda:

Większa relacja z wydarzenia organizowanego przez Live Nation Polska w następnym „Teraz Rocku”.

Artykuł Yungblud w Warszawie – rock ma się świetnie [GALERIA] pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.

W ramach weekendowej imprezy w Warszawie można było zobaczyć dwie wielkie grupy, które zawiesiły działalność lata temu, wracają okazjonalnie, a ich koncerty są świętem. W piątek na warszawskim Torze Służewiec wystąpił Hey, a w sobotę Coma.

Poza tym można było podziwiać wyjątkowy show Edyty Bartosiewicz z orkiestrą i nastrojowy występ Kaśki Sochackiej już w roli niemal głównego headlinera. Gitarowi artyści dominowali też na małej scenie: duet Sinplus ze Szwajcarii brzmiący jak The Cult, Metro niczym wcielenie Madame z lat 80., z odpowiednią stylizacją czy psychodeliczno/shoegazowe Bazgrołki.

Dla fanów pop był projekt Babie Lato (Margaret, Zalia, Sara James) zapewniający zabawę na bazie utworów własnych i coverów – w tym „Zanim pójdę” Happysad czy „W głowie” Ani Dąbrowskiej, co sprawiło, że ta druga piosenka zabrzmiała w piątek dwa razy, wcześniej również w oryginalnym wykonaniu artystki.

Santander Letnie Brzmienia w Warszawie – galeria

Artykuł Santander Letnie Brzmienia w Warszawie – dla fanów rocka [GALERIA] pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.

Występ, który został sfilmowany przez Thomasa Ramesa, odbył się 2 lipca 2024 roku. W podziemiach stawili się oprócz lidera Troy Van Leeuwen, Michael Shuman, Dean Fertita i Jon Theodore oraz trzyosobowa sekcja smyczkowa. Grupa zadbała, by jej muzyka zachowała jak najbardziej kameralny charakter – z szacunku dla sześciu milionów paryżan pochowanych w katakumbach (w 1786 roku Ludwik XVI, chcąc uniknąć epidemii dżumy, nakazał, by tam znoszono prochy zmarłych z paryskich cmentarzy).

Premiera albumu i filmu dokumentalnego „Queens Of The Stone Age: Alive In The Catacombs” odbyła się 5 czerwca.

Josh Homme, lider Queens Of The Stone Age, odpowiedział na pytania Bartka Koziczyńskiego na zapleczu Torwaru, przed warszawskim koncertem grupy:

Wspaniale brzmi ta płyta, jakby słuchacz był w tym samym pomieszczeniu co wy. To efekt specyficznej akustyki miejsca czy sztuczek z mikrofonami?

Zanim weszliśmy do katakumb, odbyliśmy długą rozmowę z Markiem Rankinem, inżynierem dźwięku i producentem, z którym pracujemy, o tym, żeby to faktycznie zabrzmiało, jakby słuchacz tam był. Zbliżeniowe mikrofony do wokalu, gitar czy skrzypiec są mniej istotne… Istotne jest oddanie odległości, jaka dzieli cię od skrzypiec. Gdy się tam znaleźliśmy, wyobrażaliśmy sobie, że będzie jak w katedrze. Okazało się, że odwrotnie: brzmiało, jakbyśmy siedzieli w brzuchu bestii. Jest tam wilgotno, kapie z sufitu, chrzęści pod nogami. Błyskawicznie uświadomiliśmy sobie jednak, że tak jest lepiej. Klaustrofobicznie, a zarazem naturalnie. Wiedzieliśmy, że będziemy nagrywać niezależnie od panującej w katakumbach akustyki, że zrobimy to bez zbędnych wątpliwości.

Jak właściwie wyglądał proces rejestracji: najpierw audio, potem pod kamerę?

Nie. Wyglądało to tak, że za każdym razem mieliśmy w pomieszczeniu trzy mikrofony rozstawione w trójkątnej konfiguracji. Poza tym dostaliśmy mikrofony krawatowe, takie jakich używa się w programach telewizyjnych. Działały na baterię, zresztą wszystkie mikrofony były zasilane bateryjnie, bo tam nie ma prądu. Pierwsza piosenka, którą słyszysz, to czwarte podejście. Kalopsia to podejście numer trzy z czterech. Villains Of Circumstance – pierwsze z dwóch. Suture… – drugie z dwóch. Podczas I Never Came mieliśmy kłopoty techniczne. Myślałem że mamy to w pierwszym podejściu, ale padły dwa zestawy baterii. I Never Came to więc wersja czwarta lub piąta, chociaż wspaniała była też pierwsza. Nie ma tu żadnego montażu. Nie ma poprawek. Tu i ówdzie pojawiają się drobne pomyłki, ale te drobne pomyłki są moimi ulubionymi fragmentami piosenek.

W jaki sposób trafiłeś na te katakumby? To nie jest atrakcja numer jeden w Paryżu.

Zobaczyłem je w książce do historii w szkole podstawowej, miałem wtedy osiem czy dziewięć lat. Mówimy o katakumbach z czasów rzymskich (będących pozostałością po kamieniołomach, w XVIII wieku zaadaptowanych na miejsce pochówku paryżan – red.). Podobne krypty są też chyba w waszym mieście (w podziemiach Archikatedry Warszawskiej świętego Jana Chrzciciela – red.)…

Zwiedziłeś je?

Nie, a powinienem. Kompletnie zapomniałem, teraz mi przyszło do głowy, a jestem tu od dwóch dni. Co za błąd… Wiesz, w Stanach mamy raczej Disneyland. Nie patrzymy na śmierć taką, jaka naprawdę jest. Odmawiamy spojrzenia na nią w odpowiedni sposób. Nie mamy wystarczająco długiej historii, by pogodzić się z tym, jak celebrować życie poprzez uznanie śmierci. Te paryskie katakumby… Nie da się stworzyć rozległej sieci ze szczątkami sześciu milionów ludzi bez czci, szacunku i miłości do życia.

Miałeś chęć, żeby tam dotrzeć, odkąd przeczytałeś o tym w szkole?

Próbowałem się tam dostać osiemnaście czy dziewiętnaście lat temu. Była zbyt długa kolejka, więc nie wszedłem. Pomyślałem wtedy, że co prawda widziałem katakumby tylko na zdjęciach, ale muszę w nich zagrać. Stwierdziłem, że moja noga tam nie postanie, dopóki nie dostanę pozwolenia na granie. Po raz pierwszy widziałem więc katakumby wieczorem dzień przed naszym występem. Chciałem, żeby mnie to obezwładniło, nie chciałem tego wcześniej zrozumieć.

Pozwolenia zdobyte, wszystko gotowe, a tu nagle wyskakują twoje kłopoty zdrowotne. Pojawiła się dodatkowa presja?

Presji nie było – dzięki temu stało się to jeszcze piękniejsze. Bo jakie są szanse, że starasz się o coś od osiemnaście czy dziewiętnaście lat, wreszcie wszystko się układa i nagle znajdujesz się w bardzo niebezpiecznej sytuacji pod względem fizycznym? Prawdopodobieństwo czegoś takiego jest niemal zerowe. Ponieważ się jednak zdarzyło, gdy tam wszedłem, poświęciłem chwilę, by zejść samemu do szybu, uklęknąć i pomyśleć: Obiecuję, że dam z siebie wszystko – mam nadzieję, że to dostatecznie dużo. Położyłem ręce na jednej z tych czaszek, zamknąłem oczy, wszyscy się przygotowywali, a ja myślałem, że trzeba z siebie dać, co potrafię najlepszego. Myślę, że fakt, że nie czułem się dobrze fizycznie, sprawił, że psychicznie wiedziałem, że tak właśnie miało być. Czułem, że powinienem tam być, powinienem to zrobić. Uważam, że zbyt dużo czasu w życiu spędzamy na zamartwianiu się przeszłością i planowaniu przyszłości, zamiast skupienia na teraźniejszości, powiedzenia sobie: Powinienem być tu i teraz. Tęsknię za poczuciem chwili obecnej. Bo w końcu czuję spokój. Tam było bardzo spokojnie.

Na okładce płyty leżysz na katafalku. Film zaczyna się od tego, że wstajesz z niego i zaczynasz śpiewać – niczym zmartwychwstanie.

Sprawa była znacznie prostsza. Było kilka chwil, gdy niemal… (długa cisza) gdy czułem, że się poddam, że nie dam rady. Rozważałem rezygnację, tak to ujmę. Na samym początku doznawałem fizycznych symptomów, które mnie przytłaczały. Kręciliśmy wszystko po kolei, widać dokładnie, jak graliśmy: pierwszy, drugi, trzeci, czwarty, piąty kawałek. I przy tym pierwszym utworze zapytałem: Czy mogę się położyć? Wczołgałem się na ten ołtarz i po prostu tam leżałem. Trzeba oddać zasługę Tomasowi (Ramesowi – red.), reżyserowi, że powiedział: Nie ruszaj się! Ja na to: Jasne, nie jestem w stanie się ruszyć.

Dlaczego nagraliście tylko kilka utworów? Były jakieś ograniczenia?

Oczywiście, że mogliśmy nagrać więcej. Ale w ciągu ostatnich kilku lat doszedłem do wniosków, które nazywam dwoma życzeniami. Chcę więcej. I chcę, żeby to się skończyło. Nie osiągniesz sukcesu, poganiając kogoś batem. Wiem, że tak jak jest – jest dobrze. Chciałem nawet, żeby to było krótsze, teraz ma dwadzieścia pięć – dwadzieścia sześć minut, czułem że wystarczy dwadzieścia. Na tyle gotowy jest teraz świat. Na tyle jestem gotowy ja. Chcę jeden solidny kęs.

Więcej we wrześniowym numerze „Teraz Rocka”.

Artykuł Queens Of The Stone Age: W brzuchu bestii [WYWIAD] pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.

30 lipca na warszawskim COS Torwar wystąpił Queens Of The Stone Age. Występ przyciągnął tłumy, które długo będą wspominać ten występ.

Queens Of The Stone Age to jeden z najbardziej popularnych zespołów rockowych w Polsce. Na wyprzedanym warszawskim koncercie stawili się wszyscy: od metalowców po alternatywę z normcore’owymi fanami pomiędzy. Zespół wciągnął obecnych w bardziej hipnotyczną niż przebojową jazdę i reagował na ich potrzeby (w kilku przypadkach, jak „Time & Place” zabrzmiały utwory proponowane z sali). Josh Homme w formie i wyluzowany – dość wspomnieć te zaciągnięcia papierosem w „Make It Wit Chu”…

Przed koncertem Bartek Koziczyński rozmawiał z liderem na temat świetnej płyty „Alive In The Catacombs”, wkrótce na stronie zapis wywiadu, a na razie relacja zdjęciowa z Torwaru.

Artykuł Hipnotyczna jazda na Queens Of The Stone Age w Warszawie [GALERIA] pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.