Tegoroczna, dwudziesta trzecia już edycja Open’er Festival odbyła się w dniach 1-4 lipca 2026 tradycyjnie na lotnisku Kosakowo. Tradycyjnie figle płatała pogoda, ale wytrwali fani doczekali się wspaniałych koncertów artystów reprezentujących różne gatunki. Poniżej to, co najbardziej przyciągnęło nasze oko i ucho.

Na pewno nie mogli narzekać fani grania okołopunkowego. 1 lipca na Tent Stage jako pierwszy pokazał się Kneecap – niby trzech gości bez instrumentów, w aranżu elektroniczno/hiphopowym, ale z dawką buntu i energii równą niejednemu punkowcowi z brzu… OK, nie wypada wypominać, bo Sebastian Murphy z Viagra Boys obnażył się i prezentował mięsień piwny, ale najważniejsza była dawka klasycznego już punk’n’rolla, która rozsadziła namiot oznaczony jako Alter Stage. Muzykę można było jeszcze chłonąć na mniejszej, hangarowej Flow Stage, gdzie dominowali wykonawcy młodsi, eksperymentujący.

Kneecap

Dalsza część środowego wieczoru skierowana była już do fanów bardziej refleksyjnego gitarowego grania. Matt Berninger, wokalista The National (w Tencie zabrzmiały też utwory macierzystej grupy­) po raz pierwszy z solowym występem w Polsce wydawał się być w formie nieco… falującej. Za to David Byrne dwie godziny później – bezbłędny, i to co prezentuje to spektakl, a nie zwykły koncert.

Matt Breninger

W zasadzie można by go przenieść na scenę główną zamiast The XX, których muzyka jest jednak minimalistyczna, intymna. Romy i Oliver rozruszali się dopiero pod koniec, gdy zaczęły dominować rytmy taneczne. Ten koncert transmitowany był w TVP i to też ważny krok w odświeżonym wizerunku festiwalu.

The XX

Na antenę trafił też wcześniejszy występ Zary Larsson, czyli wakacyjny pop, gdzie choreografia jest ważniejsza od muzyki. A całą pulę środy zgarnęła Florence And The Machine, która wystartowała już po północy. Może mniej dynamiczna niż wcześniej, może jakoś smutna, ale równie hipnotyzująca, z oddanym gronem fanek, których wianki widać było przy barierkach już kilka godzin wcześniej.

Florence + The Machine

Dzień drugi również miał swój punkowy szczyt. Idles w Tent Stage pokazali jak powinien wyglądać mocny przekaz z dźwiękowym atakiem i interakcją z publicznością. Dość wspomnieć wycieczki gitarzystów (Mark Bowen w różowej sukience) w publiczność, by odbyć z nią pogo lub puścić w obieg instrument, który jednak zawsze wracał. Joe Talbot wypluwał słowa piosenek (dosłownie, widać było strużki śliny) i opowiadał, co mu leży na wątrobie, na przykład brytyjski rząd (chociaż królowi też się dostało). Były też elementy humorystyczne, jak żarliwe wykonanie fragmentu All I Want For Christmas Is You.

Idles

Halsey na głównej? To pop, jaki chce się oglądać. Z jednej strony przebojowość z drugiej zadziorny wizerunek: pirotechnika jak na Rammsteinie, łańcuchy jak na Maidenach, i mocne wykonanie. Większość utworów zaaranżowana na rockowo (gitarowe solówki Vixen!), a niektóre partie wokalne podchodziły pod growl.

A potem danie główne: Nick Cave z bardzo rozbudowanym składem The Bad Seeds. Podkręcone aranżacje pasowały do skali sceny, ale mistrz kilkukrotnie powtarzał it’s ridiculous, jakby w ten rozmiar nie wierzył, mimo że w tym miejscu grał wcześniej dwukrotnie. Widzowie w pierwszych rzędach na pewno mogli poczuć się intymnie, bo Nick jak zwykle podchodził do barierek i balansował nad ich wyciągniętymi rękami, choćby w Tupelo. Tu wszystko jest dopracowane, i wynika chyba nie tylko ze spontanicznej energii, ale i zdolności aktorskich – dowodem wykonanie Henry Lee z chórzystką Janet Ramus, której żarliwie patrzył w oczy, jakby faktycznie łączyła ich zabójcza namiętność. Pogoda zaczęła się podczas tego występu psuć, wracał deszcz, ale nie przeszkodziło to całemu towarzystwu wyjść na wybieg w gospelowym nastroju Hiding All Away. Mistrzowska kulminacja, a kto miał jeszcze kondycję mógł bawić się przy secie Calvina Harrisa.

Dzień trzeci miał równie wielki finisz, z grupą która ściągnęła publiczność wielopokoleniową i spod różnych barw stylistycznych. The Cure. Nie było tu drogi na skróty: największe przeboje przeplatano w repertuarze utworami bardziej transowymi, nieoczywistymi. Muzycy w formie, na czele z liderem. Robert Smith wciąż ma ten sam, młodzieńczy głos i sądząc po uśmiechach dobrze się bawił, nawet gdy stopniowo coraz bardziej intensywna stawała się walka z pogodą. Przelotne opady deszczu zamieniły się w ulewę z silnym wiatrem, pod koniec ekipa techniczna gorączkowo zakrywała sprzęt, włącznie z ręcznikami na klawiszach Rogera O’Donnella. Długi zwykle bis trzeba było skrócić, a przed finalnym Boys Don’t Cry lider rzucił coś w stylu: Klawisze nie działają, a jeśli miałbym dalej śpiewać to pewnie bym zmarł, ale przynajmniej moglibyście powiedzieć, że przy tym byliście. Uczestnicy tego występu i tak będą go wspominać na całe życie, a może nie tylko oni: dzięki transmisji w TVP dramatyczne wydarzenia z Kosakowa mogła śledzić cała Polska.

The Cure

Pogoda pokrzyżowała plany występującym wcześniej, przed gwiazdą wieczoru, Slowdive. Koncert rozpoczął się z opóźnieniem i został mocno skrócony, a Rachel Goswell walczyła z temperaturą i wiatrem, który spychał gęste dźwięki grupy w kierunku zatoki.

Slowdive

Fani shoegazu mogli skryć się we Flow Stage, gdzie prezentowała się kolejna generacja stylu w postaci Irlandczyków z Just Mustard. Wtajemniczeni (a było ich kilka tysięcy) na koniec dnia przenieśli się jeszcze do Tent Stage. Roślinna dekoracja, niepozorna postać w czapeczce, bluzie z kapturem i kaloszach… Ethel Cain. Cóż to był za show! Połączenie delikatności z ciężarem w pełnej symbiozie z publicznością, która znała każde słowo. Cofając się do początku piątku, warto jeszcze wspomnieć o innej artystce, Annie Calvi – na scenie Alter poza imponującymi możliwościami wokalnymi dała się poznać jako świetna gitarzystka. Kolejny świetnie rozpisany artystycznie dzień.

Ethel Cain

Była też silna reprezentacja polska, w tym Ralph Kaminski, który przyciąga swoją magnetyczną osobowością, ujmuje delikatnością, ale też potrafi czasem mocniej uderzyć.

A sobota na Open’erze zaplanowana została jako niemal osobny festiwal, poświęcony muzyce pop.

Artykuł Powrót mistrzów na Open’er Festival [GALERIA] pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.

W rozmowie z Chaoszine była wokalistka Arch Enemy przyznała, że członkowie zespołu byli zdziwieni reakcją fanów.

To my byliśmy zaskoczeni, że ludzie byli zaskoczeni. Myśleliśmy, że wszyscy już o tym wiedzą. Przez wiele miesięcy pojawialiśmy się razem, ludzie robili nam zdjęcia. Dlatego w ogłoszeniu napisaliśmy: „Plotki są prawdziwe”, bo byliśmy przekonani, że wszyscy już się domyślają.

– powiedziała z uśmiechem.

White-Gluz zdradziła również, że współpraca z DragonForce rozpoczęła się od gościnnego udziału w nowej wersji utworu „Burning Heart”. Wspólna praca okazała się na tyle udana, że muzycy postanowili pójść o krok dalej i rozpoczęli przygotowania do koncertów oraz komponowania nowego materiału.

Artystka nie kryje także uznania dla profesjonalizmu swoich nowych kolegów z zespołu.

DragonForce naprawdę dba o każdy szczegół koncertów – od scenografii i świateł po kwestie techniczne. To ludzie, którzy wkładają całe serce w swoje występy. Czuję, że doskonale do siebie pasujemy pod względem podejścia do pracy.

– stwierdziła.

Alissa potwierdziła również, że wraz z DragonForce pracuje już nad nową muzyką. Jak przyznała, po pierwszych wspólnych sesjach zespół utwierdził się w przekonaniu, że obrał właściwy kierunek.

Jesienią DragonForce wyruszy w jubileuszową trasę z okazji 20-lecia albumu „Inhuman Rampage”, podczas której White-Gluz będzie wykonywać największe przeboje grupy, w tym kultowe „Through the Fire and Flames”.

Artykuł Alissa White-Gluz skomentowała dołączenie do DragonForce: Byliśmy zaskoczeni! pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.

Zespół Kamelot zaprezentował właśnie pierwszy teledysk, który promuje najnowsze wydawnictwo grupy, „Dark Asylum”. Płyta ukaże się już 28 sierpnia nakładem Napalm Records. 

Wideo do utworu „Ashen World” pojawiło się w serwisie YouTube. Gościnnie na planie teledysku (i oczywiście wcześniej w studiu) pojawia się tutaj Ignacia Fernández – wokalistka zespołu Decessus i aktualna Miss Chile. 

Klip znajdziecie tutaj:

W listopadzie grupa Kamelot wystąpi na dwóch koncertach w Polsce:

• 10.11.2026 / Kraków, Studio
• 11.11.2026 / Warszawa, Progresja

Bilety w sprzedaży!

Artykuł Miss Chile w teledysku metalowego zespołu. Jest MOC! [WIDEO] pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.

Lipcowy „Teraz Rock” już w sprzedaży! Nowy numer naszego miesięcznika dostępny jest w salonach prasowych wszystkich popularnych sieci, a także w kioskach na terenie całej Polski.

Od dzisiaj możecie zamawiać pismo w naszym e-sklepie (również w formacje PDF).

LIPCOWY „TERAZ ROCK” – KUP TERAZ w E-SKLEPIE

Lipcowy „Teraz Rock” – spis treści

Wkładka:

• Suede na 16 stronach

Wywiady:

• The Hu
• Deep Purple
• Tom Morello
• Republika
• Garbage
• Moonspell
• Huskie
• Łzy
• Eva Under Fire

Artykuły:

• The Rolling Stones
• Koncertowe Lato: Metallica
• Koncertowe Lato: Mystic Festival
• Koncertowe Lato: Jack White
• Części Pierwsze: King Crimson, The Night Watch
• 5 Na 5: Piotr Krzemiński
• Ticket To Ride: Starcastle
• Kower Story: John Mayall Bluesbreakers With Eric Clapton, John Mayall Bluesbreakers With Eric Clapton

Relacje z koncertów:

• Limp Bizkit
• A Perfect Circle
• Foo Fighters
• Garbage
• PIL
• SBB
• Dni Ursynowa (Kult, Myslovitz i inni)

Artykuł Lipcowy „Teraz Rock” już w sprzedaży [KUP TERAZ] pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.

Założony w 1976 roku zespół The Damned zapisał się w historii jako jedna z najważniejszych grup pierwszej fali brytyjskiego punku. Na przestrzeni lat wydali 11 albumów studyjnych, a ich utwory wielokrotnie trafiały na brytyjskie listy przebojów. Słyną również z niezwykle energetycznych koncertów, które przez dekady budowały ich kultowy status.

Choć początki grupy nierozerwalnie związane są z punkiem, z czasem The Damned zaczęli eksperymentować z brzmieniem. Charakterystyczny baryton Davida Vaniana, mroczniejsza stylistyka i rozbudowane kompozycje sprawiły, że zespół stał się również jednym z prekursorów goth rocka, inspirując kolejne pokolenia muzyków.

Bilety na koncert są dostępne w sprzedaży za pośrednictwem LiveNation.pl.

Artykuł Legenda brytyjskiego punk rocka już w lipcu w Polsce. The Damned zagrają w Krakowie! pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.

„Wszyscy artyści to prostytutki” – tak zaczyna się jeden z najważniejszych utworów Kazika Staszewskiego. PRO8L3M pokazuje, że mocny tekst i gęsty klimat numeru nadal są aktualne. Singlowi towarzyszy video, w którym obok Oskara i Steeza występuje sama Grażyna Szapołowska.

„Czy Ty to widzisz” to też mocny, czarno-biały teledysk, w którym sceny cyrkowych popisów przeplatają się z archiwalnymi materiałami i olśniewającą Grażyną Szapołowską, która jest… tatuowana. Za reżyserię odpowiada Tala Dołgowska – reżyserka i artystka wizualna działająca na styku filmu dokumentalnego, sztuki współczesnej i reklamy. Autorem zdjęć do klipu jest Michał Dymek, operator nominowanego do Oscara filmu „Dziewczyna z igłą” czy „Prawdziwego bólu”.

PRO8L3M Gra Kazika to odsłona projektu Męskie Granie Przestawia: piątkowe koncerty na tegorocznej trasie zamyka występ Oskara i Steeza oraz koncert Kultu.

PRO8L3M wraca do klasyki muzyki polskiej w całej swojej twórczości, a teksty to często ostre obserwacje rzeczywistości i zjawisk społecznych.

Artykuł Słynni hip-hopowcy zagrali Kazika. Zobacz klip! [WIDEO] pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.

Smith pojawia się na albumie „Foreign Tongues”, którego premiera odbędzie się 10 lipca. Muzyk zagrał na gitarze w utworze „Divine Intervention”, a także dograł syntezatory i chórki do „Never Wanna Lose You”.

W rozmowie w podcaście Speaking In Tongues artysta wspominał, że producent Andrew Watt zaprosił go do studia jedynie na spotkanie przy piwie. Na miejscu okazało się jednak, że wciąż pracuje tam Mick Jagger.

Powiedział: „Masz ochotę zrobić coś na płytę?”. Odpowiedziałem: „Chwileczkę…”. Nie byłem na to gotowy. Ku zdziwieniu wszystkich powiedziałem: „Nie, dzięki”. Pojechałem tam właściwie z myślą, że po prostu się upiję. Nie spodziewałem się, że będę grał na albumie The Rolling Stones.

Ostatecznie, gdy Jagger opuścił studio, Smith zmienił zdanie. Chwycił za gitarę i zaczął improwizować z Andrew Wattem. Jak sam przyznał, „jedno doprowadziło do drugiego”, a efektem tej spontanicznej sesji jest jego udział na nowym wydawnictwie The Rolling Stones.

Recenzje „Foreign Tongues” znajdziecie w najnowszym „Teraz Rocku”, który właśnie trafił do sprzedaży.

Artykuł Robert Smith bał się współpracy z The Rolling Stones. Dlaczego początkowo odmówił? pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.

Muzyk, po konsultacji z lekarzami, otrzymał zalecenie odpoczynku i wstrzymania się od występów, aby w pełni wrócić do zdrowia. W związku z tym koncerty zaplanowane na 30 czerwca i 2 lipca w Dickies Arena odbędą się odpowiednio 11 i 13 lipca. Wszystkie zakupione wcześniej bilety zachowają ważność.

W oficjalnym oświadczeniu zespół przeprosił fanów za zmiany w harmonogramie.

Po ponad 50 latach koncertowania zawsze wierzyliśmy, że jeśli wychodzimy na scenę, jesteśmy wam winni najlepszy możliwy występ. Teraz po prostu nie jest to możliwe. Dziękujemy za cierpliwość, zrozumienie i nieustające wsparcie, podczas gdy Geddy wraca do pełni sił.

Obecna trasa „Fifty Something Tour” jest pierwszą od lat, podczas której na scenie ponownie występują Geddy Lee i Alex Lifeson. Towarzyszą im perkusistka Anika Nilles oraz klawiszowiec Loren Gold. Koncerty są jednocześnie hołdem dla zmarłego w 2020 roku perkusisty Neila Pearta i obejmują największe klasyki z dorobku Rush.

Rush mają dotrzeć również do Polski. Ogłoszony jakiś czas temu koncert odbędzie się 27 marca 2027 roku w krakowskiej Tauron Arenie.

Artykuł Geddy Lee ma problemy zdrowotne. Co z koncertami Rush? pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.

Przedsprzedaż biletów na koncert Dea Matrona rozpocznie się 3 lipca o godzinie 10:00.

Dea Matrona tworzą Mollie McGinn i Orláith Forsythe, które poznały się podczas konkursu piosenki w języku irlandzkim. Niedługo później wspólnie występowały na ulicach Belfastu, a ich wykonanie utworu „Oh Well” z repertuaru Fleetwood Mac szybko zdobyło popularność w internecie.

Przełomem okazał się singiel „Make You My Star”, który trafił na szczyt brytyjskiej listy iTunes Rock Charts. Od tego czasu duet występował na największych festiwalach na Wyspach Brytyjskich, a także supportował takie gwiazdy jak Sting, Bryan Adams, Sheryl Crow czy The Darkness.

Debiutancki album „For Your Sins” z 2024 roku, nagrany i wydany w duchu DIY, dotarł na pierwsze miejsce zestawienia najlepszych niezależnych albumów w Wielkiej Brytanii. Niedawno ukazała się druga płyta formacji – „Hate That I Care”, którą artystki będą promować podczas marcowej trasy koncertowej obejmującej Wilno i Warszawę.

Artykuł Dea Matrona zagrają koncert w Polsce [DATA, BILETY] pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.

Trasa The Black Dahlia Murder będzie wyjątkowa, ponieważ zespół uczci nią 20. rocznicę premiery albumu „Nocturnal”, uznawanego przez wielu fanów za najważniejsze wydawnictwo w swojej dyskografii.

Krążek, który ukazał się w 2007 roku, na stałe zapisał się w historii współczesnego death metalu. To właśnie dzięki niemu formacja z Michigan umocniła swoją pozycję w światowej czołówce gatunku, łącząc melodyjne inspiracje szwedzką sceną z Göteborga – na czele z At the Gates i In Flames – z brutalnością charakterystyczną dla amerykańskiego death metalu.

Od ponad dwóch dekad The Black Dahlia Murder pozostają jednym z najważniejszych zespołów w katalogu wytwórni Metal Blade Records, wydając pod jej szyldem wszystkie swoje albumy studyjne. Jubileuszowa europejska trasa będzie okazją do usłyszenia na żywo materiału z kultowego „Nocturnal”, ale zapewne nie zabraknie również innych klasyków z bogatego dorobku grupy.

Sprzedaż biletów na koncert już się rozpoczęła.

Artykuł Amerykańscy mistrzowie metalu ponownie w Polsce. Klubowy koncert w 2027 roku! pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.