Dziesięciodniowa misja NASA rozpoczęła się 1 kwietnia. Czteroosobowa załoga wyruszyła w podróż wokół Księżyca i z powrotem. To pierwsza taka próba od ponad 50 lat. Misja pozwala również zobaczyć obszary Księżyca, które wcześniej były dla ludzi niedostępne.

Już w sobotę 4 kwietnia ujawniono, że jednym z utworów budzących astronautów został hit z 2023 roku „Pink Pony Club” Chappell Roan. Teraz NASA opublikowała pełną listę utworów wykorzystanych podczas misji.

Playlista „Artemis II Wake-Up Songs” rozpoczyna się utworem „Sleepyhead” Young & Sick, po którym pojawia się „Green Light” Johna Legenda i Andre 3000.

Na liście znalazły się również:

1. „In A Daydream” Freddy Jones Band
2. „Pink Pony Club” Chappell Roan
3. „Working Class Heroes” CeeLo Greena
4. „Good Morning” Mandisy
5. „Tokyo Drifting” Glass Animals i Denzela Curry’ego
6. „Under Pressure” Queen i Davida Bowiego

Na oficjalnym profilu NASA na Instagramie napisano:

Prosiliście o to. Oto ona. Oficjalna playlista utworów budzących załogę Artemis II. Każdy utwór został wybrany przez załogę księżycową, kontynuując tradycję rozpoczętą ponad 50 lat temu. Śledźcie nas, aby dowiedzieć się, jakie piosenki wybiorą następne.

Do zakończenia misji pozostał jeszcze jeden dzień, a przed końcem podróży mają pojawić się kolejne utwory.

Artyści zareagowali entuzjastycznie na informację o wykorzystaniu ich muzyki. Komentarze z podziękowaniami udostępnili m.in. Young & Sick oraz zespół Glass Animals. Szczególnie podekscytowany okazał się Denzel Curry, który stwierdził, że od teraz „pierwszym raperem odtworzonym w kosmosie”.

Artykuł NASA ujawnia playlistę misji „Artemis II”: Queen, Chappell Roan, Bowie i inni pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.

Pionier muzyki elektronicznej opowiedział o sytuacji, w której został wyrzucony z planu telewizyjnego przez swojego idola. Do zdarzenia doszło w 1980 roku podczas nagrań świątecznego programu „The Kenny Everett Christmas Special”.

Muzyk podzielił się tą historią w podcaście „I’m ADHD! No You’re Not”. Numan wspominał, że w tamtym czasie dopiero zaczynał zdobywać popularność dzięki hitowi „Cars”. Został zaproszony, aby obejrzeć nagranie z udziałem Bowiego, jednak sytuacja szybko przybrała nieoczekiwany obrót”

Poszedłem tam z moim znajomym… Byłem sławny może od dziesięciu minut. Reżyser programu powiedział mi: „Bowie cię zobaczył i nie chce, żebyś tu był – musisz wyjść”. Zostałem wyrzucony… nawet nie wziąłem udziału w programie.

Muzyk przyznał, że sytuacja była dla niego bardzo bolesna:

To odebrało mi całe to uwielbienie dla mojego bohatera. Uświadomiło mi to, że jest człowiekiem… a jeśli jesteś człowiekiem, to jesteś taki jak ja. Więc nie był już dla mnie tak wyjątkowy, jak wcześniej myślałem.

Po latach Numan spojrzał na sytuację z innej perspektywy i uznał, że mogła wynikać z zawodowej rywalizacji:

Prawdopodobnie zobaczył we mnie zagrożenie… Myślę, że był w nim pewien poziom niepewności, bo jego kariera nie wyglądała już tak jak wcześniej. Prawdopodobnie panikował z tego powodu. A ja właśnie się pojawiłem i przez chwilę wszyscy o mnie mówili.

Mimo to Numan podkreślił, że nie żywi urazy do Bowiego.

Artysta wspomniał również, że w tamtym okresie spotkał się z nieprzyjaznym traktowaniem także ze strony innych muzyków np. Micka Jaggera.

Obecnie Gary Numan realizuje dużą trasę obejmującą USA, Kanadę i Europę, która rozpoczęła się w marcu. Koncerty są związane z 45. rocznicą albumu „Telekon” z 1980 roku. Numan pracuje także nad nowym albumem planowanym na wiosnę 2027 roku. Artysta przyznał, że napisał już część materiału, jednak przerwał pracę z powodu problemów zdrowotnych swojej żony i zamierza wrócić do nagrywania po zakończeniu trasy.

Artykuł Gary Numan o trudnym spotkaniu z Bowiem: „Kazał mnie wyrzucić z planu” pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.

Chodzi o szeregowy dom przy 4 Plaistow Grove, w którym artysta mieszkał w latach 1955–1967, między 8. a 20. rokiem życia.

Informację ogłosiła organizacja charytatywna Heritage of London Trust, która przejęła nieruchomość. Wnętrza domu zostaną odtworzone dokładnie tak, jak wyglądały w czasach, gdy dorastał tam młody Bowie. Zakończenie projektu planowane jest na koniec 2027 roku.

Dom będzie służył jako miejsce warsztatów kreatywnych i rozwojowych dla młodych ludzi. Celem inicjatywy jest budowanie „solidnych podstaw dla kolejnego pokolenia” oraz nauka pewności siebie i umiejętności komunikacyjnych poprzez sztukę.

Ogłoszenie pojawiło się 8 stycznia, w dniu, w którym Bowie obchodziłby 79. urodziny. To także 10. rocznica wydania jego ostatniego albumu „Blackstar”. Artysta zmarł dwa dni po premierze płyty, po długiej walce z rakiem.

Pracujący przy projekcie Geoffrey Marsh, tak powiedział o wadze rodzinnego domu w życiu Bowiego:

To w tym małym domu, szczególnie w jego maleńkiej sypialni, Bowie zmienił się ze zwykłego podmiejskiego ucznia w zalążek niezwykłej międzynarodowej gwiazdy. Jak sam mówił: „Spędzałem tak dużo czasu w mojej sypialni. To naprawdę był cały mój świat. Miałem tam książki, muzykę, gramofon. Wychodząc z mojego świata na górze na ulicę, musiałem przejść przez tę ziemię niczyją, jaką był salon”.

W ostatnich dniach piosenka „Heroes” odnotowała ogromny wzrost liczby odsłuchań po tym, jak wybrzmiała w finałowych scenach serialu „Stranger Things”.

W tym roku ukaże się także nowy film dokumentalny o legendarnym artyście, który skupi się na latach kariery, które spędził w Berlinie. Produkcja zatytułowana „Bowie In Berlin” zadebiutuje na BBC.

Artykuł Dom z dzieciństwa Davida Bowiego zostanie otwarty dla publiczności pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.

St. Vincent, czyli Annie Clark, pojawiła się w programie „The Late Show With Stephen Colbert”, gdzie wzięła udział w nowym segmencie zatytułowanym „Under the Covers”. W ramach cyklu artyści wykonują covery utworów, które darzą szczególną sympatią.

Clark zaprezentowała własną wersję przeboju Davida Bowiego z 1975 roku „Young Americans”. Jej interpretacja jest w dużej mierze wierna oryginałowi, jednak artystka wprowadziła jedną znaczącą zmianę, zastępując w tekście nazwisko Richarda Nixona nazwiskiem Joe Bidena.

Pełnego wykonania utworu „Young Americans” w jej interpretacji można obejrzeć poniżej:

Podczas rozmowy z prowadzącym program Stephenem Colbertem St. Vincent została także zapytana, kogo chciałaby usłyszeć wykonującego jej własne piosenki. Odpowiedziała, że Erykah Badu, Doechii albo The Slits.

W 2025 roku St. Vincent spędziła większość czasu w trasie koncertowej, promując swój najnowszy album „All Born Screaming”. Krążek zdobył nagrodę Grammy.

Artykuł St. Vincent wykonała utwór Davida Bowiego. Jak jej poszło? pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.

Wokalista Blur i współtwórca Gorillaz opowiedział o tym w rozmowie z Danem O’Connellem na antenie Radia X, w której wziął udział razem z Jamiem Hewlettem. Zapytany o swoich ulubionych współpracowników, Albarn wymienił m.in. De La Soul, Bobby’ego Womacka, Fatoumatę Diawarę i Dennisa Hoppera:

Ludzie, z którymi później nagrywałem kolejne rzeczy, to zwykle ci, których najlepiej poznałem.

Muzyk dodał jednak, że niektórzy z jego ulubionych artystów pochodzą jeszcze sprzed czasów Gorillaz:

Mam na myśli kogoś takiego jak David Bowie. Pod koniec lat 90. byłem bliski nagrania wspólnego albumu z [liderem The Kinks] Rayem Daviesem i Davidem Bowie. Ostatecznie do tego jednak nie doszło.

Albarn wielokrotnie podkreślał, że Bowie był jednym z jego największych muzycznych autorytetów. Jego współpraca z Brianem Eno stała się inspiracją do stworzenia utworu „M.O.R.” z płyty „Blur”. Wokalista od lat przyznaje też, że ogromny wpływ miała na niego twórczość The Kinks:

Piosenka, którą najbardziej chciałbym sam napisać, to „Waterloo Sunset”. Bez cienia wątpliwości – to najdoskonalszy utwór, jaki mógłbym sobie wyobrazić, pasujący do mojego głosu.

To nie pierwszy raz, gdy lider Blur wraca do historii niezrealizowanego projektu z Bowie i Daviesem. W 2021 roku, Albarn potwierdził, że projekt był naprawdę bliski realizacji. W rozmowie z „The Herald” wspomniał:

Bowie wezwał mnie, kiedy grał koncert w Szwajcarii. Spotkaliśmy się za kulisami i powiedział: „Zróbmy to. Ale jeśli ta trasa nadal będzie się tak dobrze sprzedawać, to ją przedłużę”. I rzeczywiście – kontynuował tournée, dlatego album nigdy nie powstał. Żałuję tego. Czasami zastanawiam się, jak mogłoby to brzmieć.

Obecnie Albarn i Hewlett kończą prace nad nowym albumem Gorillaz „The Mountain”.

Artykuł The Kinks, Blur i Bowie w jednym projekcie? Albarn tłumaczy, co poszło nie tak pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.

Produkcja ma ukazać ostatni twórczy rozdział jednego z najbardziej ikonicznych artystów w historii muzyki.

Jak podaje Deadline, film zawierać będzie rzadkie wywiady z osobami, które znały Bowiego i blisko z nim współpracowały. Pojawią się również rozmowy z jego znanymi fanami i artystami zainspirowanymi jego twórczością.

Bowie zmarł w styczniu 2016 roku w wieku 69 lat po 18 miesiącach walki z rakiem. Zaledwie dwa dni przed śmiercią wydał swój ostatni album „Blackstar”, który został uznany za jedno z jego najodważniejszych i najbardziej poruszających dzieł.

Reżyser filmu, Jonathan Stiasny, powiedział:

Tradycyjne filmy dokumentalne o muzyce opowiadają o triumfach. To, co najbardziej mnie zafascynowało podczas pracy nad tym projektem, to fakt, że ostatni rozdział życia Bowiego nie był zakończeniem – był zmartwychwstaniem. Przekształcił porażkę w triumf, ciszę w objawienie, a ostatecznie śmierć w sztukę.

Szefowa działu filmów dokumentalnych w Channel 4, Shaminder Nahal, dodała:

Bowie był jednym z tych rzadkich artystów, których wyobraźnia nigdy nie gasła. Ten film pokazuje, jak stojąc w obliczu końca znalazł sposób, by przekroczyć granice i stworzyć coś naprawdę transcendentalnego.

90-minutowy dokument powstał we współpracy Channel 4, Dogwoof i Rogan Productions. Ta sama wytwórnia stworzyła filmy „Freddie Mercury: Ostatni Rozdział” i „ABBA: Against the Odds”.

To nie jedyny powstający projekt poświęcony legendarnemu muzykowi. Niedawno BBC zapowiedziało premierę własnego dokumentu „Bowie in Berlin”, który ma ukazać się w 2026 roku. Produkcja skupi się na latach 1976–1978, kiedy artysta przeniósł się do Berlina, by walczyć z uzależnieniem od kokainy i na nowo odkryć siebie artystycznie. W tym czasie powstała tzw. „berlińska trylogia”, czyli albumy „Low”, „Heroes” i „Lodger”.

Artykuł Nieznana strona Davida Bowiego. Nowy film pokaże ostatnią dekadę jego życia pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.

Wśród 90 tysięcy przedmiotów związanych z artystą, które trafiły do specjalnego archiwum poświęconego jego twórczości, znalazła się notatka z listą ulubionych utworów muzyka. Dokument nosi tytuł „Notatka do audycji radiowej – lista ulubionych nagrań” i ujawnia, jakie utwory były dla Bowiego szczególnie ważne.

Na liście znalazły się m.in. „Across the Universe” The Beatles, które Bowie sam nagrał na swoim albumie „Young Americans” z 1975 roku, a także „Tom Violence” Sonic Youth oraz „Some Day My Prince Will Come” Milesa Davisa.

Pełne zestawienie ulubionych utworów Bowiego:

• Richard Strauss – „Four Last Songs”
• Alan Freed and His Rock ’N’ Roll Band – „Right Now Right Now”
• Little Richard – „True Fine Mama”
• The Hollywood Argyles – „Sho Know a Lot About Love”
• Miles Davis – „Some Day My Prince Will Come”
• Charles Mingus – „Ecclusiastics”
• Jeff Beck – „Beck’s Bolero”
• Legendary Stardust Cowboy – „I Took a Trip on a Gemini Spaceship”
• The Beatles – „Across the Universe”
• Ronnie Spector – „Try Some, Buy Some”
• Roxy Music – „Mother of Pearl”
• Edgar Froese – „Epsilon in Malaysian Pale”
• The Walker Brothers – „The Electrician”
• Sonic Youth – „Tom Violence”

To nie jedyna ciekawostka, jaką odsłoniły archiwa. Znaleziono także listę, którą Bowie sporządził w 1995 roku, dzieląc różne zjawiska na te „na czasie” i te „do odrzucenia”. Do pierwszej grupy wpisał m.in. „surfowanie po chaosie”, „brak uporządkowanych zakończeń” czy „rozsądne systemy cybernetyczne”. Wśród rzeczy „do odrzucenia” znalazły się „postmodernizm”, „religia”, „ironia”, „twoje 15 minut sławy”. Do tej grupy, z typowym dla siebie poczuciem humoru, Bowie dołączył również swoje własne nazwisko.

Odnalezione materiały dołączono do zbiorów otwieranego właśnie David Bowie Centre w V&A w Londynie. Ekspozycja ma przybliżać proces twórczy artysty i jego rolę jako ikony kultury.

Artykuł David Bowie kochał Beatlesów i Sonic Youth. Jest lista jego ulubionych utworów! pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.

13 lipca 1985 roku odbyły się dwa równoległe koncerty rockowe, Live Aid, zorganizowane przez Boba Geldofa oraz Midge’a Ure’a w celu zebrania funduszy dla głodujących w Etiopii. Na dwóch scenach w Londynie i Filadelfii wystąpiło kilkadziesiąt gwiazd transmitowanych na żywo. Oszacowano, iż występy przez telewizję oglądało na żywo 1,5 miliarda ludzi ze 100 krajów.

Do legendy przeszedł występ zespołu Queen, pamiętne były także koncerty U2, Davida Bowiego, Judas Priest czy reaktywowanego jednorazowo Led Zeppelin.

Z okazji 40. rocznicy koncertów na oficjalnej stronie Live Aid znalazł się zapis całego wydarzenia. Dziesięć filmów zawiera w sumie około 10 godzin muzyki gwiazd, które tego dnia zagrały na dwóch stadionach.

Wszystkie części możesz obejrzeć poniżej.

Artykuł Queen, Judas Priest, U2, David Bowie i inni. Zobacz Live Aid w całości [WIDEO] pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.

W 1985 roku Mick Jagger i David Bowie wydali singel z piosenką „Dancing in the Street” znanego z pierwotnej wersji w wykonaniu Martha and the Vandellas w 1964 roku. Ich wersja dotarła na szczyty list przebojów, towarzyszył jej też zabawny klip.

29 sierpnia ukaże się specjalna reedycja singla „Dancing in the Street”. Mick Jagger na Instagramie mówi o tej piosence tak:

Świetnie się bawiliśmy zarówno nagrywając „Dancing in the Street” w studiu, jak i robiąc teledysk. Niesamowite, jak to wyszło. Dziś ten teledysk jest przezabawny. Wygłupialiśmy się i próbowaliśmy nawzajem naśladować swoje ruchy. To jedyny raz, kiedy z Davidem razem nad czymś pracowaliśmy, a szkoda.

Już teraz można obejrzeć zremasterowaną wersję teledysku.

Artykuł Mick Jagger zapowiada reedycję słynnego singla z Davidem Bowiem [WIDEO] pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.

David Bowie był nazywany artystą kameleonem. Ciągle szukał, eksperymentował, zmieniał wizerunek i styl swojej muzyki. Wsłuchiwał się w dokonania innych i szybko reagował na zmiany mód i prądów, ale potrafił też przewidywać, w jakim kierunku skieruje się muzyczny świat, wyprzedzać poczynania innych, inspirować powstanie nowych zjawisk. A częste meta­morfozy uczyniły go postacią zagadkową, intrygującą, fascynującą.

Na pierwszych singlach, z połowy lat 60., podążał śladem The Rolling Stones, The Who czy The Kinks. Na debiutanckim albumie, David Bowie (1967), zaprezentował się jako twórca i wykonawca piosenek kabaretowych. W pierwszym przeboju, kosmicznym Space Oddity, z partią melotronu w wykonaniu Ricka Wakemana (1968), połączył folkowość z wrażliwością progrockową. A na kolejnych płytach, David Bowie (1969), The Man Who Sold The World (1970) i Hunky Dory (1971), potrafił już zachwycić orygi­nalnością i świeżością pomysłów, jak w pełnych barokowego rozmachu balladach (Cygnet Committee), własnej wersji hard rocka z przeszywająco lodowatymi dźwiękami gitary Micka Ronsona (She Shook Me Cold, The Width Of A Circle) czy zwiewnych, enigmatycznych piosenkach zabarwionych dźwiękami gitar akustycznych, fortepianu i smyczków (Kooks, Quicksand, Changes, Fill Your Heart). A jednocześnie pod wpływem The Velvet Underground i The Stooges (w późniejszym okresie pomógł liderom obydwu tych zespołów, Lou Reedowi i Iggy’emu Popowi, w karierze) zaczął dostrzegać w rocku medium doskonale nadające się do przekazania obrazu świata współczesnego, pogrążającego się w stanie chaosu.

Tak powstały utwory w rodzaju Ziggy Stardust, Five Years i Hang On To Yourself, skomponowane z my­ślą o kolejnej płycie – The Rise And Fall Of Ziggy Stardust And The Spiders From Mars, nagrywane z włas­nym zespołem The Spiders From Mars (z Ronsonem w składzie) od listopada 1971 do lutego następnego roku, a już w styczniu 1972 zaprezentowane w surowych wersjach radiowych przez BBC.

W lutym 1972 Bowie wyruszył ze swoimi muzykami w długą trasę po kraju, trwającą aż do września, wcielając się podczas tych występów w wymyśloną przez siebie wtedy postać idola młodych – Ziggy’ego Stardusta. A robił to tak sugestywnie, że sam, ubrany w futurystyczny kostium, w butach na wysokich obcasach, w wyzywającym makijażu, stał się ulubieńcem fanów coraz bardziej popularnego w tym cza­sie glam rocka. W rezultacie wydany w czerwcu album The Rise And Fall Of Ziggy Stardust And The Spiders From Mars z miejsca stał się bestsellerem.

Piosenki, które go wypełniły, układały się w opo­wieść o tajemniczym Ziggym. Bowie przetworzył w niej koleje losu Vince’a Taylora, charyzmatycz­nego piosenkarza rock’n’rollowego, który pewnego dnia obwieścił światu, że jest Chrystusem. Nadał swojemu bohaterowi zarazem cechy postaci rodem z literatury fantastycznonaukowej: bezpłciowej zjawy, która przybywa z innego świata na Ziemię, aby ostrzec ludzkość przed zbliżającą się zagładą. W poszczególnych utworach pojawiały się więc róż­ne fascynujących wątki, przede wszystkim kariery artystycznej wraz z towarzyszącymi jej ambicjami, sukcesami i rozczarowaniami (Lady Stardust, Star, Ziggy Stardust, Rock’n’Roll Suicide) oraz rozkładu współczesnej cywilizacji (Five Years, Starman).

Bowie wyjaśniał: Tak naprawdę chciałem tworzyć musicale. Pociągało mnie to bardziej niż cokolwiek inne­go. Ale ponieważ lubiłem muzykę rockową, poszedłem w tym kierunku, z nadzieją, że prędzej czy później uda mi się połączyć obie te rzeczy. I, jak sądzę, właściwie tak się stało, kiedy stworzyłem postać Ziggy’ego. Ale w innej rozmowie zaprzeczył, że stworzył całość, rodzaj rockowego musicalu, concept album. Mówił: Z początku tak miało być, ale potem zacząłem dorzucać do puli piosenki, które nie pasują do historii Ziggy’ego. Na płycie jest więc tak naprawdę tylko kilka scenek z ży­cia zespołu, który nazywa się Ziggy Stardust And The Spiders Of Mars, prawdopodobnie ostatniego na Ziemi, ponieważ zostało pięć lat do jej zagłady. W tej samej rozmowie zgodził się jednak, że to, co powstało, ma jednak znamiona spójnej opowieści. I tłumaczył: Kiedy album jest już gotowy, zaczynam interpretować swoje piosenki inaczej niż wtedy, kiedy je pisałem. A jednocześnie przekonuję się, że sam mogę się dowiedzieć z moich płyt sporo o sobie.

Album wypełniły piosenki z elementami muzyki lat 50., soulu, garażowego rocka i nawet metalu, efektownie zaaranżowane (z wykorzystaniem – oprócz gitar, basu i perkusji – fortepianu, kla­wesynu, syntezatora ARP, różnych instrumen­tów dętych oraz orkiestry smyczkowej), od uroczo melodyjnych, jak Moonage Daydream, Starman, Lady Stardust i Rock’n’Roll Suicide, po pełne rockowej mocy i zadziorności, niesamo­wicie intensywne, w rodzaju Star, Hang Onto Yourself i Sufragette City.

Niesamowity klimat całości współtworzyła okładka, przedstawiająca ponury londyński zaułek, a w nim postać nie z tego świata – Davida Bowiego, a raczej Ziggy’ego Stardusta, z włosami ufarbowanymi na żółto, w obcisłym jednoczęściowym kombinezonie i wysokich butach na koturnach (projektantem kostiumu był Kansai Yamamoto), z przewieszoną przez ramię gitarą.

The Rise And Fall Of Ziggy Stardust And The Spiders From Mars to sztandarowe dokonanie glam rocka i zarazem świa­dectwo niezwykłego talentu Davida Bowiego, oszałamiające dzieło geniuszu, jak napisał jeden z recenzentów. I to on miał rację, a nie inny, który podsumował płytę słowami: twór kompetentnego plagiatora.

Bowie okazał się jednym z najbardziej nowatorskich i inspirujących muzyków swoich czasów, o ogromnym do­robku, obfitującym w dzieła wybitne, intrygujące, niesamo­wite, jak Aladdin Sane (1973), Diamond Dogs (1974), Station To Station (1976), berlińska trylogia Low (1977, z utworem Warszawa, opartym na melodii pieśni Stanisława Hadyny Helokanie dla zespołu Śląsk), Heroes (1978) i Lodger (1979), Let’s Dance (1983), Outside (1995) i pożegnalne Blackstar, wydane dwa dni przed jego śmiercią w 2016.

WIESŁAW WEISS

Nowe „Wydanie Specjalne” w sklepach!

„The Rise An Fall Of Ziggy Stardust And The Spiders From Mars” to jedna ze 100 płyt wszech czasów, jakie znalazły się w naszym nowym „Wydaniu Specjalnym”.

„Wydanie Specjalne: 100 PŁYT WSZECH CZASÓW – ROCK” to subiektywne, przygotowane przez redakcję „Teraz Rocka” zestawienie najważniejszych albumów w historii naszego ukochanego gatunku.

6 grudnia pismo trafiło do sprzedaży ogólnej. W cenie 27,99 zł dostępne jest w kioskach i salonach prasowych w całej Polsce.

Można je również zamówić z naszego sklepu internetowego:

„100 PŁYT WSZECH CZASÓW – ROCK” – KUP TERAZ!

Artykuł Jak David Bowie stworzył sztandarowe dokonanie glam rocka pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.