Działający od 1987, dowodzony przez Ste­vena Wilsona brytyjski zespół Porcupine Tree należy do najważniejszych pro­grockowych wykonawców ostat­nich trzydziestu lat. Już wydany w 1995 roku album The Sky Moves Sideways zwrócił na niego uwagę, a późniejsze, w tym Lightbulb Sun (2000) i In Absentia (2002), umocniły jego pozycję. Wydaje się jednak, że to właśnie wydany w 2007 roku Fear Of A Blank Planet jest szczytem, do którego przez cały czas dążył lider.

Nawiązujący tytułem do Fear Of A Black Planet Public Ene­my z 1990 album jest ponurą opowieścią o pokoleniu wycho­wywanym na internecie, konsolach, telefonach. O alienacji, zaburzeniach dwubiegunowych, myślach samo­bójczych, apatii, szumie medialnym i tych wszystkich innych niepoko­jących kwestiach, o których w 2007 roku jeszcze się mało mówiło, a dziś stały się naglącymi problemami zachod­nich społeczeństw.

Poddajemy dzieci nieustannemu szumowi infor­macyjnemu i obawiam się, że wychowujemy genera­cję pustych ludzi – mówił Steven Wilson w „Teraz Rocku” przy okazji premiery płyty. Główną moją tezą jest to, że przy tak łatwym dostępie do informacji przestają one cokolwiek znaczyć.

Steven Wilson, inspirując się w dużym stopniu powieścią Księżycowy Park Breta Eastona Ellisa, przedstawił na Fear Of A Black Planet bardzo wni­kliwą i trafną analizę lęków i zaburzeń pokolenia dorastającego na początku XXI wieku. Xbox jest dla mnie bogiem/ Palec na przycisku, moja matka to suka, a ojciec przestał próbować się do mnie odzywać – śpiewa w utworze tytułowym, opisującym zja­wisko, na które Japończycy mówią „hikikomori” (ograniczenie się do przebywania w zamkniętej przestrzeni, domu, pokoju). Do tego ubrał całość w porywającą, bardzo wciągającą muzykę.

Sześć dość długich kompozycji, jak tytułowa, siedemnastominutowa Anesthetize, Way Out Of Here czy Sleep Together, operuje pomysłowo róż­nymi środkami, od ciężkich, niemal metalowych dźwięków po intrygującą elektronikę i potężne brzmienia orkiestrowe. Na płycie nie brak rockowego czadu, ale są też fragmenty transowe, hipnotyczne, liryczne, urokliwie melodyjne. W dynamicznych partiach orkiestry pojawiają się pasaże orientalne. Lubię albumy, których trzeba posłuchać przynajmniej z pięć razy, zanim w ogóle zacznie się rozumieć, o co na nich chodzi, a potem można ich słuchać sto i dwieście razy, za każdym razem odkrywając coś nowego – mówił Wilson w „Teraz Rocku”.

Dodać trzeba, że lider Porcupine Tree pozyskał na album śmietankę rocka progresywnego – w Anesthetize na gitarze gra Alex Lifeson z Rush, a w Way Out Of Here gitarowe pejzaże two­rzy Robert Fripp z King Crimson.

Fear Of A Blank Planet zebrał zasłużone pochwały (miesięcznik „Classic Rock” uznał go albumem roku), był nominowa­ny do Grammy, odniósł też spory sukces komercyjny jak na lata mniej łaskawe dla rocka.

W tym czasie Steven Wilson coraz bardziej skupiał się już jednak na karierze solowej – wydał takie płyty, jak Grace For Drowning (2011), Hand. Cannot. Erase. (2015) i The Harmony Codex (2023) – oraz z innymi projektami, w tym Blackfield i No-Man. Porcupine Tree wydało jeszcze jeden album, The Incident (2009), a potem zapadło w dwunastoletni letarg, powracając dopiero w 2022 roku równie udaną płytą Closure/Continuation.

Nowe „Wydanie Specjalne” w sklepach!

„Fear Of A Blank Planet” to jedna ze 100 płyt wszech czasów, jakie znalazły się w naszym nowym „Wydaniu Specjalnym”.

„Wydanie Specjalne: 100 PŁYT WSZECH CZASÓW – ROCK” to subiektywne, przygotowane przez redakcję „Teraz Rocka” zestawienie najważniejszych albumów w historii naszego ukochanego gatunku.

6 grudnia pismo trafiło do sprzedaży ogólnej. W cenie 27,99 zł dostępne jest w kioskach i salonach prasowych w całej Polsce.

Można je również zamówić z naszego sklepu internetowego:

„100 PŁYT WSZECH CZASÓW – ROCK” – KUP TERAZ!

Artykuł Jak Steven Wilson przewidział dzisiejsze fobie i lęki na płycie Porcupine Tree pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.

Colin Edwin grał na basie w Porcupine Tree w latach 1993-2010 i przez ten czas nagrał z nim szereg znakomitych albumów. Który z nich uważa za największe artystyczne osiągnięcie?

W wywiadzie dla „Teraz Rocka” przeprowadzonym przez Wiesława Weissa Colin Edwin wskazuje wydany w 2007 roku album „Fear Of A Blank Planet” mówiąc:

To moim zdaniem jeden z lepszych albumów zespołu. Nie przypomina niczego, co powstało w tym samym nurcie. Ma swój charakter. A poza tym stanowi ciekawie zbudowaną muzyczną całość, w której każdy utwór ma swoje miejsce – niezależnie od tego, że teksty tworzą literacką całość. Album Fear Of Blank Planet był naszym wzlotem. Osiągnęliśmy wtedy o wiele wyższy poziom jako twórcy niż wcześniej i rzeczywiście stworzyliśmy dzieło na miarę tych nowych możliwości. Dzieło, które odniosło zasłużony sukces i które moim zdaniem do dziś nie utraciło nic ze swojej mocy.

Czy ten album uważa też za swój ulubiony? Jak się okazuje nie:

Bardzo lubię Lighbulb Sun. Ze względu na dość eksperymentalny charakter. To nie jest najlepszy album zespołu. Wydaje się trochę niespójny. Są tam utwory, które nie bardzo pasują do pozostałych. Ale podoba mi się, bo mieliśmy wtedy dość eksperymentalne podejście do tworzenia, które bardzo mi odpowiada, nawet jeśli czasem prowadzi do artystycznej porażki. Do dziś słucham Lighbulb Sun z zainteresowaniem. Lubię też In Absentia, bo moim zdaniem dobrze portretuje Porcupine Tree. Jeśli ktoś nie zna zespołu i chciałby dowiedzieć się, czym jest i jaką muzykę gra, poleciłbym mu na początek właśnie In Absentia.

Dziś Colin Edwin współtworzy zespół O.R.k., który już wkrótce przyjedzie do Polski na dwa koncerty: 5 grudnia 2023 w warszawskiej Proximie i 6 grudnia 2023 w krakowskim klubie Kamienna 12. Bilety dostępne są w sprzedaży w cenie od 188 PLN.

Cały wywiad z Colinem Edwinem znajdziecie w październikowym numerze „Teraz Rocka” dostępnym w sprzedaży.

PAŹDZIERNIKOWY TERAZ ROCK – KUP ONLINE

Artykuł Colin Edwin wskazuje największy wzlot Porcupine Tree: Nie przypomina niczego w tym nurcie pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.