Metallica od ponad 40 lat napędzana jest głównie przez Larsa Ulricha i Jamesa Hetfielda. To oni odpowiadają za przeważającą większość materiału i podejmują decyzje artystyczne i biznesowe. Ale na początku było inaczej.

Tak przynajmniej twierdzi producent płyt „Ride The Lightning”, „Master of Puppets” i “…And Justice For All” – Flemming Rasmussen. W wywiadzie dla zachodniego “Metal Hammera” Flemming opowiada, jak wyglądały relacje w zespole, gdy go poznał:

Lars i James stali się liderami dopiero później. W tamtym czasie był to czteroosobowy monolit. Lars i James dbali o promocję, ale Cliff był najstarszy i miał wykształcenie muzyczne, słuchali się więc jego wskazówek. Burton był ważny dla funkcjonowania zespołu. Brał udział we wszystkich procesach decyzyjnych. Metallica nie podejmowała żadnych kroków, jeśli Cliff nie dał jej zielonego światła.

Cliff Burton był basistą, a także twórcą części repertuaru Metalliki. Wykazywał się dużą muzykalnością i miał muzyczne wykształcenie. Burton zginął w wypadku podczas trasy koncertowej Metalliki we wrześniu 1986 roku.

Artykuł Producent wskazuje najważniejszego członka Metalliki. Nie był to Lars! pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.

Flemming Rasmussen to legendarny producent, który wyprodukował albumy „Ride The Lightning”, “Master Of Puppets” i “… And Justice For All” Metalliki. A czy lubi późniejsze albumy tego zespołu?

W wywiadzie dla “Teraz Rocka” Rasmussen przyznał, że szczególnie lubi album „Hardwired… To Sefl-Destruct” z 2016 roku:

Podobał mi się „Hardwired… To Self-Destruct”. Przed jednym z koncertów rozmawiałem z Larsem i zapytał mnie, co myślę o tej płycie. Odparłem, że to pierwsza płyta od czasu Czarnego albumu, której żałuję, że nie wyprodukowałem. Powiedział, że to najlepszy komplement jaki słyszał. Uważam, że 72 Seasons też jest dobry. Mniej więcej wrócili do swoich korzeni. Doszli do wniosku, że takim są zespołem i takie piosenki grają. Wszystkie te Loady, Reloady, St. Angery i Death Magnetic to próba ustalenia, jakim są zespołem i testowania różnych rzeczy.

A co Flemming Rasmussen myśli o kontrowersyjnym albumie „St. Anger”? Przeczytaj tutaj.

Obszerny wywiad z Flemmingiem Rasmussenem, w którym opowiada nie tylko o pracy nad płytami Metalliki, ale też Rainbow, Morbid Angel i Dead Star Talk znajdziecie w czerwcowym numerze „Teraz Rocka”, który jest już w sprzedaży.

CZERWCOWY TERAZ ROCK – KUP ONLINE

Artykuł Flemming Rasmussen żałuje, że nie wyprodukował tej płyty Metalliki pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.

W 1984 roku Metallica zjawiła się w Kopenhadze w Sweet Silence Studios, żeby nagrać swój drugi album, „Ride The Lightning”.

Odpowiedzialny za sesję producent Flemming Rasmussen w wywiadzie dla „Teraz Rocka” przyznał, że Metallica już na tamtym etapie przygotowywała solidne taśmy demo, jednak z jednego utworu nie byli zadowoleni. Flemming wyjawia, że chodziło o „For Whom The Bell Tolls”, którego pierwsza wersja nie przypadła mu do gustu:

Na Ride The Lightning nagraliśmy inną wersję For Whom The Bell Tolls. Gdy nagraliśmy wszystkie kawałki, przesłuchaliśmy je, a ja stwierdziłem, że brzmienie For Whom The Bell Tolls jest gówniane i musimy go nagrać od nowa. To pierwsza piosenka, którą Lars zagrał do metronomu i wyszło całkiem nieźle. Nadal grają ten kawałek (śmiech).

Obszerny wywiad z Flemmingiem Rasmussenem, w którym opowiada nie tylko o pracy nad płytami Metalliki, ale też Rainbow, Morbid Angel i Dead Star Talk znajdziecie w czerwcowym numerze „Teraz Rocka”, który jest już w sprzedaży.

CZERWCOWY TERAZ ROCK – KUP ONLINE

Artykuł Metallica musiała dwa razy nagrywać jeden numer z klasycznej płyty. Lars zagrał z metronomem pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.

Flemming Rasmussen to producent znany z tego, że wyprodukował albumu „Ride The Lightning”, „Master Of Puppets” i “…And Justice For All” Metalliki, które wielu fanów uważa za szczytowe osiągnięcia nie tylko tego zespołu, ale i całego thrash metalu. Na początku lat 90. jego miejsce zajął Bob Rock, który zaczął z Metallicą współpracę od „Czarnego albumu” z 1991 roku, a zakończył na kontrowersyjnym albumie „St. Anger” z 2003, którego brzmienie było krytykowane przez wiele osób.

Co Flemming Rasmussen myśli o “St. Anger”? W wywiadzie dla “Teraz Rocka” producent przyznał:

Wiele osób twierdzi, że „St. Anger” to gówno, a ja gdy go raz słucham, jestem pod wrażeniem tego, że próbowali robić coś nowego i zmienić definicję metalu, ale gdy słucham go innym razem zastanawiam się, dlaczego wypuścili gówniane demo (śmiech). Mogli cały czas nagrywać płyty jak „Master Of Puppets” albo „Czarny album”, ale to by było nudne. Zespoły, które tak robią stają się nudne. Należy im się uznanie za to, że nie spoczęli na laurach, a chcieli się rozwijać.

Obszerny wywiad z Flemmingiem Rasmussenem, w którym opowiada nie tylko o pracy nad płytami Metalliki, ale też Rainbow, Morbid Angel i Dead Star Talk znajdziecie w czerwcowym numerze „Teraz Rocka”, który jest już w sprzedaży.

CZERWCOWY TERAZ ROCK – KUP ONLINE

Artykuł Producent „Master Of Puppets” o „St. Anger” Metalliki: Jestem pod wrażeniem pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.

Na początku 1988 roku Metallica zabrała się za nagrania albumu „… And Justice For All”. Początkowo w roli producenta obsadziła Mike’a Clinka, który zasłynął jako producent albumu „Appetite For Destruction” Guns N’ Roses. Z tej sesji jednak nic nie wyszło, a rolę producenta objął ostatecznie Flemming Rasmussen, który wyprodukował wcześniej płyty „Ride The Lightning” i „Master Of Puppets”.

W wywiadzie dla „Teraz Rocka” Flemming wspomina, dlaczego Metallica zwróciła się do Mike’a Clinka i dlaczego ostatecznie z tej współpracy nic nie wyszło:

W listopadzie 1987 roku zadzwonił do mnie Lars i powiedział, że zabukowali studio na cztery miesiące począwszy od 3 stycznia i chcą, żebym wyprodukował płytę. Powiedziałem, że nie mogę, bo już jestem zabukowany. Wolne terminy mam dopiero od 1 maja. Lars upierał się, że muszą zacząć w styczniu. Nie mogłem jednak zmienić planów, bo nagrywałem płytę jednej z największych gwiazd duńskiego popu, a ona była w ciąży, musieliśmy się więc wyrobić w czasie. Dodatkowo w ciąży była też jedna z wokalistek jej zespołu oraz moja żona. Musieliśmy skończyć płytę zanim na świat przyjdą te wszystkie dzieci. Nie mogłem więc nagrywać z Metallicą. Zwrócili się do Mike’a Clinka, który jest bardzo dobrym producentem, zrobił „Appetite For Destruction” Guns N’ Roses, znał się więc na rzeczy. Metallica chciała nagrywać po swojemu: najpierw bębny, potem gitary rytmiczne, solówki, bas i wokal. A on przyzwyczajony był do tego, że zespół gra razem. Pod koniec stycznia znowu zadzwonił telefon i Lars powiedział: „Dobra, to kiedy możesz przyjechać?” Przez trzy tygodnie z Clinkiem nie zrobili nic! Mike Clink jest fantastycznym producentem, ale po prostu nie pasował do Metalliki. Takie rzeczy zdarzają się częściej niż myślisz. Poprzestawiałem sesje tak, żeby pracować też w weekendy, inne poprzekładałem i udało mi się polecieć do Kalifornii 14 lutego. Zabukowali studio One On One w północnym Hollywood.

Obszerny wywiad z Flemmingiem Rasmussenem, w którym opowiada nie tylko o pracy nad płytami Metalliki, ale też Rainbow, Morbid Angel i Dead Star Talk znajdziecie w czerwcowym numerze „Teraz Rocka”, który jest już w sprzedaży.

CZERWCOWY TERAZ ROCK – KUP ONLINE

Artykuł Metallica chciała pracować z producentem Guns N’ Roses. Dlaczego im nie wyszło? pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.

Ritchie Blackmore to jeden z najbardziej wpływowych gitarzystów rocka. Na płytach oraz na koncertach Deep Purple osiągnął charakterystyczne i bardzo dynamiczne brzmienie, a jego wirtuozerska gra przejawiała się nie tylko w jego riffach, ale też i solówkach. Jednak praca z nim w studiu bywała specyficzna.

Flemming Rasmussen został realizatorem, kiedy Ritchie Blackmore wraz z zespołem Rainbow przyjechał w 1981 roku do Kopenhagi nagrać album „Difficult To Cure”. W wywiadzie dla „Teraz Rocka” Rasmussen wspomina, że sesja przebiegła bardzo sprawnie, ale Blackmore miał pewien dziwny zwyczaj i nosił przy sobie zawsze magnetofon:

Gdy przyszła pora nagłośnienia Ritchiego wystarczyło, że podłączył sprzęt i brzmiał bardzo dobrze. Postawiłem przed nim mikrofon, podłączyłem do konsolety i powiedziałem: Wszystko gotowe. Chyba spodobała mu się ta sesja tak bardzo, że postanowili wrócić i nagrać „Difficult To Cure”. Była to łatwa sesja. Ritchie jest dziwny pod tym względem, że nie ufa mikrofonom i głośnikom, przynosił więc magnetofon, na którym nagrywał dźwięk z głośników studyjnych, bo znał jego brzmienie. Ale był bardzo zadowolony, a sesja była prosta.

Obszerny wywiad z Flemmingiem Rasmussenem, w którym opowiada nie tylko o pracy nad płytami Metalliki, ale też Rainbow, Morbid Angel i Dead Star Talk znajdziecie w czerwcowym numerze „Teraz Rocka”, który jest już w sprzedaży.

CZERWCOWY TERAZ ROCK – KUP ONLINE

Artykuł Ritchie Blackmore miał dziwny zwyczaj w studiu. Po co był mu magnetofon? pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.

Cliff Burton był basistą Metalliki, który zagrał na płytach „Kill ‘Em All”, „Ride The Lightning” i „Master Of Puppets”. Niestety zginął w wypadku we wrześniu 1986 roku w wieku 24 lat, ale jego wpływ w twórczość Metalliki był niezaprzeczalny. Jako jedyny z członków zespołu miał muzyczne wykształcenie i interesowała go muzyka szeroko wykraczająca poza metal. Jaki był jego wkład w twórczość zespołu?

Flemming Rasmussen, producent takich płyt, jak “Ride The Lightning” i “Master Of Puppets” mówi w wywiadzie dla “Teraz Rocka”:

Niekiedy był ich mentorem, czasem im doradzał. Ale jego głównym wkładem były części piosenek i melodii, jakie napisał. W wielu kawałkach to właśnie melodie Cliffa były tematami przewodnimi. Miał duży wpływ, a że był najstarszy w zespole to jego radzili się przed podjęciem decyzji. Może nie był centralnym punktem zespołu, ale zdecydowanie był ważną postacią.

Obszerny wywiad z Flemmingiem Rasmussenem, w którym opowiada nie tylko o pracy nad płytami Metalliki, ale też Rainbow, Morbid Angel i Dead Star Talk znajdziecie w czerwcowym numerze „Teraz Rocka”, który jest już w sprzedaży.

CZERWCOWY TERAZ ROCK – KUP ONLINE

Artykuł Jaki był wpływ Cliffa Burtona w twórczość Metalliki? Producent wyjaśnia pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.

Metallica jest jednym z najpopularniejszych i najbardziej wpływowych zespołów na scenie metalowej. Wydane w latach 80. płyty, jak „Kill ‘Em All”, „Ride The Lightning” czy “Master Of Puppets” wytyczyły szlaki dla całej rzeszy metalowych muzyków. Ale nie wszyscy potrafili docenić zjawiskowość tego zespołu.

Producent Flemming Rasmussen w wywiadzie dla „Teraz Rocka” wspomina, jak podczas sesji „Ride The Lightning” zaprosił znajomego fana jazzu, by pochwalić się tym, co udało się nagrać z Metallicą. Jednak jego reakcja go zaskoczyła. Flemming mówi:

Byliśmy bardzo zadowoleni z tego, co nagraliśmy. Uważaliśmy, że to najlepsze, co nam się udało nagrać. Na jedną z sesji Metalliki zaprosiłem mojego kolegę, który wychowywał się na muzyce jazzowej. Objął mnie ramieniem i zapytał: „Wszystko gra, Flemming?” Odparłem, że tak. A on: „Oni nie potrafią grać”. A ja: „Co ty pieprzysz?” Po prostu nie łapał tej energii, tej mocy, którą mieliśmy powalić świat. Dla niego to był tylko hałas. Uznałem to za najlepszy możliwy komplement!

Obszerny wywiad z Flemmingiem Rasmussenem, w którym opowiada nie tylko o pracy nad płytami Metalliki, ale też Rainbow, Morbid Angel i Dead Star Talk znajdziecie w czerwcowym numerze „Teraz Rocka”, który jest już w sprzedaży.

CZERWCOWY TERAZ ROCK – KUP ONLINE

Artykuł Miłośnik jazzu zareagował na twórczość Metalliki: Oni nie potrafią grać! pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.

W 1984 roku Metallica była wciąż małym zespołem wydawanym przez niezależną wytwórnię Megaforce i szukała wydawcy, który będzie miał większe możliwości. A w tamtych czasach trzeba było mieć singel w radiu, żeby zaistnieć.

Dlatego nagrywając album „Ride The Lightning” grupa postanowiła nagrać coś bardziej przebojowego. Tak powstał utwór „Escape”, jednak James Hetfield tak bardzo nienawidzi tej piosenki, że odmawiał wykonywania jej na żywo.

Producent płyty, Flemming Rasmussen, w wywiadzie dla „Teraz Rocka” mówi:

Metallica w tamtym czasie próbowała zdobyć kontrakt dużej wytwórni, bo Megaforce była małą, niezależną wytwórnią. Wówczas każda wytwórnia pytała się: Gdzie jest singel? Dlatego nagrali „Escape”, który potem zagrali tylko raz w ciągu 40 lat (śmiech). Potrzebowali przebojowej, krótszej piosenki na wypadek, gdyby duża wytwórnia chciała wydać singla. James nienawidzi tej piosenki. To jego najbardziej znienawidzona piosenka. Moim zdaniem jest całkiem niezła za wyjątkiem refrenu, który jest zbyt popowy. Gdyby nagrali inny refren byłaby całkiem dobra, ale ten refren strasznie zajeżdża latami 80.

Ten jedyny raz, gdy Metallica zagrała „Escape” miał miejsce w 2012 roku na festiwalu Orion Music + More, gdy grupa wykonała w całości album „Ride The Lightning”.

Obszerny wywiad z Flemmingiem Rasmussenem, w którym opowiada nie tylko o pracy nad płytami Metalliki, ale też Rainbow, Morbid Angel i Dead Star Talk znajdziecie w czerwcowym numerze „Teraz Rocka”, który jest już w sprzedaży.

CZERWCOWY TERAZ ROCK – KUP ONLINE

Artykuł James tak nienawidzi tego utworu, że Metallica zagrała go tylko raz. Producent mówi, dlaczego pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.

Wydany w 1988 roku album „… And Justice For All” to jedno z najdonioślejszych osiągnięć Metalliki. Ma on jednak nietypowe brzmienie: perkusja i gitary są mocno wysunięte naprzód, a bas jest niemal niesłyszalny. Był to pierwszy longplay nagrany przez Metallicę z Jasonem Newstedem po tragicznej śmierci poprzedniego basisty, Cliffa Burtona. Dlaczego Metallica wyciszyła jego bas?

Flemming Rasmussen, producent płyt „Ride The Lightning”, “Master Of Puppets” i “… And Justice For All” w wywiadzie dla “Teraz Rocka” wysuwa własną teorię, dlaczego na płycie nie słyszymy basu Newsteda:

Jason nie był tak ważny dla zespołu, jak Cliff. Nie jest tajemnicą, że to Lars i James go wyciszyli. Największym problemem było to, że Jason był fanem Metalliki. To najbardziej drażniło pozostałych. Najlepiej, gdy w zespole wszyscy wszystkich motywują. A on był tak wielkim fanem, że zgadzał się na wszystko. Myślę, że wyciszali bas, bo w trakcie miksowania płyty zdali sobie sprawę, jak bardzo im brakuje Cliffa, a poza tym mogli chcieć sprowokować Jasona: „Dobra, jak mu wyciszymy bas to będzie musiał, kurwa, zareagować”. A on nie zareagował. Jestem jedną z niewielu osób na świecie, która słyszała partie basu na „… And Justice For All” a Jason grał fantastycznie!

Obszerny wywiad z Flemmingiem Rasmussenem, w którym opowiada nie tylko o pracy nad płytami Metalliki, ale też Rainbow, Morbid Angel i Dead Star Talk znajdziecie w czerwcowym numerze „Teraz Rocka”, który jest już w sprzedaży.

CZERWCOWY TERAZ ROCK – KUP ONLINE

Artykuł Producent Metalliki mówi, dlaczego Lars i James wyciszyli bas Jasona. Co ich drażniło? pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.