Jimmy Page udostępnił w sieci nagranie demo utworu „Ten Years Gone”, który trafił na album „Physical Graffiti” z 1975 roku.

Jest to domowa wersja, jaką gitarzysta przygotował w swoim prywatnym studiu. Jimmy Page pisze:

Pomyślałem, że będziecie chcieli usłyszeć oryginalne nagranie demo, które zarejestrowałem w moim studiu w Plumpton Place, a które potem przerodziło się w „Ten Years Gone”. Zaprezentowałem ten surowy miks zespołowi w Headley Grange, żeby zrobić z niego pełny numer. Robert Plant napisał niesamowity tekst do mojej muzyki i tak powstała piosenka „Ten Years Gone”.

Wersję demo Jimmy’ego Page’a sprzed ponad pół wieku możecie usłyszeć poniżej.

Artykuł Jimmy Page udostępnił archiwalne nagranie klasycznego utworu Led Zeppelin pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.

Boleskine House to posiadłość nad szkockim jeziorem Loch Ness. Licząca 260 lat budowla została odnowiona po niedawnych pożarach, a od 13 kwietnia po raz pierwszy będzie dostępna dla zwiedzających.

O posiadłości po raz pierwszy zrobiło się głośno, gdy w 1899 roku zakupił ją słynny okultysta Aleister Crowley. Po okolicy krążyły legendy na temat odprawianych w niej satanistycznych rytuałów.

W 1971 roku dom kupił Jimmy Page z Led Zeppelin, który zafascynowany był postacią Aleistera Crowleya. W wywiadzie dla „Rolling Stone” z 1975 toku Page opowiadał:

Panują w niej złe wibracje. Ścięto w niej głowę człowiekowi i czasem słychać jak się toczy. Ja tego nie słyszałem, ale mój przyjaciel, który jest niezwykle wstrzemięźliwy i nie ma pojęcia o tych sprawach, słyszał to. Mnie wtedy tam nie było. Myślał, że to grasujące koty, ale powiedziano mu, że koty są zamykane na noc i opowiedziano tę historię. To działo się jeszcze zanim zjawił się tam Crowley. Po nim były tam samobójstwa, a ludzi wywożono do psychiatryków.

Jimmy Page sprzedał posiadłość w 1991 roku. Jak donosi „Inverness Courier” zwiedzający będą mogli też zobaczyć pamiątki po gitarzyście Led Zeppelin z czasów, gdy mieszkał w tym domu.

Artykuł Satanistyczna posiadłość gitarzysty Led Zeppelin zostanie otwarta dla zwiedzających pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.

10 grudnia 2007 roku w londyńskim O2 Arena doszło do historycznego wydarzenia. Na koncercie pamięci Ahmeta Erteguna jednorazowo zreaktywował się Led Zeppelin z synem Johna Bonhama, Jasonem, na perkusji.

Wspominając niedawną rocznicę tego wydarzenia, Jimmy Page w mediach społecznościowych przyznał, że początkowy plan koncertu był inny:

Pierwotnie miały wystąpić zespoły z wytwórni Atlantic, jak Foreigner i inne, i każdy miał zagrać po 20-30 minut. Uznałem, że nie zgodzimy się na to. Musimy zagrać pełny set, bo energia, moc, synergia i synchronia budowane są w trakcie koncertu. W 20 minut nie udałoby nam się tego osiągnąć. Do końca życia byśmy żałowali, że nie zagraliśmy co najmniej dodatkowej godziny.

I tak Led Zeppelin powrócił jeszcze jeden raz na scenę. Potem koncert został wydany na CD i DVD pod tytułem „Celebration Day”.

Wszystko Led Zeppelin przeczytasz w Wydaniu Specjalnym poświęconym zespołowi.

5 x Wydanie Specjalne Teraz Rock BLACK WEEK PAKIET 2025

Artykuł Powrót Led Zeppelin miał wyglądać zupełnie inaczej? Jimmy Page nie chciał się zgodzić pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.

Jimmy Page oraz Sony Pictures zostali pozwani o plagiat. Sprawę wytoczył im 85-letni Jake Holmes, który domaga się tantiem za utwór „Dazed And Confused”.

Wydany w 1969 roku na debiutanckim albumie Led Zeppelin utwór „Dazed And Confused” był jednym z największych przebojów Led Zeppelin. Początkowo jako jego autor podpisany był jam Jimmy Page, ale piosenka sięga jeszcze czasów The Yardbirds i została zainspirowana wydaną w 1967 roku piosenką z płyty „The Above Ground Sound of Jake Holmes”.

Jake Holmes już wcześniej domagał się uznania jego praw, czego efektem był wyrok sądu z 2010 roku, po którym na nowszych reedycjach płyty Led Zeppelin przy utworze „Dazed And Confused” Holmes dopisywany był jako „inspiracja”.

Teraz Holmes zareagował na niedawny film dokumentalny „Becoming Led Zeppelin”, twierdząc w pozwie, że Jimmy Page i Sony:

Świadomie naruszyli prawa kompozycji Holmesa, fałszywie twierdząc, że kompozycja Holmesa jest kompozycją Page’a, udzielając licencji do wykorzystania w filmie tak, jak gdyby to była kompozycja Page’a oraz pobierając opłaty licencyjne za wykorzystanie kompozycji Holmesa w filmie.

Holmes domaga się 150 tysięcy dolarów za każde naruszenie praw.

Tak brzmi oryginalna wersja utworu „Dazed And Confused”.

Artykuł Jimmy Page został pozwany o plagiat. Chodzi o przebój Led Zeppelin pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.

W wywiadzie dla magazynu „Uncut” Jimmy Page wspomina pierwszą próbę formującego się zespołu Led Zeppelin, która odbyła się w sierpniu 1968 roku. Wtedy to spotkał się skład, który już wkrótce miał wstrząsnąć muzyką rockową.

Jimmy Page w wywiadzie mówi:

W trakcie pierwszej próby zaproponowałem, żebyśmy zagrali „Train Kept A-Rollin’”. Grałem go od zawsze, nawet z moimi pierwszymi zespołami. Nie wiedziałem, czy go znają, ale to nie miało znaczenia, bo ja miałem ich poprowadzić. Zaczęliśmy grać i nie przestawaliśmy. Wymieniałem się partiami z Robertem i od razu wiedziałem, że jesteśmy sobie pisani. Potem zabrałem go do domu w Pangbourne, gdzie ćwiczyliśmy dalej i od tego się zaczęło. Ta pierwsza próba dała nam energię.

Piosenkę Tiny’ego Bradshawa z 1951 „Train Kept A-Rollin’” Led Zeppelin wykonywał też w późniejszych latach, co zostało uwiecznione na różnych nagraniach.

Led Zeppelin wkrótce nagrał przełomowe płyty. Jedną z nich był album „II”, który znalazł się w naszym zestawieniu płyt rocka wszech czasów.

Artykuł Jimmy Page mówi, jaki utwór Led Zeppelin zagrał jako pierwszy na próbie. Od niego się zaczęło pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.

Jimmy Page w mediach społecznościowych odniósł się do reakcji fanów na film „Becoming Led Zeppelin”, który trafił do kin na początku tego miesiąca.

Gitarzysta jest zaskoczony przyjęciem filmu:

Muszę przyznać, że odbiór przez tych, którzy widzieli „Becoming Led Zeppelin” czy to w IMAX czy podczas premiery kinowej, był poruszający i inspirujący. Dziękuję wszystkim za entuzjazm.

Film „Becoming Led Zeppelin” przedstawia początki tej legendarnej grupy. Produkcja skupi się na ich oszałamiającym sukcesie, który osiągnęli w zaledwie rok, pomimo wielu przeciwności.

W filmie znajdą się nowe wywiady z Jimmym Page’em, Robertem Plantem i Johnem Paulem Jonesem oraz materiały z osobistych archiwów wszystkich czterech muzyków.

Reżyser Bernard MacMahon odkrył także dotąd niepublikowane nagrania z koncertów z 1969 roku oraz wywiad z nieżyjącym już perkusistą Johnem Bonhamem.

Zobacz najnowszy zwiastun poniżej:

Artykuł Jimmy Page poruszony reakcją fanów na film o Led Zeppelin pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.

Brytyjski zespół Led Zeppelin dokonał własnej syntezy bluesa i rocka, tworząc hard rock i wyzna­czając standardy brzmieniowe na kolejne dziesięciolecia, a najlepszym przykładem jest jego drugi album Led Zeppelin II, wydany w październiku 1969 roku.

Mózgiem grupy był gitarzysta Jimmy Page – wcześniej ceniony muzyk sesyjny, a także czło­nek zespołu The Yardbirds, z którego w 1968 roku wyewoluował Led Zeppelin (przez krótki czas nazwany The New Yardbirds). Wirtuozerska gra lidera na gitarze, a także smykałka do eksperymentowania w stu­diu pozwoliły uzyskać nowatorskie i oryginalne brzmienie, stające się wyznacznikiem na kolejne dekady.

Ale Page nie osiągnąłby tyle bez uzdolnionych kolegów. Basistą i klawiszowcem został inny ceniony muzyk sesyjny, John Paul Jones (to on zaaranżował smyczki w utworze She’s A Rainbow The Rolling Sto­nes), a za perkusją usiadł John Bonham, który łączył mocne rockowe uderzenie z feelingiem jazzowych mistrzów, jak Buddy Rich. Wokalistą został Robert Plant, który mógł się pochwalić mocnym głosem o szerokiej skali, ale też posturą Adonisa, która wraz z opadającymi na twarz blond lokami uczyniła go archetypowym rockowym frontmanem.

Byli pochodną Cream, ale grali o wiele ciężej – tak podsumowywał kolegów wokalista The Who, Roger Dal­trey, w wywiadzie dla „Guitar World”. Jack Bruce z Cream był tak naprawdę wokalistą jazzowym i bluesowym, a Robert wiedział, jak dorzucić do pieca. Led Zeppelin przenieśli to na nowy poziom. To była moc! I nagle stało się to nową formułą muzyki.

Dziewięć utworów, które złożyły się na Led Zeppelin II, daje pojęcie o tym, jak zespół starał się kuć żelazo, póki gorące. Album powstawał przez osiem miesięcy (od stycznia do sierpnia 1969), w trasie, gdy zespół dokonywał błyskawicznych wyłomów (głównie) w Stanach Zjednoczonych. To było szaleństwo – mówił Plant. Tworzyliśmy w pokojach hotelowych, ścieżki rytmiczne nagrywaliśmy w Londynie, wokal w No­wym Jorku, w Vancouver dogrywaliśmy harmonijkę, a potem wracaliśmy do Nowego Jorku, ukończyć miksy.

Muzycy garściami czerpali z bluesa (czasem zbyt obficie, przez co w późniejszych latach musieli w wyniku pozwów dzielić się z bluesmanami tantiemami), ale w porównaniu z Cream czy Bluesbreakers Johna Mayalla dodawali od siebie więcej gitarowego i nie tylko gitarowego czadu. Powstała fascynująca całość z ponadczasowymi utworami, jak oparte na rewelacyjnych riffach Whole Lotta Love (z odlotową wstawką instrumentalną nagraną z użyciem thereminu) i Heartbreaker, bluesowy, ale potraktowany z im­prowizacyjną swobodą The Lemon Song, inspirowany folkiem, balladowy, ale eksplodujący w zwrotkach Ramble On czy będący punktem wyjścia do solówki perkusyjnej Moby Dick.

W tekstach Robert Plant równie mocno inspiro­wał się bluesmanami, nie uciekając od nasyconych erotyzmem, miłosnych wyznań (Whole Lotta Love). Inna sprawa, że czasem te erotyczne podteksty były na poziomie napalonego nastolatka, a sam Plant później zżymał się na wersy jak ten w The Lemon Song (tak naprawdę zaczerpnięty z Travelling Riverside Blues Roberta Johnsona): Ściśnij moją cytrynkę, aż po nodze pocieknie mi sok. Ale przyznać też trzeba, że po­trafił zdobyć się na prostolinijny, może chłopięcy ale wcale nie tak naiwny romantyzm, śpiewając w Thank You: Jeśli słońce przestanie świecić, nadal cię będę kochał. Natomiast w przeciwieństwie do większości ów­czesnych wykonawców rockowych unikał komen­tarzy społecznych i politycznych. Wolał nawiązać do Władcy pierścieni Tolkiena w Ramble On. I choć Led Zeppelin obrywało od recenzentów, że ucieka w eskapizm, można śmiało stwierdzić, że Plant był tu pionierem dla młodszych o dekadę zespołów metalowych, lubiących czerpać z fantasy.

Led Zeppelin II stał się trampoliną do drobiazgo­wo przemyślanej kariery zespołu, który za sprawą biznesowego zmysłu Page’a i menedżera Petera Granta szybko stał się jednym z najpopularniejszych i najlepiej opłacanych składów rockowych lat 70. Symbolicznym akcentem pozostaje fakt, że „dwój­ka” Zeppelinów strąciła ze szczytu Abbey Road The Beatles – kończyły się lata 60., a rock wchodził w kolejną dekadę z nowym brzmieniem. Choć nie wszyscy i nie od razu dostrzegli nowatorskość Led Zeppelin. W 1969 roku recenzent „Rolling Stone’a” pisał: Słuchałem tego na meskalinie, przeterminowanym Romilarze, nowokainie i sproszkowanym Fusion i zawsze było to tak samo niepojęte. Muszę przyznać, że nigdy nie słuchałem tej płyty na trzeźwo – nie sądzę, by tak ciężki zespół dało się w ten sposób polubić. Czas pokazał, że nie miał racji.

Potwierdzeniem artystycznego sukcesu były kolejne płyty: w tym bardziej akustyczna Led Zeppelin III z 1970 czy pełna progresywnych brzmień Houses Of The Holy z 1973. Karierę zespołu zakończyła nagła śmierć perkusisty, Johna Bonhama we wrześniu 1980 roku, ale zwłaszcza Robert Plant może się pochwalić udaną karierą solową.

Nowe „Wydanie Specjalne” w sklepach!

„Led Zeppelin II” to jedna ze 100 płyt wszech czasów, jakie znalazły się w naszym nowym „Wydaniu Specjalnym”.

„Wydanie Specjalne: 100 PŁYT WSZECH CZASÓW – ROCK” to subiektywne, przygotowane przez redakcję „Teraz Rocka” zestawienie najważniejszych albumów w historii naszego ukochanego gatunku.

6 grudnia pismo trafiło do sprzedaży ogólnej. W cenie 27,99 zł dostępne jest w kioskach i salonach prasowych w całej Polsce.

Można je również zamówić z naszego sklepu internetowego:

„100 PŁYT WSZECH CZASÓW – ROCK” – KUP TERAZ!

Artykuł Led Zeppelin tą płytą zdefiniowali rock. To była moc! pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.

„Becoming Led Zeppelin” to pierwszy autoryzowany dokument o zespole, opowiadający historię Led Zeppelin słowami samych członków grupy.

W filmie znajdują się nowe wywiady z Jimmym Page’em, Robertem Plantem i Johnem Paulem Jonesem oraz materiały z osobistych archiwów wszystkich czterech muzyków.

Reżyser Bernard MacMahon odkrył także dotąd niepublikowane nagrania z koncertów z 1969 roku oraz wywiad z nieżyjącym perkusistą Johnem Bonhamem.

Zwiastun można obejrzeć poniżej:

Film trafi do kin na świecie 7 lutego 2025 roku. Obecnie brak oficjalnych informacji na temat premiery dokumentu w Polsce.

Artykuł Pierwszy oficjalny film o Led Zeppelin wkrótce w kinach. Zobacz zwiastun! pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.

W wywiadzie dla „AXS TV” Dave Mustaine opowiedział, dlaczego nigdy nie poszedł na koncert Led Zeppelin, a także, że nigdy nie udało mu się nawiązać trwalszej relacji z Jimmym Page’em.

Gitarzysta Megadeth wspomina, że gdy miał kilkanaście lat, miał okazję obejrzeć Led Zeppelin na żywo, ale nie wybrał się na ich koncert:

Pamiętam, gdy Led Zeppelin grali w okolicy. Była to ich ostatnia trasa przed śmiercią Johna Bonhama. Wcześniej słyszałem koncertowy album „The Song Remains the Same” i pomyślałem, że już nie grają tak dobrze. Ale kim ja byłem? Jakimś gówniarzem, który dopiero zaczynał, a Jimmy był Mrocznym Księciem. Miałem swoje powody, a on nie grał dobrze, więc nie poszedłem. Zabawne, że nigdy nie udało mi się złapać kontaktu z Jimmym. Gadaliśmy kilka razy. Wiem, że jest przyjazną osobą, ale nigdy nie potrafiłem nawiązać z nim kontaktu.

Mustaine opowiadał też o inspiracji zespołem Diamond Head i jak Metallica nabrała swoich fanów grając przeróbki Diamond Head.

Artykuł Dave Mustaine o legendarnym gitarzyście: Nigdy nie udało nam się złapać kontaktu pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.

Jimmy Page podzielił się na swoich mediach społecznościowych wspomnieniem z koncertu, który widział ponad dekadę temu.

W 2010 roku gitarzysta Led Zeppelin wybrał się na koncert Rage Against The Machine w Finsbury Park. Grupa zrobiła na nim ogromne wrażenie. Page pisze:

Koncert ten był podziękowaniem dla fanów, którzy poprzez kampanię na Facebooku sprawili, że „Killing In The Name” stał się świątecznym przebojem numer 1 w Wielkiej Brytanii w 2009 roku. Zespół wygenerował tak intensywną energię, że można ją było ciąć piłą łańcuchową. To był hardcore’owy koncert i odnowił mój szacunek do tego zespołu.

Zespół niestety wkrótce potem zawiesił działalność. Miał powrócić na scenę w 2020 roku, ale pandemia to uniemożliwiła. Ostatecznie Rage Agaist The Machine zagrał garstkę koncertów w 2022 roku po czym odwołał resztę trasy i ponownie zawiesił działalność.

Artykuł Jimmy Page o zespole który zrobił na nim wrażenie: Energia była intensywna pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.