Ostatnie lata potwierdzają, że muzyka popularna na przełomie wieków przeżywa drugą młodość. Wyprzedane koncerty System of a Down, Limp Bizkit czy Korn są na to najlepszym dowodem. Organizatorzy Lost Generation Festival świadomi tej sytuacji postanowili przygotować święto dla – oczywiście uogólniając – millenialsów. Ludzi wychowanych na nu metalu, którzy wiedzę o współczesnym rocku czerpali z MTV.

Okazało się to strzałem w dziesiątkę, ponieważ impreza wyprzedała się już wiele tygodni temu. Nie powinno to dziwić – jednego wieczoru wystąpić mieli The Rasmus, Papa Roach i The Offspring, a na dokładkę Hollywood Undead oraz Legwagon. Już na papierze ekipa wyglądała na solidną.

Miałem zacząć tę relację od końca, czyli gwiazdy wieczoru, ale po namyśle postanowiłem najpierw opisać najlepszy występ. A tym bezapelacyjnie był koncert Papa Roach. Potężny, energetyczny, znakomicie przygotowany. Zachwycający nawet mimo piętnastominutowej przerwy, która spowodowana była zasłabnięciem jednego z uczestników wydarzenia (mam nadzieję, że wszystko jest już okej!). Amerykanie zagrali w sumie 16 utworów, wśród których znalazły się znakomite „Blood Brothers”, „Kill the Noise”, „Liar” czy „BRAINDEAD”. Końcówka w hołdzie muzyce numetalowej i zwieńczenie w postaci „Last Resort” wgniotły w ziemię. TAURON Arena trzęsła się w posadach, a Jacoby wcale nie chciał odpuszczać. W końcu jednak musiał, bo na swój występ czekali już panowie z The Offspring. Poprzeczka zawieszona została jednak baaardzo wysoko.

Czekałem na występ The Offspring w dużych emocjach, ponieważ i dla mnie to zespół, który kształtował muzyczny gust na początku XXI wieku. Zaczęło się pięknie, bo od „Come Out and Play”, później przyszedł czas na rozpalające emocje wśród widzów „Staring at the Sun”. Panowie dobrze się bawili nie tylko muzyką, ale i słowem – Dexter i Noodle żartowali (czasem czerstwo) i ciągle zagadywali publiczność. Fajne to było, choć momentami nieco za długie. Po „Bad Habbit” przyszedł czas na oddanie hołdu Ozzy’emu, co staje się swego rodzaju standardem. Amerykanie zagrali po fragmencie „Electric Funeral” i „Paranoid” oraz – to już w całości – „Crazy Train”. Sekcja coverowa na tym nie skończyła, ponieważ wykonali jeszcze „In the Hall of the Mountain King” i, nieco przekornie, utwór Taylor Swift „Love Story”. Wszystko, na co czekało „Stracone pokolenie”, zostało na koniec, czyli „Why Don’t You Get a Job?”, „Pretty Fly (for a White Guy)” oraz „The Kids Aren’t Alright”. Zrobiło się bardzo nostalgicznie. Konfetti fruwało, a TAURON Arena szalała. Dexter momentami niedomagał wokalnie, ale chyba nikomu to nie przeszkadzało. To był prawdziwy powrót do czasów młodości. Na bis panowie wykonali „You’re Gonna Go Far, Kid” oraz „Self Esteem”. Bardzo dobry koncert, ale jednak na tyle nieperfekcyjny, że zmuszony zostałem do docenienia Papa Roach, którzy wykonali kawał znakomitej roboty.

Koncert The Rasmus nie przyniósł za dużych emocji, ale to wynika również z faktu, że nie byłem z tym zespołem nigdy emocjonalnie związany. Było dość popowo, a największe wrażenie zrobił oczywiście zagrany na koniec kawałek „In the Shadows”. Hollywood Undead oraz Legwagon okazali się solidnymi „rozgrzewaczami”, ale z tej dwójki zdecydowanie lepiej wypadli ci pierwsi.

Niewielkie wpadki organizacyjne oraz ogromne, zdecydowanie zbyt duże kolejki w strefie gastronomicznej nie przykryją tego, że Lost Generation Festival okazał się strzałem w dziesiątkę. Mam nadzieję, że to faktycznie dopiero początek i za rok uda się ściągnąć kolejne ekipy, które stanowiły o sile muzyki rockowej przełomu wieków.

Relację z wydarzenia znajdziecie również w lipcowym „Teraz Rocku”.

Artykuł „Stracone pokolenie” miało swoje święto. The Offspring i Papa Roach roznieśli Kraków! [RELA … pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.