Według platformy Billboard, sędzia Fernando M. Olguin uznał, że zdjęcie użyte na okładce legendarnego albumu z 1991 roku „nie stanowi pornografii dziecięcej”. W uzasadnieniu napisał:

Poza, punkt centralny, tło ani ogólny kontekst nie sugerują, że okładka albumu przedstawia czynności seksualne. To zdjęcie – najbardziej zbliżone do rodzinnego zdjęcia nagiego dziecka w kąpieli – jest niewystarczające, by uznać je za pornografię dziecięcą.

Olguin dodał, że „nagość musi być połączona z okolicznościami, które czynią wizualną prezentację lubieżną lub seksualnie sugestywną”. Sędzia podkreślił również, że Elden czerpał korzyści finansowe z okładki, przedstawiając siebie jako „niemowlę z Nirvany” i np. rozdając autografy:

Powód od wielu lat akceptował i finansowo korzystał z faktu, że znalazł się na okładce albumu. Działania powoda związane z albumem na przestrzeni lat trudno pogodzić z jego twierdzeniami, że okładka stanowi pornografię dziecięcą i że doznał poważnych szkód w związku z tym

Była to już trzecia próba pozwania Dave’a Grohla, Krista Novoselica, spadkobierców Kurta Cobaina, fotografa Krika Weddle oraz licznych wytwórni muzycznych.

Elden twierdzi, że zdjęcie jest pornografią dziecięcą i że jego opiekunowie nie wyrazili formalnej zgody na jego wykorzystanie. Wśród żądań mężczyzny było także usunięcie oryginalnej okładki w potencjalnych wznowieniach albumu.

Prawnicy Nirvany od lat podkreślają, że Elden doskonale wiedział, że jest na okładce „Nevermind” i że korzystał z tego w różny sposób. Dave Grohl zwrócił uwagę, że Elden ma nawet tatuaż inspirowany okładką „Nevermind”.

Artykuł Pozew „niemowlęcia z Nevermind” znów odrzucony. Okładka Nirvany bez zmian pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.

Gdyby nie Nirvana, świat nie usłyszałby pewnie o alternatywnych zespołach z Seattle. Założona w 1987 roku grupa nawiązywała do lokalnych wzorców – mieszanki hard rocka i punk rocka, cechował ją jednak wyjątkowy zmysł melodyczny lidera Kurta Cobaina i przekaz, który porwał Generację X.

Po debiutanckiej płycie, Bleach z 1989 roku, w grupie nastąpiła istotna zmiana składu, dołączył świetny perkusista Dave Grohl. I rozpoczęły się przymiarki do nowego materiału: w niezależnym studiu, z nie­zależnym realizatorem Butchem Vigiem. Gdy Sub Pop, lokalna wytwórnia, która wydała Bleach, popadła w kłopoty finansowe, Nirvana trafiła pod skrzydła DGC, oddział Geffen. Oznaczało to większy budżet na sesję, duża firma dawała też możliwość wyboru znanego producenta. Muzycy postawili jednak na Viga. A na miejsce pracy wybrali zasłużone, acz nieco spatynowane studio Sound City w Los Angeles.

Producent starał się, by muzyka zachowała spontaniczność, zaproponował więc nagrywanie podsta­wowych ścieżek przez cały skład i małą liczbę podejść. Nie stronił jednak od studyjnych sztuczek, jak wzmacnianie brzmień perkusji specjalnymi gadżetami czy manipulacje samplerowe. Zachęcał Cobaina do dublowania partii gitar i zarządził zamianę jego wzmacniaczy tranzystorowych na lepsze lampowe. Stawiał również na harmonie wokalne, w których ujawnił swój talent Grohl.

Vig dokonał wstępnego miksu materiału, ale nie został on zaakceptowany (jego wersję opublikowano w reedycji z 2011 roku jako The Devonshire Mixes). Na ratunek został wezwany Andy Wallace. Specjalista ze sceny metalowej podbił niskie tony, wysokie zabrzmiały przejrzyściej, zwiększył separację instru­mentów, pozwalał sobie też na dublowanie już nagranych partii gitar czy poprawki wykonawcze, np. wyrównanie wejść gitary z bębnami. Rezultatem było potężne, klarowne brzmienie, które kryło punkowe podejście do grania i melodyjność muzyki pop.

Album, zatytułowany Nevermind, ukazał się 24 września 1991. Jego popularność rozniecił wydany dwa tygodnie wcześniej pierwszy singel, Smells Like Teen Spirit, oraz towarzyszący mu wideoklip, pokazujący występ grupy zainscenizowany w szkolnej sali gimnastycznej. Tytuł piosenki był przejawem Cobainowe­go poczucia humoru (Teen Spirit to nazwa dezodorantu w sztyfcie, o którym wspomniała mu przyjaciół­ka), ale złapał ducha czasu i jego dzieło stało się pokoleniowym hymnem. To utwór o naszych przyjaciołach. Tych, których mamy teraz. Wciąż czujemy się nastolatkami, bo nie przestrzegamy reguł, które stanowią o doro­słości. Wciąż wygłupiamy się i dobrze bawimy. Jest w tym numerze coś z ducha młodzieżowej rewolucji – przyznał artysta w „Seattle Times”. Kompozycja zwracała uwagę kombinacją akordów, którą sam muzyk przy­równywał do More Than A Feeling Boston i standardu Louie Louie, oraz zmianami dynamiki – spokojna zwrotka, ostry refren, podpatrzonymi u Pixies.

Jako drugi do promocji trafił Come As You Are, op­arty na linii basu przypominającej motyw z piosenki Eighties Killing Joke (brytyjska grupa rozważała pozwanie Nirvany do sądu, ale ostatecznie stanęło na tym, że Dave Grohl zagrał na jej płycie Killing Joke z 2003). Utwór był kontynuacją kierunku, jaki na debiucie reprezentował melodyjny About A Girl o łagodnym brzmieniu. W wideoklipie wykorzystano motywy podwodne, co korespondowało z okładką albumu, przedstawiającego nagiego niemowlaka płynącego w kierunku jednodolarówki. Po latach bohater zdjęcia, Spencer Eden, wdał się z zespołem w spór prawny.

Trzeci singel z płyty Nevermind zawierał utwór Lit­hium. Tu również punktem wyjścia był motyw basu, a aranżacja została podzielona na spokojny wstęp i ostry refren. W tekście Cobain poruszył temat reli­gii, opisując ją jako środek ratujący człowieka przed desperackimi krokami. Ostatnia piosenka wydana na małej płycie, In Bloom, bazowała na tym samym co w poprzednich przypadkach rozwiązaniu dynamicz­nym, prowadził ją jednak riff gitarowy. Tekst był ironiczną refleksją na temat przypadkowych fanów, którzy irytowali Cobaina już po premierze Bleach. W repertuarze albumu wyróżniała się poza tym Polly, znana z ostrzejszych wersji, tu zagrana na taniej akustycznej gitarze jeszcze podczas wczesnej sesji w studiu Viga. Poruszający tekst opowiadał o ofierze okrutnego gwałtu. Nastrojowy klimat miał też utwór Something In The Way, zaśpiewany ściszo­nym głosem (Kurt leżał na kanapie w reżyserce). Rzecz została wzbogacona brzmieniem wiolon­czeli, na której zagrał Kirk Canning, polecony przez znajome z zespołu L7. Cobain wspominał w tekście nastoletni czas, gdy nie miał stałego miejsca zamieszkania.

Mimo odkrywania dla siebie nowych mu­zycznych pól zespół nie zapomniał na płycie o punkrockowych korzeniach. Najjaskrawszym ich wyrazem był utwór Territorial Pissings – szybki, zaśpiewany agresywnie, a pod koniec wręcz wykrzyczany, z szorstko brzmiącą gitarą. Do tego dochodził tekst wymierzony w postawę macho, którą Cobain gardził. Jeszcze bardziej radykalna rzecz za­mykała album. Jam znany jako Endless, Nameless nie znalazł się w opisie, umieszczono go po kilku minutach ciszy po Something In The Way.

Nowatorska mieszanka muzyczna dała piorunujący ryn­kowy efekt. Z chwilą wprowadzenia Smells Like Teen Spirit do głównej rotacji MTV sprzedawało się po kilkaset tysięcy egzemplarzy albumu tygodniowo, wytwórnia nie nadążała z tłoczeniem egzemplarzy (początkowy nakład zaplano­wano na 46 tysięcy). Pod koniec listopada płyta pokryła się w USA platyną. A w styczniu 1992, kiedy wynik ten został podwojony, trafiła na pierwsze miejsce notowania „Billbo­ardu”, spychając stamtąd Michael Jacksona. Dziś światowa sprzedaż Nevermind przekracza 30 milionów.

Gwiazda Nirvana świeciła krótko. Kurt Cobain miał problem z tak gigantycznym sukcesem (następna płyta była próbą przeciwstawienia się regułom show businessu) i 5 kwietnia 1994 popełnił samobójstwo.

BARTEK KOZICZYŃSKI

Nowe „Wydanie Specjalne” w sklepach!

„Nevermind” to jedna ze 100 płyt wszech czasów, jakie znalazły się w naszym nowym „Wydaniu Specjalnym”.

„Wydanie Specjalne: 100 PŁYT WSZECH CZASÓW – ROCK” to subiektywne, przygotowane przez redakcję „Teraz Rocka” zestawienie najważniejszych albumów w historii naszego ukochanego gatunku.

6 grudnia pismo trafiło do sprzedaży ogólnej. W cenie 27,99 zł dostępne jest w kioskach i salonach prasowych w całej Polsce.

Można je również zamówić z naszego sklepu internetowego:

„100 PŁYT WSZECH CZASÓW – ROCK” – KUP TERAZ!

Artykuł Jak Nirvana jedną płytą odmieniła świat muzyki pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.

Album „Nevermind” Nirvany, który ukazał się w 1991 roku był przełomowy nie tyko dla zespołu, ale też dla całej sceny rockowej. Nie wszystkie jednak utwory przyszły muzykom z łatwością.

W wywiadzie dla „Tylko Rocka” Wiesław Weiss zapytał Dave’a Grohla czy to prawda, że najtrudniej przyszło im nagranie ballady „Something In The Way”. Grohl odparł:

Owszem. To musiało być zrobione w doskonały, perfekcyjny sposób. A my nie byliśmy doskonałymi, perfekcyjnymi muzykami. Byliśmy miernotami. Byliśmy bardzo miernym zespołem. Poza tym to była nasza pierwsza piosenka, w której pojawiała się wiolonczela. To było coś zupełnie innego niż wszystkie inne kawałki. I nagranie „Something In The Way”wymagało od nas ogromnej koncentracji. Ale wypadło całkiem nieźle.

Całą historię Nirvany oraz Foo Fighters znajdziecie w Wydaniu Specjalnym poświęconym tym zespołom, które także jest już w sprzedaży.

NIRVANA I FOO FIGHTERS WYDANIE SPECJALNE – KUP ONLINE

Artykuł Dave Grohl o najtrudniejszym utworze z „Nevermind”: Musiał być perfekcyjny pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.

Album „Nevermind” Nirvany z 1991 roku okazał się przełomowy dla zespołu i wywindował go na szczyty sławy. Jednak dziś mało kto pamięta, że płyta ta miała nietypowe brzmienie jak na ten zespół. Dlatego też Kurt Cobain nie był z niego zadowolony.

W 1996 roku przy okazji wywiadu dla „Tylko Rocka” Wiesław Weiss zapytał Dave’a Grohla, czy to prawda, że Kurtowi nie podobało się brzmienie „Nevermind”. Grohl odparł:

No tak. Ale jeśli przypomnisz sobie Bleach, zrozumiesz, o co chodzi. W wypadku tamtej płyty produkcja była naprawdę niesamowita, dziwna, intrygująca. Było tam wspaniałe brzmienie gitary, było wariackie brzmienie basu, było dziwne brzmienie bębnów. A wszystko razem stanowiło wyborną mieszankę. Takie jest moje zdanie. Nie grałem na tej płycie, ale bardzo ją lubię. A Nevermind brzmi jak dzieło The Knack, kogoś w tym rodzaju. To nowoczesna, gładka produkcja. Zupełnie nie brzmi jak płyta Nirvany. Bo my w rzeczywistości brzmieliśmy fatalnie. I jeśli ktoś po usłyszeniu Nevermind wybrał się na nasz koncert, spotykał go zawód. Zamiast tego perfekcyjnego grania słyszał: chrrrrrrrrrrrrghahgraghr. W dodatku utwory były krótsze, bo na żywo graliśmy je szybciej…

Wszystko, co powinieneś wiedzieć o Nirvanie i Foo Fighters – w jednym miejscu! Prezentujemy ekskluzywne, jedenaste „Wydanie Specjalne”, które przygotowała redakcja „Teraz Rocka”, a które w całości poświęciliśmy jednemu z najważniejszych grunge’owych (jeśli nie najważniejszego!) zespołów w historii – grupie Nirvana. Na dokładkę w piśmie prześledziliśmy poczynania następnego zespołu Dave’a Grohla, czyli oczywiście Foo Fighters!

„Nirvana – Wydanie Specjalne” właśnie trafiło do kiosków oraz salonów prasowych w całej Polsce (również do sieci Empik). Niezmiennie dostępne jest w naszym e-sklepie:

„Nirvana – Wydanie Specjalne” – KUP TERAZ!

Artykuł Dave Grohl mówi, dlaczego Cobain nie był zadowolony z brzmienia „Nevermind” Nirvany pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.

Utwór „Smells Like Teen Spirit”, który w 1991 roku promował album „Nevermind” Nirvany wywrócił świat muzyki rockowej do góry nogami. Jedna z najpopularniejszych kompozycji rockowych jednak o mało co nie wylądowała w koszu.

Wspominał o tym Dave Grohl, który przy okazji koncertu Foo Fighters w Sopocie w 1996 roku udzielił wywiadu Wiesławowi Weissowi dla „Tylko Rocka”. Tłumaczył wtedy:

Uważaliśmy, że to numer zerżnięty od Pixies. Wydawało się nam, że jest w nim za dużo z Pixies. No, ale potem puszczaliśmy go różnym ludziom. I każdy mówił, że to coś wspaniałego. Tymczasem nam o wiele bardziej podobały się inne piosenki powstałe w tym czasie, choćby Lithium czy Come As You Are. Smells Like Teen Spirit wydawało nam się nudne. Ale wszyscy inni uważali, że to najlepszy kawałek na płycie. Bardzo się temu dziwiliśmy. Mieliśmy zupełnie inne zdanie na temat – która piosenka jest dobra, a która do niczego. I Smells Like Teen Spirit wydawało nam się czymś nudnym. Natomiast utwory, które nam się podobały, innych nudziły. To było dziwne.

Ten i inne wywiady znajdziecie w Wydaniu Specjalnym poświęconym Nirvanie i Foo Fighters, które właśnie trafiło do sprzedaży.

Wszystko, co powinieneś wiedzieć o Nirvanie i Foo Fighters – w jednym miejscu! Prezentujemy ekskluzywne, jedenaste „Wydanie Specjalne”, które przygotowała redakcja „Teraz Rocka”, a które w całości poświęciliśmy jednemu z najważniejszych grunge’owych (jeśli nie najważniejszego!) zespołów w historii – grupie Nirvana. Na dokładkę w piśmie prześledziliśmy poczynania następnego zespołu Dave’a Grohla, czyli oczywiście Foo Fighters!

„Nirvana – Wydanie Specjalne” od 3 kwietnia dostępne jest WYŁĄCZNIE w naszym e-sklepie. Od 6 kwietnia natomiast w kioskach oraz salonach prasowych w całej Polsce (również w sieci Empik).

NIRVANA + FOO FIGHTERS WYDANIE SPECJALNE – KUP ONLINE

Artykuł Dave Grohl mówi, dlaczego Nirvana chciała wyrzucić „Smells Like Teen Spirit” do kosza pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.

Mark Lanegan i Kurt Cobain przyjaźnili się jeszcze od lat 80. zanim Nirvana odniosła wielki sukces. Kurt Cobain wystąpił na debiutanckim solowym albumie Lanegana, „The Winging Sheet” z 1990 roku, a Lanegan pomógł napisać utwór „Something In The Way” z płyty „Nevermind” z 1991 roku. Dlaczego jego wkład nie został odnotowany?

W biografii „Lanegan” Grega Prato wypowiada się Nick Oliveri z Queens Of The Stone Age, który mówi:

Mark powiedział mi, że napisał część tekstu z Kurtem na „Nevermind”. Ale Kurt zagrał na płycie „The Widing Sheet” Marka. Zamiast więc płacić stwierdzili: „Hej, napisałem tekst na twoją płytę, ty napisałeś na moją. Jesteśmy kwita. Co będzie to będzie”. Mark nie miał pojęcia, że gdyby dostał tantiemy za „Something In The Way” z „Nevermind” miałby mnóstwo pieniędzy. Pamiętam, że pluł sobie z tego powodu w brodę. „Gdybym tylko dostawał tantiemy za Something In The Way”.

Wczoraj minęła pierwsza rocznica śmierci Marka Lanegana. Wokalista zmarł w wieku 57 lat. Wcześniej ciężko chorował na COVID.

Artykuł Mark Lanegan był współtwórcą utworu Nirvany z „Nevermind”. Dlaczego nie został podpisany? pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.

Perkusista Garbage, Butch Vig, był producentem przełomowego albumu Nirvany, „Nevermind”. W wywiadzie dla „Consequence” Butch wspomina, gdy po raz pierwszy usłyszał utwór „Smells Like Teen Spirit”.

Butch Vig wspomina, że pewnego dnia Kurt Cobain podesłał mu kasetę z próby:

Wsadziłem kasetę do mojego odtwarzacza w samochodzie. Kurt powiedział na niej: „Hej, Butch, mamy nowego perkusistę, nazywa się Dave Grohl. Jest najlepszym perkusistą na świecie”. I zaczęli „Teen Spirit”. Dźwięk był zniekształcony, bo nagrywali na boomboxa z wmontowanymi mikrofonami. Brzmiało to jak gówno, ale nawet przez tę ścianę przesteru usłyszałem piosenkę, progresję akordów. Słyszałem „hello, hello”. I choć nagranie było okropne, słyszałem, że są bardzo mocni.

Kilka dni później zespół nagrał „Smells Like Teen Spirit” z Butchem Vigem:

Pierwszego dnia wszedłem do tej dużej sali i powiedziałem: „Dobra, zróbmy to”. Zagrali jakiś numer, a potem zaczęli „Teen Spirit”. Powaliło mnie, jak dobry jest. Był niesamowicie mocny.

„Smells Like Teen Spirit” promował wydany we wrześniu 1991 roku album „Nevermind” stając się jednym z najpopularniejszych rockowych przebojów lat 90.

Artykuł Butch Vig wspomina pierwszą reakcję na „Smells Like Teen Spirit”: Brzmiał jak gówno pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.

Przypomnijmy: Spencer Elden, który jako niemowlak pozował na okładce albumu „Nevermind” Nirvany złożył w zeszłym roku pozew do sądu w Los Angeles, przekonując, że jego „tożsamość oraz nazwisko na zawsze związane zostały z komercyjnym wykorzystywaniem seksualnym, którego doświadczył jako nieletni”. Nie podoba mu się fakt, że jego wizerunek był i nadal jest dystrybuowany na całym świecie.

Na początku tego roku jego pozew został oddalony, ale Spencer odwołał się od tej decyzji i ponownie złożył pozew tym razem twierdząc, że Nirvana: „intencjonalnie i w celu odniesienia zysków promowała dziecięcą pornografię przedstawiającą Spencera w lubieżny sposób, żeby promować album, zespół i muzykę Nirvany, zarabiając przy tym miliony dolarów”.

Również i ten pozew został oddalony, ale Spencer nie dawał za wygraną. Sąd okręgowy w Los Angeles odrzucił jednak i trzecią wersję pozwu twierdząc, że Elden zbyt długo czekał na jego złożenie. Zgodnie z prawem stanu Kalifornia pozwy związane z dziecięcą pornografią przedawniają się po dziesięciu latach od odkrycia faktu przestępstwa. Sędzia też uniemożliwił Eldenowi składanie kolejnych wniosków, uzasadniając:

Ponieważ powód miał możliwość uzupełnienia braków w swojej skardze dotyczącej przedawnienia, sąd jest przekonany, że daremne byłoby przyznanie powodowi czwartej możliwości wniesienia zmienionego pozwu.

Wcześniej żyjący członkowie Nirvany wydali oświadczenie, opublikowane przez „Billboard”, w którym odnoszą się do sprawy. Możemy w nim przeczytać między innymi:

Elden przez trzy dekady czerpał korzyści z faktu, że znany był jako „dziecko Nirvany”. Wykorzystywał to między innymi do tego, żeby podrywać kobiety.

Zespół argumentuje ponadto, że zgodnie z prawem sprawy o dziecięcą pornografię można zgłaszać tylko przez 10 lat od momentu odkrycia tego faktu, co oznaczałoby, że Spencer Elden najwcześniej w 2011 roku zorientował się, że jego wizerunek został wykorzystany na okładce „Nevermind”.

Ale zdjęcie na okładkę „Nevermind” wykonano w 1991 roku, a płyta stała się sławna na całym świecie w 1992. Elden wiedział o tej fotografii na długo przed 2011 rokiem i wiedział, że to on jest na tym zdjęciu. Był tego w pełni świadom.

Członkowie zespołu argumentują także, że Elden zrobił sobie tatuaż nawiązujący do okładki oraz pozował na zdjęciach rekonstruujących oryginalną okładkę.

Twierdzenie Eldena, że zdjęcie na okładce „Nevermind” jest dziecięcą pornografią nie jest poważne. Wystarczy krótkie zbadanie fotografii i zachowania Eldena, nie wspominając o fakcie, że jest ona obecna w domach milionów Amerykanów, którzy według teorii Eldena są winni posiadania dziecięcej pornografii.

Artykuł Sąd odrzucił kolejny pozew w sprawie okładki „Nevermind”. Sprawa doczekała się końca pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.

Jim Carrey w wywiadzie dla Fox 5 przyznał, że słucha różnej muzyki – od jazzu po metal. Jednym z jego ulubionych zespołów jest Pantera, ale lubi też Nirvanę.

Co więcej twierdzi, że najlepszym utworem Nirvany wcale nie jest żaden z ich wielkich przebojów. Carrey mówi:

„Breed” Nirvany to jeden z ich najlepszych, niedocenionych utworów. Naprawdę. Został przyćmiony przez ich inne przeboje. Ale „Breed” jest jednym z najbardziej czaderskich utworów w historii. Jest wspaniały!

„Breed” ukazał się na bijącym rekordy popularności albumie „Nevermind” z 1991 roku. Nie został jednak nigdy wydany na singlu, choć często był grany przez Nirvanę na koncertach.

Artykuł Jim Carrey wskazuje najbardziej niedoceniony utwór Nirvany: Czaderski pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.

Spencer Elden, który jako niemowlak pozował na okładce albumu „Nevermind” Nirvany złożył w zeszłym roku pozew do sądu w Los Angeles, przekonując, że jego „tożsamość oraz nazwisko na zawsze związane zostały z komercyjnym wykorzystywaniem seksualnym, którego doświadczył jako nieletni”. Nie podoba mu się fakt, że jego wizerunek był i nadal jest dystrybuowany na całym świecie.

Chociaż jego pozew został oddalony na początku stycznia, Spencer odwołał się od tej decyzji i ponownie złożył pozew tym razem twierdząc, że Nirvana: „intencjonalnie i w celu odniesienia zysków promowała dziecięcą pornografię przedstawiającą Spencera w lubieżny sposób, żeby promować album, zespół i muzykę Nirvany, zarabiając przy tym miliony dolarów”.

Jak podaje „Rolling Stone” prawnicy Nirvany odpowiedzieli już na pozew:

Ta sprawa musi zostać zamknięta. Żadne poprawki nie uzasadnią roszczeń Eldena. Czas minął. Elden nie pozywał oskarżonych przez 30 lat pomimo tego, że wiedział o sprawie, mimo że stan rzeczy przez ten czas nie uległ zmianie. To podważa jego roszczenia.

Wcześniej żyjący członkowie Nirvany wydali oświadczenie, opublikowane przez „Billboard”, w którym odnoszą się do sprawy. Możemy w nim przeczytać między innymi:

Elden przez trzy dekady czerpał korzyści z faktu, że znany był jako „dziecko Nirvany”. Wykorzystywał to między innymi do tego, żeby podrywać kobiety.

Zespół argumentuje ponadto, że zgodnie z prawem sprawy o dziecięcą pornografię można zgłaszać tylko przez 10 lat od momentu odkrycia tego faktu, co oznaczałoby, że Spencer Elden najwcześniej w 2011 roku zorientował się, że jego wizerunek został wykorzystany na okładce „Nevermind”.

Ale zdjęcie na okładkę „Nevermind” wykonano w 1991 roku, a płyta stała się sławna na całym świecie w 1992. Elden wiedział o tej fotografii na długo przed 2011 rokiem i wiedział, że to on jest na tym zdjęciu. Był tego w pełni świadom.

Członkowie zespołu argumentują także, że Elden zrobił sobie tatuaż nawiązujący do okładki oraz pozował na zdjęciach rekonstruujących oryginalną okładkę.

Twierdzenie Eldena, że zdjęcie na okładce „Nevermind” jest dziecięcą pornografią nie jest poważne. Wystarczy krótkie zbadanie fotografii i zachowania Eldena, nie wspominając o fakcie, że jest ona obecna w domach milionów Amerykanów, którzy według teorii Eldena są winni posiadania dziecięcej pornografii.

Artykuł Spencer Elden złożył kolejny pozew w sprawie „Nevermind”. Nirvana odpowiada pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.