Malijski zespół Tinariwen stał się sensacją na scenie world music już dobre dwie dekady temu, co najmniej od kiedy w 2001 roku wydał album „The Radio Tisdas Sessions”. A istnieje znacznie dłużej – od 1979 roku. A zatem na długo zanim etniczne dźwięki zaczęły na dobre przenikać do muzyki rockowej.

Grupa nadal święci tryumfy, o czym świadczy wydany niedawno album Hoggar. Pustynny blues wprawia w trans, hipnotyzuje, dając okazję do medytacyjnej zadumy, jak i oszalałego tańca – wszystko to można było zaobserwować w warszawskiej Progresji, gdzie ludzie dali się ponieść tym dźwiękom w pełni.

Twórczość Tinariwen to nie tylko wycieczka w gorące, pustynne rejony Afryki północnej, ale też przypomnienie, że to właśnie z tego kontynentu wywodzi się blues, a wraz z nim cała muzyka rockowa. Dwugodzinna podróż do korzeni gitarowej muzyki rozgrzała całą Progresję w ten dość chłodny, kwietniowy dzień.

Poniżej galeria z warszawskiego koncertu.

Artykuł Tinariwen zahipnotyzował pustynnym bluesem Progresję [GALERIA] pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.

Trochę czasu minęło. Ale tylko troszeczkę – powiedział ze sceny wokalista Karnivool, Ian Kenny. To „troszeczkę” to 12 lat, bo tyle właśnie upłynęło od czasu poprzedniej wizyty tego australijskiego zespołu w Polsce. Ale też grupa nie była szczególnie przez ten czas aktywna. Dopiero w lutym tego roku ukazał się album In Verses – pierwszy od 13 lat.

Wypełniona Progresja (koncert został przeniesiony z mniejszej Proximy) przyjęła Karnivool niezwykle gorąco. Członkowie zespołu rozluźnieni wyszli na scenę, bosy gitarzysta Drew Goddard z kieliszkiem białego wina. Spragniona kontaktu z twórczością zespołu publiczność, żywiołowo reagowała na takie utwory, jak Simple Boy czy New Day. Ale też materiał z najnowszej płyty sprawdził się znakomicie, szczególnie dwa zagrane na bis utwory Opal i Salva.

Jak na muzykę progresywną nie był to szczególnie długi koncert, ale też licząca cztery albumy dyskografia Karnivool nie jest zbyt obfita. Nikt by chyba jednak nie czuł przesytu, gdyby zagrali jeszcze ze dwa kawałki z Asymmetry, poza We Are.

Przed Karnivool wystąpił kanadyjski Intervals, grający instrumentalny, wirtuozerski djent metal.

Poniżej galeria z warszawskiego koncertu.

Intervals

Karnivool

Artykuł Australijska legenda prog rocka znowu w Warszawie [GALERIA] pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.

Żeby wpierdol był skuteczny musi być zróżnicowany i metodyczny. Machine Head misterną sztukę spuszczania wpierdolu wypracował do perfekcji. Zespół gra blisko trzy godziny i jest to naprawdę solidne łojenie w mistrzowskim amerykańsko-polskim wydaniu, bo na scenie pojawił się znowu Vogg, który oficjalnie członkiem Machine Head już nie jest, ale zastępuje na trasie Reece Scruggsa.

O skuteczności wpierdolu decyduje też dobór repertuaru, a tutaj było przekrojowo. Po Imperium przeskok do Ten Ton Hammer. Niezawodne w tej kwestii okazują się stare klasyki, jak Davidian, ale jeden z największych młynów rozkręcił się przy From This Day – w latach 90. starzy metale zarzucali Machine Head zdradę i sprzedanie się. Dziś starzy i młodzi metale przy tym kawałku napierdalają, że aż miło, a Robb Flynn mógł na żywo przekonać się, co oznacza nowe słówko, którego się nauczył: na-pier-da-lać. Vogg kilka razy musiał mu je przesylabizować i wyjaśnić kontekst, ale Robb szybko je podłapał, a potem chętnie powtarzał.

 Żeby wpierdol był kompletny musi być finezyjny. Dlatego znalazło się miejsce na akustyczny set z utworami Circle The Drain i Darkness Within, które pomogły zebrać siły na ostatnią godzinę zwieńczoną podniosłym Halo.

Poniżej galeria z warszawskiego koncertu Machine Head, którego organizatorem był Live Nation.

Artykuł Misterna sztuka spuszczania wpie*dolu: Machine Head w Warszawie [GALERIA] pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.

Jinjer czuje się w Warszawie jak w domu i to nie tylko dlatego, że od czasu wybuchu wojny na Ukrainie tutaj mieszka część składu. Ukraińska grupa regularnie u nas koncertuje i przyciąga tłumy wiernych fanów. Nie inaczej było i tym razem.

Jinjer mocno promuje zeszłoroczny album Duél i bardzo słusznie, bo takie utwory, jak Hedonist, Kafka, Rogue czy Tantrum doskonale sprawdzają się na żywo. Do tego ekspresyjna Tatiana Shmayluk w falbankowej sukni – z akcentami ludowymi, ale też gotycko-industrialnymi – śmiało wykonywała widowiskowy taniec na tle bogatych wizualizacji. Garść starszych utworów, jak Teacher, Teacher! czy Pisces przypominały o długiej drodze, jaką przeszedł Jinjer w liczącej już kilkanaście lat karierze.

Koncert nie był długi, ale intensywny. Natomiast przed Jinjer wystąpiły dwie ekipy grające progresywny, połamany metal: Textures i Unprocessed. Ta druga z wyraźnymi elementami metalcore’owymi.

Poniżej galeria z warszawskiego koncertu.

Textures

Unprocessed

Jinjer

Artykuł Widowiskowy czad: Jinjer w Warszawie [GALERIA] pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.

20 grudnia sezon koncertowy Progresji zakończył Nocny Kochanek ostatnim koncertem na swojej tegorocznej trasie. Klub wypełniony został szczelnie.

Najpierw jednak publiczność rozgrzał Iron Head. Chłopaki i dziewczyny dają mocnego czadu w klimacie dynamicznego heavy metalu. Podział na growlujący śpiew męski Tomsza Lenarta oraz czysty żeński Weroniki Augustyn może przywodzić na myśl Lacuna Coil, ale muzyka z wydanej w tym roku płyty „Teraz albo nigdy” jest bliższa klasycznemu heavymetalowi z lekkimi metalcore’owymi naleciałościami. Publiczność w każdym razie zdobyli błyskawicznie.

Nocny Kochanek wyszedł na scenę przy eksplozji fajerwerków. Skarżyska ekipa od lat jest jedną z najlepiej naoliwionych metalowych maszyn w kraju. Praktycznie każdy ich numer to przebój, czy to klasyczne już „Zdrajca metalu” (tym razem zagrany dość wcześnie a nie na bisy) czy pochodzące z nowej płyty „Co tu się od1€84£0!” albo „Będę ojcem”, podczas którego Krzysiek Sokołowski śpiewał z lalką niemowlaka na rękach. I tak zespół aż do samego końca wyciągał same Asy z… nogawki.

Poniżej galeria z warszawskiego koncertu Nocnego Kochanka.

Iron Head

Nocny Kochanek

Artykuł Nocny Kochanek wyciągnął asa z nogawki na koncercie w Warszawie [GALERIA] pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.

               Koncert okazał się pechowy dla zespołu Ankor, który z powodów technicznych nie był w stanie zagrać swojego setu. Muzycy próbowali, ale się poddali. Publiczność nagrodziła ich brawami.

               Solence za to dał bardzo dynamiczny występ. Jego energiczna muzyka nadawałaby się na rockowy fitness, a szalejący instrumentaliści, szczególnie gitarzysta wymachujący dreadami, byli niczym tornado energii. Podobnie w przypadku Catch Your Breath, który za to trochę więcej w swoich utworach miał przebojowości.

               Koncert Nothing More poprzedziło długie, klimatyczne intro. Zespół jednak też stawia na energię. Bosy, wytatuowany wokalista chętnie podchodził do krawędzi sceny, podsuwając mikrofon fanom z pierwszego rzędu. Album Carnal znakomicie sprawdza się na żywo, o czym świadczyły choćby Freefall czy Stuck. Grupa wykonała też przeróbkę We’re In This Together Nine Inch Nails, a także był popisowy numer z solówkami na bębnach (grali wszyscy muzycy), basie na specjalnym wysięgniku (też grali wszyscy poza perkusistą) oraz syntezatorach (tu grał głównie Jonny Hawkins).

               Koncert nie był długi, ledwie ponad godzinę, ale przyjęcie gorące. Muzycy przyznawali, że na tej trasie jeszcze tak gorąco nie było.

Poniżej galeria z warszawskiego koncertu Nothing More.

Artykuł Gorąco w Warszawie! Relacja z koncertu Nothing More [GALERIA] pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.

Bloodywood zagrał 45 minut – niewiele krócej niż ich regularny występ. Gęsty, etniczny metal z Indii podbija kolejne rynki, o czym świadczy wydany w tym roku album Nu Delhi, z którego usłyszeliśmy choćby mięsisty Bekhauf z gościnnym udziałem (z taśmy) Babymetal. Na koniec zaś tradycyjnie Machi Bhasad (Expect a Riot) podczas którego Sarthak Pahwa zszedł ze swoim bębnem do fosy.

Przed koncertem Halestorm, zorganizowanym przez Live Nation, scenę zasłoniła kurtyna i przez pierwsze takty Fallen Star mogliśmy obserwować teatr cieni. Gdy już opadła, Lzzy z bratem i kolegami zaserwowali blisko dwugodzinną dawkę energicznego rocka z dużym udziałem najnowszej płyty Everest. Pomiędzy utworami Lzzy chętnie nawiązywała kontakt z fanami, wspominała na przykład, jak w wieku 13 lat założyła Halestorm i została przez ojca wyrzucona do garażu, żeby nie hałasować w domu. Do tego często sięgała po klawisze, szczególnie w utworach z nowej płyty, jak Darkness Always Wins czy How Will You Remember Me? Ale głównie paradowała z gitarą, a czadowych numerów też nie zabrakło, szczególnie pod koniec, gdy usłyszeliśmy Freak Like Me, I Miss the Misery i Love Bites (So Do I). Była też solówka Arejaya na bębnach (z wykorzystaniem pałeczek wielkości kijów baseballowych). A na bis Perry Mason Ozzy’ego, który Halestorm wykonał w tym roku na pożegnalnym koncercie Black Sabbath w Birmingham.

Poniżej galeria z koncertu autorstwa Bartka Koziczyńskiego.

Artykuł Pikantna mieszanka: Halestorm i Bloodywood w Warszawie [GALERIA] pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.

W pochmurny i deszczowy piątek, 16 maja, z warszawskiej Progresji powiało dodatkowym chłodem i mrokiem. Trzej wykonawcy z pogranicza noise’u, metalu i industrialu przyciągnęli do klubu spory tłum.

Najpierw Larmo, czyli solowy projekt Mirosława Matyasika – pełen hałasu, noise’owych brzmień i wydobywanych ze spowitego licznymi kablami sprzętu dziwnych dźwięków. Raz bardziej ambientowo, raz na rytmie techno, a gdzieś tam nawet i wplecione urywki Slayera.

Thaw zaprezentował się z całej trójki najbardziej dynamicznie. Za zespołem cały czas widniało logo – zmieniały się tylko kolory – a budowanie napięcia rozładowywane było dynamicznymi, ekspresyjnymi uderzeniami. Zeszłoroczny album Fading Backwards przyniósł sporo dobrego materiału, a koncert potwierdził, że Thaw jest sprawną i żywiołową ekipą.

Godflesh wizualnie stawia na minimalizm. Na scenie tylko dwaj członkowie: wokalista i gitarzysta Justin Broadrick oraz basista B. C. Green – obaj zresztą po przeciwnych krańcach sceny, pozostawiając środek nietypowo i przeraźliwie pusty. Za nimi wizualizacje, zwykle dość abstrakcyjne i statyczne. Tworzyło to dość odhumanizowany i oziębły klimat. Idealnie wpisujący się w twórczość tej legendy industrialu.

Poniżej galeria z warszawskiego koncertu.

Larmo

Thaw

Godflesh

Artykuł Odhumanizowanie i ekspresja: Godflesh, Thaw i Larmo w Warszawie [GALERIA] pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.

Blood Incantation wyrasta na jedno z największych odkryć progresywnego metalu. Zeszłoroczny album Absolute Elsewhere podbił wiele zestawień najlepszych płyt roku, a teraz mogliśmy sprawdzić, jak działa na żywo.

27 kwietnia Blood Incantation przyjechał do warszawskiej Progresji. Najpierw jednak tłumnie zgromadzona publiczność wysłuchała japońskiego Minami Deutsch przywołującego klimat space rocka lat 70. Dużo jamowania, trochę wokali, ale głównie twórczość Japończyków ma charakter instrumentalny, dość hipnotyczny.

Blood Incantation nie mają technicznych, więc stroili się sami, co już wzbudziło entuzjazm publiczności, szczególnie gdy Isaac Faulk trenował solo perkusyjne. A było dość głośno…

Sednem koncertu było wykonanie w całości albumu Absolute Elsewhere – dwie, ponaddwudziestominutowe kompozycje The Stargate i The Message pełne są nie tylko Floydowych, kosmicznych odlotów, ale też deathmetalowego uderzenia, niczym z wczesnych płyt Opeth. Wszystko zagrane z niebywałą precyzją i polotem w nieziemskiej oprawie z dwoma obeliskami po obu krawędziach sceny, z wyrytymi na nich tajemniczymi inskrypcjami (częściowo podświetlanymi). Czterdzieści minut szybko zleciało, ale zespół potem jeszcze zaserwował solidną dawkę starszych nagrań oraz solo na syntezatorze i gongu – klawiszowiec obchodził tego dnia 40. urodziny. Wokalista, Paul Riedl, zaintonował więc Happy Birthday.

Dziś oba zespoły zagrają w Krakowie.

Poniżej galeria z warszawskiego koncertu.

Minami Deutsch

Blood Incantation

Artykuł Kosmiczne wzloty na koncercie Blood Incantation w Warszawie [GALERIA] pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.

17 kwietnia, w ciepły, wiosenny wieczór w warszawskiej Progresji zagrały zespoły Moonspell i Dark Tranquillity, z dynamicznym Hiraes na rozgrzewkę.

Moonspell odwiedza nas regularnie, ale tak się złożyło, że dawno nie miałem okazji go widzieć na żywo, więc miło było posłuchać znowu takich utworów, jak Everything Invaded, In And Above Men czy Full Moon Madness. Portugalski mrok i chłód emanował z podświetlonej na krwistą czerwień sceny. Wokalista Fernando Ribeiro pochwalił się, że odwiedził Barberiana i wspominał trasy z Behemothem. Zapowiedział też, że zespół pracuje nad nową płytą i wyraził nadzieję, że w 2026 roku powrócą do nas z nowym materiałem.

Szwedzki Dark Tranquillity natomiast tchnął w koncert dużo witalności i ciepła. Mikael Stanne, jak zawsze niemal cały czas uśmiechnięty, biegający po scenie. Sporo zagrali z zeszłorocznego albumu Endtime Signals, ale wykorzystali też okazję, by dodać do setlisty kilka utworów niegranych dawno lub wcale. I tak mogliśmy usłyszeć Empty Me z wydanego w 2007 roku Fiction czy One Thought z wydanego w 2005 roku Character. Cały zespół emanował energią, rekompensując nie najlepsze tym razem nagłośnienie z niknącym głosem Mikaela, nie tylko w utworach ale i pomiędzy nimi.

Poniżej galeria z warszawskiego koncertu.

Moonspell

Dark Tranquillity

Artykuł Moonspell i Dark Tranquillity: Portugalski chłód i szwedzkie ciepło [GALERIA] pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.