Na przełomie XX i XXI wieku mogło się wydawać się, że blues jest czymś passe. Wtedy zjawił się Jack White, którego bluesowa wizja była tak wyrazista, kompletna, a przede wszystkim na czasie, że sukces był mu właściwie pisany. „Elephant” okazał się tak popular­nym albumem nie tylko dlatego, że jest bardzo dobry, ale też dlatego, że powstał we właściwym czasie – mówił artysta Piotrowi Kacz­kowskiemu w wywiadzie opubliko­wanym w „Teraz Rocku”. Byliśmy właściwymi ludźmi we właściwym czasie z dobrą płytą. Jestem dumny, że nastąpił ten magiczny moment, w którym wtedy się znaleźliśmy.

Elephant, wydany w 2003 roku, to czwarty album The White Stripes, duetu stworzonego przez Jacka White’a sześć lat wcześniej w Detroit z żoną, perkusistką Meg White. Poprzednie, The White Stri­pes (1999), De Sijl (2000) i White Blood Cells (2001), początkowo zyskały tylko lokalną popularność, ale po sukcesie Elephant też zaczęły się świetnie sprzedawać.

Jack, który urodził się jako John Anthony Gillis, a nazwisko White wziął od żony, jest pół Szkotem i pół Polakiem, o czym tak opowiadał na łamach „Teraz Rocka”: Rodzice naszej mamy przyjechali z Krakowa. Ich córka, panna Bandyk, poznała pana White’a (w rzeczywistości Gillisa). Ale nie mówię po polsku. Gdy byłem mały, znałem trochę słów, kilka zdań. Żałuję, że posługiwanie się językiem polskim zatrzymało się na pokoleniu mojej mamy. Z ojcem Szkotem rozmawiała już tylko po angielsku.

Duet The White Stripes wymyślił sobie bardzo charakterystyczny wizerunek – w strojach arty­stów i wystroju scenicznym dozwolone były tylko trzy kolory: czerwony, biały i czarny, a tło podczas występów wystylizowano na wnętrze pokoju dziecięcego (bęben basowy Meg pomalowano we wzory miętowego cukierka).

Jack i Meg przez długi czas przedstawiali się jako rodzeństwo. Oto dwoje dzieci, ja i moja siostra – tłumaczył Jack w „Teraz Rocku”. Dzieciom trzeba wierzyć, bo one są uczciwe. To był wytrych, dzięki któremu ludzie pozwalali nam grać blues.

Na Elephant znajdziemy bardzo pomysłowe i różnorakie podejście do bluesa, zahaczające o punk (Black Math), wpadające w gawędziarski ton Lou Reeda (Ball And Biscuit), ujmująco balla­dowe (In The Cold, Cold Night) czy przeradzające się w rasowe country w śpiewanym przez Jacka, Meg i Holly Golightly dowcipnym Well It’s True That We Love One Another. Jest też dekonstrukcja pełnej ornamentów twórczości Burta Bacharacha w I Just Don’t Know What To Do With Myself.

Ale najważniejszy jest otwierający płytę, sztandarowy utwór Seven Nation Army – z cha­rakterystycznym riffem gitary (brzmiącej jak bas) i łopatologicznie prostym rytmem bębnów. Dziś numer ten nie tylko zwycięża w plebiscytach podsumowujących dokonania początku XXI wieku, ale przeniknął do świadomości wszyst­kich, przekroczył granice subkulturowe, jak i kulturowe – śpiewają go kibice sportowi, w 2011 roku dodawał ducha protestującym w Egipcie, był wykorzystywany na wiecach politycznych (nie zawsze za zgodą artystów).

Album Elephant rozszedł się na świecie w 4 milionach egzemplarzy i zdobył dwie nagrody Grammy. Ale pozostałe dokonania The White Stripes też zasługują na uznanie – zwłaszcza White Blood Cells (2001) i Icky Thump (2007). Niestety, po wydaniu drugiej z tych płyt Jack postanowił zawiesić działalność The White Stripes. W późniejszych latach grał z innymi własnymi zespołami, The Raconteurs i The Dead Weather, a także rozpoczął udaną karierę solową – jego naj­nowszy album to No Name (2024).

Nowe „Wydanie Specjalne” w sklepach!

„Elephant” to jedna ze 100 płyt wszech czasów, jakie znalazły się w naszym nowym „Wydaniu Specjalnym”.

„Wydanie Specjalne: 100 PŁYT WSZECH CZASÓW – ROCK” to subiektywne, przygotowane przez redakcję „Teraz Rocka” zestawienie najważniejszych albumów w historii naszego ukochanego gatunku.

6 grudnia pismo trafiło do sprzedaży ogólnej. W cenie 27,99 zł dostępne jest w kioskach i salonach prasowych w całej Polsce.

Można je również zamówić z naszego sklepu internetowego:

„100 PŁYT WSZECH CZASÓW – ROCK” – KUP TERAZ!

Artykuł Jak The White Stripes otworzyli nowe pokolenie na bluesa i stworzyli wielkie przeboje pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.

Wydany w 2003 roku na singlu promującym album „Elephant” utwór „Seven Nation Army” stał się największym przebojem The White Stripes rozpoznawanym nie tylko przez fanów rocka, ale też przez kibiców sportowych.

W wywiadzie dla „CBC” Jack White wspomina, że początkowo wytwórnia nie chciała wydać tej piosenki na pierwszym singlu dlatego, że była inna on innych utworów duetu.

White mówi:

To była jedna z kilku propozycji. W tamtym czasie większe nadzieje pokładano w dwóch czy trzech innych piosenkach. Wytwórnia nie chciała wydawać jej na singlu. Ja z kolei nalegałem: „To powinien być pierwszy singel, bo brzmi inaczej niż to, co zwykle robimy. Dobrze będzie wyjść z czymś innym, a potem sięgnąć po dobre piosenki”. Taka była moja teoria. To bardzo zabawne.

Do dziś teledysk „Seven Nation Army” został obejrzany na Youtube ponad 473 miliony razy.

Artykuł Jack White: Wytwórnia nie chciała wydać na singlu „Seven Nation Army” The White Stripes pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.