Legendarny muzyk zmarł w wieku 95 lat w swoim domu w Woodstock w stanie Nowy Jork. Informację potwierdziła jego rzeczniczka Terri Hinte. W ostatnich latach artysta zmagał się z problemami oddechowymi, które już od 2012 roku uniemożliwiały mu występy na żywo.

Sonny Rollins urodził się i wychował w nowojorskim Harlemie. Dorastał, słuchając muzyki Louisa Armstronga, Charliego Parkera i Fatsa Wallera. Początkowo grał na saksofonie altowym, ale w wieku 16 lat przerzucił się na saksofon tenorowy, z którym był później kojarzony przez całą karierę.

Już jako nastolatek nagrywał z Budem Powellem i J.J. Johnsonem. W kolejnych latach współpracował z Milesem Davisem, który w swojej autobiografii nazwał Rollinsa „legendą”, oraz z Theloniousem Monkiem.

Przełomowym momentem w jego karierze był rok 1956. Wtedy Rollins zaczął działać jako lider własnych składów i wydał serię płyt, które dziś uznawane są za klasykę jazzu. Wśród nich znalazły się „Saxophone Colossus”, „A Night at the Village Vanguard”, „Tenor Madness” i „Newk’s Time”.

Na przestrzeni lat jego styl stale się zmieniał. Zaczynał od mocnego, pełnego brzmienia saksofonu, by później eksperymentować z bebopem, awangardowym jazzem, calypso czy jazz-rock fusion. Choć robił sobie krótkie przerwy od muzyki – najpierw w 1959 roku, a później w 1966 – przez większość życia pozostawał aktywny artystycznie. Jego ostatnim albumem studyjnym pozostaje „Sonny, Please” z 2006 roku. W 2016 ukazało się także koncertowe wydawnictwo „Road Shows, Vol. 4: Holding the Stage”.

Problemy zdrowotne coraz mocniej dawały mu się jednak we znaki. Ostatni koncert zagrał w 2012 roku, zaledwie kilka tygodni po energetycznych występach na festiwalach, między innymi podczas Detroit Jazz Festival. Niespełna dwa lata później całkowicie przestał grać na saksofonie.

Artykuł Nie żyje ikona jazzu, Sonny Rollins pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.