Pierwotnie grupa nagrała cały album z Albinim w studiu Chicago Recording Company, jednak muzycy nie byli zadowoleni z efektu końcowego. W rezultacie Fugazi zdecydowało się ponownie nagrać materiał w Waszyngtonie, współpracując z producentem Tedem Nicely’em, a właśnie ta wersja trafiła do sprzedaży w 1993 roku.

Teraz zespół zdecydował się udostępnić tzw. „Albini Sessions” jako hołd dla producenta, który zmarł w 2024 roku w wieku 61 lat. Nagrania zawierają wszystkie utwory zarejestrowane i zmiksowane przez Albiniego podczas pierwszych sesji.

Materiał jest dostępny wyłącznie w wersji cyfrowej na platformie Bandcamp w cenie 10 dolarów. Całość dochodu zostanie przekazana organizacji Letters Charity, która wspiera rodziny znajdujące się w trudnej sytuacji finansowej – inicjatywie szczególnie bliskiej Steve’owi Albiniemu.

Artykuł Ikona amerykańskiego rocka po trzech dekadach wydała album wyprodukowany przez Steve’a Albiniego pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.

Zmarły w maju 2024 roku Steve Albini– producent, inżynier dźwięku, a także lider zespołu Big Black – pozostawił po sobie ogromną kolekcję różnych płyt i przedmiotów. Teraz trafią one do fanów.

Uruchomiono stronę Steve Albini’s Closet, na której co piątek licytowane będą przedmioty pozostawione po Albinim. Twórcy strony mówią, że Albini w swoich zbiorach miał około 4000 tysięcy przedmiotów. Wiele z nich to były płyty takich wykonawców, jak Dead Moon, Big Boys, Can, U-Men, Elvis Costello, Buzzcocks, Cinerama, Didjits. Jest też wiele pamiątek po jego zespole Big Black. Co piątek kilkaset z nich trafiać będzie na internetową aukcję aż do końca 2025 roku. Pieniądze trafią do spadkobierców Albiniego.

Steve Albini zaczynał jako muzyk, występując w takich zespołach jak Big Black, Rapeman czy Shellac. Tworzył muzykę z pogranicza noise i math rocka. Choć miał spory wpływ na kształtowanie się wspomnianych gatunków, największą sławę zyskał jako producent i inżynier dźwięku.

Szacuje się, że Steve Albini miał wpływ na brzmienie ponad tysiąca albumów. Większość z nich nie zyskała większej sławy, ale są wśród nich także prawdziwe perełki – chociażby wydawnictwa Manic Street Preachers, Nirvany, Pixies, PJ Harvey, Nine Inch Nails, Bush, Jimmy’ego Page’a & Roberta Planta i wielu innych.

Steve Albini zmarł w maju 2024 roku w wieku 61 lat.

Artykuł Zbiory legendarnego producenta Nirvany i PJ Harvey zostaną zlicytowane pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.

Bohaterem wkładki najnowszego „Teraz Rocka” została jedna z największych legend polskiego rocka, Lech Janerka. Artysta obecnie promuje swoje najnowsze, wyczekiwane od lat nowe wydawnictwo – płytę „Gipsowy odlew falsyfikatu”, która ukazała się pod koniec ubiegłego roku. Na 12 stronach redaktorzy pisma przyjrzeli się burzliwej i niezwykle interesującej muzycznej przygodzie Janerki, a także zrecenzowali wszystkie wydawnictwa, które nagrał w czasie swojej trwającej od 1979 roku kariery.

Na okładce czerwcowego „Teraz Rocka” inna legenda, tym razem zagranicznych scen, czyli Slash. Gitarzysta niedawno zagrał koncert w Polsce, a także wydał nowy album zatytułowany „Orgy of the Damned”. Między innymi o tym opowiedział w obszernym wywiadzie. Na nasze pytania odpowiedzieli również członkowie Evergrey, Dead Star Talk, Sonic Universe, RPWL czy Amarok. Przepytaliśmy również St. Vincent, a także legendarnego producenta Metalliki (i wielu innych) – Flemminga Rasmussena.

Bohaterami artykułów zostali natomiast zmarły niedawno Steve Albini, a także Dickey Betts oraz duet Jean-Michel Jarre i Brian May. Przygotowaliśmy również tekst poświęcony Klubowi Płytowemu Razem. W „Historii Rocka” przyszedł czas na 2005 rok, a wśród bohaterów stałych rubryk znaleźli się Kings of Leon, Marta Zalewska i Eddie Vedder.

Nasi redaktorzy byli, zgodnie z tradycją, na wielu interesujących koncertach, które oczywiście zrelacjonowali. Mowa między innymi o występach Lecha Janerki, Slasha i Glenna Hughesa oraz zespołów Mr. Big, The Kills, Dave Matthews Band, Thirty Seconds to Mars czy Kury. Poza tym w czerwcowym „Teraz Rocku” dziesiątki recenzji najnowszych albumów, newsy ze świata rocka i dużo więcej!

Pismo trafi do sprzedaży w najbliższą środę, 29 maja!

Artykuł Czerwcowy „Teraz Rock” od środy w sprzedaży [ZAPOWIEDŹ] pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.

Jak przekazały amerykańskie media, w wieku 61 lat zmarł Steve Albini, który w swojej zawodowej karierze zajmował się produkcją płyt, był inżynierem dźwięku, a także liderem zespołu Big Black.

Z pierwszych podanych informacji wynika, że powodem śmierci legendy amerykańskiego przemysłu muzycznego był zawał serca.

Steve Albini zaczynał jako muzyk, występując w takich zespołach jak Big Black, Rapeman czy Shellac. Tworzył muzykę z pogranicza noise i math rocka. Choć miał spory wpływ na kształtowanie się wspomnianych gatunków, największą sławę zyskał jako producent i inżynier dźwięku.

Szacuje się, że Steve Albini miał wpływ na brzmienie ponad tysiąca albumów. Większość z nich nie zyskała większej sławy, ale są wśród nich także prawdziwe perełki – chociażby wydawnictwa Manic Street Preachers, Nirvany, Pixies, PJ Harvey, Nine Inch Nails, Bush, Jimmy’ego Page’a & Roberta Planta i wielu innych.

Artykuł Steve Albini (Big Black) nie żyje. Współpracował z Nirvaną, Nine Inch Nails i PJ Harvey pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.

Steve Albini pracował jako producent albumu „In Utero” Nirvany, który ukazał się w 1993 roku. Producenta zaskoczyły teksty Kurta Cobaina i to, że wplatał w nie różne odniesienia kulturowe. Jednym z nich było nawiązanie do powieści „Pachnidło” Patricka Süskinda, którą wówczas czytał.

Kurt Cobain wplótł do tekstu “Scentless Apprentice” słowa, że małe dzieci pachną jak masło. Albini w wywiadzie dla „Conan O’Brien Needs A Friend” wspomina:

Cobain był artystą i wplatał elementy innych zespołów, które podziwiał, czy też rzeczy podłapane w filmach albo w literaturze. W jednej z piosenek są słowa „most babies smell like butter”. Zastanawiałem się, co za przedziwne spostrzeżenie. Czy to dlatego, że właśnie urodziło mu się dziecko? Potem dowiedziałem się, że to cytat z książki, którą właśnie przeczytał o człowieku, który miał niezwykle wyczulony węch.

27 października ukazało się specjalne wydanie „In Utero” zawierające 53 wcześniej niepublikowane utwory.

Oprócz podstawowej wersji płyty w wydawnictwie znajdziemy też na nowo zremasterowane nagrania bonusowe oraz odrzuty. Największą atrakcją będą jednak nagrania koncertowe Nirvany z lat 1993-1994 z Rzymu, Nowego Jorku, Springfield, Los Angeles i Seattle.

Wszystko o zespole Nirvana znajdziesz w Wydaniu Specjalnym poświęconym tej grupie oraz Foo Fighters.

NIRVANA I FOO FIGHTERS WYDANIE SPECJALNE – KUP ONLINE

Artykuł Producent Nirvany wspomina zaskakujący tekst Cobaina: Co za przedziwne spostrzeżenie pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.

Na początku 1993 roku Nirvana zjawiła się w studiu, by nagrać album „In Utero”. Producentem płyty miał być Steve Albini, który wcześniej grał w zespole Big Black. Tak się złożyło, że był to jeden z ulubionych zespołów Kurta Cobaina. Kurt zrobił więc coś, co wprawiło Steve’a w osłupienie.

W wywiadzie dla „NME” Albini wspomina, gdy po raz pierwszy spotkał Nirvanę w studiu:

Wiele lat przed sesją „In Utero” (w 1987 roku – red.) zagraliśmy pożegnalną trasę Big Black i ostatni koncert odbył się w Seattle. Był to jakiś dziwny budynek z prowizoryczną sceną. Koncert był fajny, a na koniec rozbiliśmy nasze instrumenty. Pamiętam, że jakiś dzieciak podszedł do mnie i zapytał, czy może zabrać kawałek mojej gitary ze sceny. Odparłem: „Jasne, to już jest złom”. Wiele lat później, gdy nagrywaliśmy „In Utero” w studiu w Minnesocie, Kurt zjawił się z tym kawałkiem gitary. Miał go ze sobą przez te wszystkie lata. To on był tym dzieciakiem.

Steve Albini wyjaśnia, dlaczego „In Utero” Nirvany zszokowało wytwórnię

Całą historię Nirvany oraz Foo Fighters znajdziecie w Wydaniu Specjalnym poświęconym tym zespołom, które także jest już w sprzedaży.

NIRVANA I FOO FIGHTERS WYDANIE SPECJALNE – KUP ONLINE

Artykuł Kurt Cobain wprawił w osłupienie producenta „In Utero” Nirvany pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.

Album „In Utero” Nirvany ukazał się pod koniec 1993 roku i był wielkim przebojem. Jednak płyta była dużo bardziej surowa i garażowa niż wypolerowany „Nevermind”. Nie tego oczekiwała wytwórnia.

W wywiadzie dla „Tylko Rocka” z 1996 roku przeprowadzonym przez Wiesława Weissa Dave Grohl wspominał, że producent Steve Albini miał dość specyficzne zasady pracy, które nie pasowały do wszystkich utworów.

Grohl wspominał:

Steve Albini pracuje inaczej niż Butch Vig. Nie kładzie nacisku na perfekcję wykonania, lecz na energię. Ledwie zagraliśmy mu jakiś kawałek, a on rzucał: Dobra, co tam jeszcze macie? Pytaliśmy więc: Zaraz, czy na pewno wszystko w porządku? Czy wykonanie było takie, jakiego oczekiwałeś? A on: Nie dbam o to (śmiech). A więc było zupełnie inaczej. „In Utero” to było przeciwieństwo „Nevermind”.

Byłeś zadowolony ze współpracy ze Steve’em Albinim?

Uwielbiam Steve’a Albiniego. Uważam go za geniusza. Uwielbiam brzmienie, jakie uzyskuje, oparte na charakterystycznym dźwięku bębnów. Właśnie dlatego chcieliśmy z nim pracować – ze względu na brzmienie perkusji w nagraniach, które produkuje. Nikt inny nie potrafi uzyskać takiego brzmienia. To jego tajemnica – nikt jej nie zna, ja też nie. Uwielbiam wszystkie płyty, które produkował Steve Albini – The Breeders, Pixies, The Jesus Lizard. Każda, do której się dotknął, brzmi cholernie dobrze. Brzmi tak, jakby została nagrana na żywo. Nie brzmi jak płyta nagrana w studiu…

Całą historię Nirvany oraz Foo Fighters znajdziecie w Wydaniu Specjalnym poświęconym tym zespołom, które także jest już w sprzedaży.

NIRVANA I FOO FIGHTERS WYDANIE SPECJALNE – KUP ONLINE

Nie jest jednak tajemnicą, że nie do końca byliście zadowoleni z produkcji Steve’a Albiniego i zatrudniliście później Scotta Litta, żeby zremiksował niektóre nagrania…

To prawda. Uważaliśmy, że trzeba jeszcze popracować nad stroną dynamiczną kilku piosenek, bo Steve Albini nie uznaje kompresji dźwięku. I jeśli piosenka zaczyna się bardzo cicho, a potem następuje część bardzo głośna, Steve nagrywa ją właśnie tak: najpierw nie słyszysz prawie nic, a potem nagle eksplozja. Uważaliśmy więc, że niektóre piosenki, jak „Heart-Shaped Box”, wymagają staranniejszego miksu. Byliśmy zdania, że ktoś powinien przyjrzeć się z bliska temu, jak się rozwijają. Steve Albini takimi sprawami się nie interesuje. Słucha utworu, potem ustawia gitarę tu, bas tu, bębny tu i jazda. Tymczasem niektóre piosenki, jak „All Apologies” czy „Heart-Shaped Box”, wymagały jeszcze naszym zdaniem pewnych drobnych zabiegów.

Steve Albini o swoich doświadczeniach nad produkcją płyty „In Utero” wspominał w 2019 roku w wywiadzie dla „Better Yet Podcast”.

Artykuł Dave Grohl tłumaczy, dlaczego Nirvana przemiksowała niektóre utwory z „In Utero” pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.

Album „In Utero” Nirvany ukazał się pod koniec 1993 roku i był wielkim przebojem. Jednak płyta była dużo bardziej surowa i garażowa niż wypolerowany „Nevermind”. Nie tego oczekiwała wytwórnia.

Producent płyty, Steve Albini, w wywiadzie dla „Better Yet Podcast” mówił w 2019 roku, że Nirvana postanowiła nagrywać płytę za własne pieniądze w ten sposób całkowicie uniezależniając się od wytwórni. Wytwórnia nie miała żadnej kontroli nad powstawaniem albumu i dostała dopiero skończony produkt. To, co usłyszała, jej się nie spodobało. Albini mówił:

Dostarczyli tę płytę, którą uważam za bardzo dobrą płytę, dobrze dokumentującą nastrój, w jakim był wówczas zespół. Wytwórnia wcześniej nie słyszała tej muzyki. Została skonfrontowana z muzyką, która momentami jest dość paskudna i ich pierwszą reakcją było, że to jest coś okropnego i nie mogą tego wydać. Kazali zespołowi nagrać ją jeszcze raz. Zespół nie chciał tego robić, uważał, że to dobra płyta, dobrze ich reprezentująca. Była presja z zewnątrz na zespół, by zmienili zdanie. Postanowili więc na kozła ofiarnego wybrać mnie. To paranoiczne, nie miałem o tym pojęcia dopóki dziennikarz mi nie powiedział, że właśnie rozmawiał z szefem Capitolu, który mu powiedział, że przeze mnie nie może wydać płyty Nirvany. Jeśli wytwórnia chce pozbyć się płyty jej największego zespołu to poważna sprawa. To poważny kryzys. Ostatecznie do sklepów trafiła płyta taką, jaką Nirvana chciała wydać. Postawili na swoim. Nie nagrali jej na nowo. Parę rzeczy przemiksowali ale na własne życzenie, nie mam żalu. Wiedziałem, że wszyscy menadżerowie, ludzie z wytwórni powiązani z zespołem byli śmieciami i że będą okropni. Nic mnie nie zaskoczyło. Dziś czuję pewną satysfakcję, że ja nadal nagrywam płyty, a oni sprzedają ubezpieczenia. Upadek rynku muzycznego bardziej dotknął ich a nie mnie. Nie miałem żadnego żalu do zespołu. Byli pod wielką presją, wszyscy im mówili, że ta płyta będzie katastrofą. Nie winię ich, że mieli wątpliwości. Kto by ich nie miał?

Całą historię Nirvany oraz Foo Fighters znajdziecie w Wydaniu Specjalnym poświęconym tym zespołom, które także jest już w sprzedaży.

NIRVANA I FOO FIGHTERS WYDANIE SPECJALNE – KUP ONLINE

Artykuł Producent wyjaśnia, dlaczego „In Utero” Nirvany zszokował wytwórnię pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.

Steve Albini wyprodukował album „In Utero” Nirvany z 1993 roku. Grupa była wówczas po ogromnym sukcesie albumu „Nevermind” z 1991 roku, który okazał się jednym z najbardziej przełomowych albumów rocka lat 90.

Steve w wywiadzie dla „Cobras & Fire Podcast” opowiedział o swoim pierwszym wrażeniu, jakie wywarła na nim Nirvana:

Wywodzili się z tego samego kręgu co ja, byli z undergroundu. Znaliśmy tych samych ludzi, graliśmy w tych samych klubach, mieliśmy więc wiele wspólnych doświadczeń. Ale nie znałem ich wcześniej, nie byłem dobrze zaznajomiony z ich muzyką. Nie byłem wielkim zwolennikiem „Nevermind”, choć nie dało się od niego uciec. Oczywiście, słyszałem tę płytę, ale nie poruszyła we mnie czułej struny, jak u wielu innych osób. Ale doceniałem ich jako ludzi i jak się bliżej poznaliśmy, zacząłem doceniać muzykę.

„In Utero” to ostatni studyjny album Nirvany. Pół roku po premierze płyty Kurt Cobain popełnił samobójstwo.

Artykuł Steve Albini z zaskakującą opinią na temat albumu „Nevermind” Nirvany pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.

Elvis Costello w wywiadzie dla „Pitchfork” skrytykował słynnego producenta, Steve’a Albiniego za jego produkcję płyty „Rid Of Me” PJ Harvey.

Costello powiedział:

Pamiętam, jak widziałem PJ Harvey w „The Tonight Show”. Sama z gitarą wykonała „Rid Of Me” i poczułem się, jakbym ujrzał Howlin’ Wolfa w „Shindig!”. To było świetne, a potem posłuchałem płyty i daleko jej było do tego. Brzmiała jak gówno. Ten koleś nie ma pojęcia o produkcji. To drugi najgorszy producent wybitnej płyty po Jimmym Iovine, który totalnie spierdolił „Darkness On The Edge Of Town”. Bruce Springsteen brzmi, jakby był w pudełku na buty wypchanym chusteczkami.

Steve Albini wyprodukował w swojej karierze około 1500 albumów. Do najsłynniejszych należą „In Utero” Nirvany, „Surfer Rosa” Pixies, a także płyty Tad, The Jesus Lizard, Neurosis czy Cheap Trick. Albini jest także muzykiem. W latach 80. stał na czele zespołów Big Black i Rapeman, a od 1992 roku gra w grupie Shellac, której ostatni album ukazał się w 2014 roku pod tytułem „Dude Incredible”.

Artykuł Elvis Costello krytykuje słynnego producenta: Nie ma pojęcia o produkcji pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.