Zespół Depeche Mode powstał w 1980 roku w angielskim Basildon, wkrótce po punko­wej rewolcie, ale chociaż w początkowym okresie odrzucił gitary na rzecz syntezato­rów, jego twórczość była pokłosiem tamtego przeło­mu. Jak wyjaśniał Martin Gore w 2015 portalowi MusicTech: Muzyka elektroniczna podtrzymywała wtedy etos punk rocka.

Gore już na etapie drugiej płyty, A Broken Frame (1982), wysunął się w składzie Depeche Mode na plan pierwszy jako twórca frapujących piosenek (po odejściu Vince’a Clarke’a, który pełnił tę rolę w okresie początkowym) i głównie dzięki niemu takie albumy, jak Black Celebration (1986) i Music For The Masses (1987), odnosiły wielkie sukcesy. Z tym że z czasem zaczął przygotowywać tak kunsztowne dema, że pozostali członkowie zespołu raczej tylko odgrywali przeznaczone dla nich partie, a Dave Gahan dodawał śpiew.

Przed nagraniem „Violator” powiedzieliśmy Marti­nowi: „Przygotuj demo z gitarą akustyczną i organami – jedynie tekst i akordy” – opowiadał Andy Fletcher. Dzięki temu mogliśmy jako zespół zadecydować, w jakim kierunku rozwiną się utwory. Dysponując taką bazą (były jeszcze wstępne linie rytmiczne), swoje pomysły mogli dodać pozostali oraz współ­producent Mark „Flood” Ellis. Gahan przyznawał, że to Flood skierował zespół na ścieżkę – bardziej jednoznacznie rockową niż wcześniej – której poszukiwali.

Takie rozwiązanie okazało się strzałem w dzie­siątkę. Największy przebój zespołu, Enjoy The Silence, Martin przyniósł jako balladę z fisharmonią. Alan zaproponował przyspieszenie tempa i cha­rakterystyczną pulsację. To była wspaniała melodia, która wręcz krzyczała, by potraktować ją tak, jak to zrobiliśmy – opowiadał. Kompozytor przyszedł do studia… Jedyny raz w naszej historii spojrzeliśmy po sobie i powiedzieliśmy: „To może być hit” – wspominał tę chwilę. Piosenka jest, mimo tanecznego rytmu i chwytliwości, dostojna, z oszczędną zagrywką gitary i miłosnym tekstem: Wszystko czego pragną­łem, czego potrzebowałem, jest w moich ramionach… Gahan, tam gdzie trzeba, śpiewa odpowiednio subtelnie. Na albumie prezentuje wszystkie walory swojego barytonu.

Płyta zawiera także nowatorskie fuzje stylistycz­ne. Podstawą Personal Jesus jest bluesowy gitarowy riff, ale przepuszczony przez elektroniczne efekty, także z intrygującym pulsem i chwytliwym zaśpie­wem reach out and touch faith, czyli sięgnij i dotknij wiary. Tekst traktuje o tym, jak dużym wsparciem możemy być dla kogoś innego – stąd tytuł, Osobisty Jezus. W kolejnym przeboju, Policy Of Truth, rządzą riff gitarowy grany slide’em i prosty rytm, a gdy wydaje się, że po mostku będzie słodko, nastę­puje chłodniejszy, elektroniczny fragment (tekst o prawdzie i kłamstwie w relacjach międzyludz­kich). Inspiracje klasycznym rockiem są niekiedy sprecyzowane – puls w Clean (w którym Gore łączy wątki seksualne i religijne) to wynik zauroczenia One Of These Days Pink Floyd. Z kolei World In My Eyes Wilder określił jako hołd dla Kraftwerk. Gore dodawał: To pogodna piosenka o tym, że miłość i seks są bardzo przyjemne. Natomiast spokojny Blue Dress (z nadzwyczaj zmysłowym śpiewem Gahana) określał mianem numeru perwersyjnego, choć podmiot liryczny tylko prosi kobietę o przywdzia­nie niebieskiej sukienki, bo ten widok sprawia mu przyjemność.

Drugie miejsce na brytyjskiej liście bestsellerów i siódme w zestawieniu amerykańskiego „Bil­lboardu” świadczą o tym, że nie od razu w pełni doceniono tę płytę, będącą kwintesencją twórczości Depeche Mode. Ostry tytuł – Violator, czyli Gwałci­ciel/Łamiący prawo/Profanator – był wyrazem przekornego humoru muzyków. Chcieliśmy użyć najbar­dziej ekstremalnego i absurdalnego heavymetalowego tytułu – tłumaczył Martin. Ale będę zdziwiony, jeśli ludzie załapią żart. I nie pomylił się. Nie wszystkich też zdziwiło, że róża na okładce ma krwiście czerwone liście, a jej łodyga jest poprzerywa­na, między innymi właśnie tytułem.

Zespół działa z powodzeniem do dziś (mimo odejścia Wildera w 2010 i śmierci Fletchera w 2022), ma w dorobku wiele kolejnych wspaniałych płyt, w tym Songs Of Faith And Devotion (1993), Ultra (1997), Spirit (2017) i Memento mori (2023).

PAWEŁ BRZYKCY

Nowe „Wydanie Specjalne” w sklepach!

„Violator” to jedna ze 100 płyt wszech czasów, jakie znalazły się w naszym nowym „Wydaniu Specjalnym”.

„Wydanie Specjalne: 100 PŁYT WSZECH CZASÓW – ROCK” to subiektywne, przygotowane przez redakcję „Teraz Rocka” zestawienie najważniejszych albumów w historii naszego ukochanego gatunku.

6 grudnia pismo trafiło do sprzedaży ogólnej. W cenie 27,99 zł dostępne jest w kioskach i salonach prasowych w całej Polsce.

Można je również zamówić z naszego sklepu internetowego:

„100 PŁYT WSZECH CZASÓW – ROCK” – KUP TERAZ!

Artykuł Jak Depeche Mode przekształcił się w pełni rockowy zespół pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.

Depeche Mode już 27 i 29 lutego wystąpi na dwóch koncertach w łódzkiej Atlas Arenie (zobacz jak dojechać na koncert a także rozpiskę godzinową obu koncertów). Oprócz materiału z wydanego w zeszłym roku albumu „Memento Mori” grupa zaprezentuje też szeroki, przekrojowy wachlarz swoich największych przebojów.

Warto sobie przy tej okazji przypomnieć najważniejsze dokonania zespołu. Poniżej prezentujemy nasze zestawienie pięciu najlepszych płyt Depeche Mode.

5. Ultra (1997)

Album ten powstawał w trudnym okresie, po odejściu Alana Wildera z Depeche Mode i w czasach, gdy Dave Gahan zmagał się z uzależnieniem. Nie dziwi więc, że jest mroczny, pełen schizofrenicznych dźwięków, ale też bardzo mocno pasujący do tego, co wówczas działo się w muzyce. Rytmiczny, mroczny Barrel Of A Gun oparty jest na ciężkim rytmie i zniekształconym śpiewie Gahana, który śpiewa o nawiedzających go koszmarach, zapewne będących metaforą narkotycznego uzależnienia. W The Love Thieves opiewana przez Martina miłość okazuje się zgubna. Z kolei w It’s No Good pobrzmiewa nutka autoironii odnośnie przebojów Depeche Mode z poprzedniej dekady. Brzmieniowo Depeche Mode jeszcze bardziej poszerzają swoje instrumentarium o żywe instrumenty, tym razem zapraszając wielu gości, ale też sporo na płycie przewija się gitar (głównie operowanych przez Gore’a) i żywych smyczków.

4. Music For The Masses (1987)

Przy Music For The Masses Depeche Mode faktycznie był już prawdziwie stadionowym, masowym zespołem. Była to też muzyka mniej mroczna niż na Black Celebration i w większości bardziej „przystępna” (Strangelove, Sacred), choć nie pozbawiona eksperymentów brzmieniowych, jak w niby barokowej balladzie Little 15 czy w I Want You Now z sugestywnymi samplami. Martin Gore jednak postawił na bardziej klarowne melodie i wyraziste refreny, jak w Nothing. Wyróżniają się singlowe utwory. Never Let Me Down Again z kroczącym rytmem i fortepianową partią, która prowadzi do chóralnej kulminacji i Behind The Wheel z ciekawymi harmoniami wokalnymi Dave’a i Martina do melodii w cyberpunkowym klimacie.

3. Black Celebration (1986)

Black Celebration jest punktem kulminacyjnym wczesnej odsłony Depeche Mode. Kierunek, do którego dążyli już na Construction Time Again a szczególnie na Some Great Reward tutaj przyjął dojrzałą formę łączącą przebojowość z mrokiem i elegancją. Depeche Mode nie tylko ukształtowali własny styl, ale też czerpali to, co najlepsze z ówczesnej sceny alternatywnego rocka, od Joy Division i The Cure (mrok Black Celebration) po taneczność Duran Duran (Here Is The House) ambientowość aranżacji U2 z okresu współpracy z Brianem Eno po postpunkowe i industrialne elementy przewijające się we wszystkich utworach (co nie powinno dziwić, zważywszy, że od 1983 roku nagrywali płyty w studiu Hansa w Berlinie Zachodnim). Brzmienie może rozpościerać się od minimalizmu fortepianowego Sometimes po rytmy tworzone z sampli odpalanych silników w Stripped. Wyobraźnia twórców w tej kwestii nie znała granic.

2. Songs Of Faith And Devotion (1993)

Depeche Mode w takim samym stopniu wyznacza trendy, jak na nie reaguje. Bardziej gitarowe brzmienia, zwłaszcza w I Feel You z groźnym zapętlonym riffem są odpowiedzią na gitarową rewolucję tamtych czasów. Z kolei wieloplanowa produkcja spajająca brzmienia rockowe, elektroniczne i ambientowe tła przypomina to, co na Achtung Baby robił U2. Odpowiedzialny za kompozycje Martin Gore nie ogranicza się pod żadnym względem. Condemnation to potężny, gospelowy utwór z pulsującym rytmem i fortepianem, Gahan wznosi się tutaj na swoje wyżyny wokalne. Sporo soulu ma w sobie też Get Right With Me z żeńskim chórem wspomagającym wokalistę.

1. Violator (1990)

Depeche Mode szedł z duchem czasów, z jednej strony coraz bardziej unowocześniając swoje brzmienie, a z drugiej sięgając po gitary, których wcześniej unikał. Personal Jesus oparty jest na gitarowym, bluesowym riffie, jednak przepuszczonym przez elektroniczne efekty i okraszonym mocno elektronicznym rytmem. To bez wątpienia utwór, który wyznaczył wiele trendów w latach 90. Z kolei równie wielki przebój Enjoy The Silence pomimo gitarowej zagrywki bardziej jest w stylu Music For The Masses – wyrazisty, dyskotekowy rytm, syntezatorowe tła i wpadający w ucho refren śpiewany subtelnie przez Gahana. Policy Of Truth już bardziej balansuje pomiędzy mrokiem The Cure, a tanecznością sceny Madchester. Natomiast w Clean inspiracje sięgają już w kierunku Pink Floyd (ten rytmiczny bas niemal jak w One Of These Days).

O wszystkich płytach Depeche Mode przeczytasz w Wydaniu Specjalnym poświęconym zespołowi, wciąż dostępnym w sprzedaży.

DEPECHE MODE WYDANIE SPECJALNE – KUP ONLINE

Artykuł Top 5 płyt Depeche Mode [RANKING] pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.