The Rolling Stones, obok The Beatles najważniejszy brytyjski zespół lat 60., odbudował się na początku następnej dekady od nowa. Po śmierci Briana Jonesa w 1969 roku i dojściu świetnego młodego bluesrockowego gitarzysty Micka Taylora, po wygaśnięciu kontraktu z firmą Decca i powołaniu Rolling Stones Records oraz przejęciu pełnej kontroli nad swoim repertuarem i finansami, powrócił w kwietniu 1971 albumem Sticky Fingers, który zdefiniował jego brzmienie na kolejne lata, a także okazał się niezwykle inspirujący – jego wpływu można się doszukać w twórczości licznych artystów, od Aerosmith przez Guns N’ Roses i The Black Crowes po The Black Keys.

Większość nagrań dokonano między marcem a majem oraz w październiku 1970 roku w nowo nabytej przez Micka Jaggera posiadłości Stargroves, w hrabstwie Hampshire, na południu Anglii (grupa dysponowała już wtedy własnym mobilnym studiem). Ale na płycie wykorzystano też owoce kilku poprzednich sesji, z londyńskiego Olympic Sound Studio i przede wszystkim z Muscle Shoals Sound Studio w Alabamie, gdzie w grudniu 1969, podczas amerykańskiej trasy, zarejestrowano Brown Sugar i Wild Horses, a także You Gotta Move bluesmena Freda McDowella. Producentem płyty był Jimmy Miller, ale jak powiedział realizator Glyn Johns: Według Keitha nieistotne jest, kto siedzi w reżyserce. Stonesi sami wiedzą, czego chcą.

Powstał zbiór kapitalnych utworów wywodzących się z bluesa, ale pełnych rock’n’rollowej mocy, nasyconych erotyzmem i pasją (Brown Sugar, Bitch, Sway), czasem wkraczających w rejony soulu (I Got The Blues) czy country (Dead Flowers), muzyki latynoskiej (jamowy Can’t You Hear Me Knocking) lub muzyki orientalnej (medytacyjny Moonlight Mile o roboczym tytule Japanese Thing).

Wydany na pierwszym singlu Brown Sugar okazał się jednym z największych przebojów w historii zespołu. Mick Jagger napisał tekst ponoć w trzy kwadranse, bez zastanowienia, a po latach ma do niego chłodny stosunek: Bóg raczy wiedzieć, o co mi chodziło. Groch z kapustą. Wszystkie ohydne tematy w jednym rzucie. Dzisiaj za żadne skarby nie napisałbym czegoś takiego, sam bym siebie ocenzurował. Nawiązujący do niewolnictwa i wykorzystywania seksualnego utwór został w ostatnich latach poddany ostrej krytyce i od 2021 roku nie jest grany przez zespół na żywo. Postanowiliśmy z Mickiem, że nie chcemy zadzierać z czarnymi kobietami, które nie wiedzą, o czym jest ten tekst – tłumaczył tę decyzję Keith w wywiadzie dla „Der Spiegel”. A opowiada o koszmarze niewolnictwa, nie o seksie – bronił tekstu Micka.

Drugim najbardziej znanym numerem z płyty jest balladowy Wild Horses, którego pomysł narodził się podczas wspólnego muzykowania Micka Jaggera i Keitha Richardsa z country­rockowym wokalistą i gitarzystą Gramem Parsonsem (i ukazał się na albumie Burrito Deluxe jego zespołu The Flying Burrito Brothers już w kwietniu 1970, rok przed premierą Sticky Fingers). Mick zaprzeczał, jakoby tekst dotyczył Marianne Faithfull, z którą był związany wcześniej. Bez wątpienia problemy Marianne z narkotykami były natomiast tematem stworzonego przez Micka wspólnie z nią, przesyconego bluesową aurą, balladowego utworu Sister Morphine – z partią gitary graną slide’em w wykonaniu Ry Coodera (wydanego już w lutym 1969 przez Faithfull na stronie B singla Something Better).

Album ukazał się w jednej z najbardziej ikonicznych okładek w historii rocka: zaprojektowanej przez Andy’ego Warhola, przedstawia­jącej opięte na męskim ciele dżinsy z wkle­jonym w rozporek prawdziwym suwakiem, a także z obowiązującym do dziś logo zespołu z czerwonym językiem. Dotarł na szczyty list bestsellerów w wielu krajach, a w samych Stanach Zjednoczonych rozszedł się w nakładzie przekraczającym 3 miliony egzemplarzy.

Dynamiczny, bujający, pełen gitarowego luzu album, który stał się wyznacznikiem stylu grupy na następne lata (mimo że w 1974, po odejściu Micka Taylora, nowym gitarzystą został Ronnie Wood), bez wątpienia należy do najwspanialszych rockowych osiągnięć.

Nowe „Wydanie Specjalne” w sklepach!

„Sticky Fingers” to jedna ze 100 płyt wszech czasów, jakie znalazły się w naszym nowym „Wydaniu Specjalnym”.

„Wydanie Specjalne: 100 PŁYT WSZECH CZASÓW – ROCK” to subiektywne, przygotowane przez redakcję „Teraz Rocka” zestawienie najważniejszych albumów w historii naszego ukochanego gatunku.

6 grudnia pismo trafiło do sprzedaży ogólnej. W cenie 27,99 zł dostępne jest w kioskach i salonach prasowych w całej Polsce.

Można je również zamówić z naszego sklepu internetowego:

„100 PŁYT WSZECH CZASÓW – ROCK” – KUP TERAZ!

Artykuł Jak The Rolling Stones ukształtowali swoje brzmienie na lata? pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.