Jeff pił od zawsze. Zawsze miał puszkę Coors Light (amerykańska marka piwa – przyp. red.) w ręku. Zawsze. Jeff i ja zawsze piliśmy. Steven Tyler i Joe Perry byli nazywani Toksycznymi Bliźniakami. My byliśmy Pijanymi Braćmi (śmiech). Różnica byłą taka, że ja po przebudzeniu nie potrzebowałem piwa. Jeff nie wiedział, jak nie pić. 

 

 

Wyraziłam swojego zaniepokojenie jego piciem i przestał na parę miesięcy, ale potem wrócił do tego. Kilka lat temu, zanim jego ojciec zmarł w 2008 roku, zauważyłam, że Jeff rozpoczyna dzień od alkoholu. Nie mogłam mu za wiele powiedzieć wówczas. Wiedziałam, że skończy się to słowną potyczką. Nie mam zamiaru twierdzić, że nie piłam z nim – piłam, czasem dość ostro. Pomyślałam, że skoro nie mogę tego w nim pokonać, dołączę do niego. W końcu zdałam sobie sprawę, że nie mogę tak robić, że jak się zatrzymam, to może będę mu mogła pomóc się z tego również wyzwolić. Niestety nie mogłam. Za bardzo w to uciekł, by się od tego oderwać. 

 

 

Jego zdolności gry powoli się pogarszały, ale nie informował o tym nikogo. Mogliśmy tylko powiedzieć, że coś się dzieje źle. Ciężko było wydobyć z niego cokolwiek. Był bardzo dumny i nie chciał, by ktokolwiek się o niego martwił. Jeff pokazywał się i grał. Nie chciał, by ktokolwiek wiedział, czy się martwił tym, co się z nim dzieje. Starał się być bardzo silny, a to czasem ciągnie cię w dół. 

 

 

Można to było zauważyć po jego rękach i odrobinę po jego chodzie. Wydawało się, że on walczy podczas gry. Nie było w tym płynności. Można to było usłyszeć w motywach przewodnich. Jego gra nie była tak zajebista, jak powinna być. 

 

 

Pamiętam, że gdy nadeszła trasa koncertowa, Jeff powiedział do mnie: "Nie ma bata, by zespół wyjechał beze mnie". Z całą pewnością bolał go fakt, że po raz pierwszy w historii grupa będzie kontynuowała wszystko bez niego, ale w końcu pogodził się z tym, a w większości stało się tak dlatego, że zastąpił go jego przyjaciel Gary. Wiedział, że zespół musi iść dalej. 

 

 

Mamy zamiar kontynuować działalność. Nie sądzę, że powinniśmy się poddać tylko dlatego, że Jeffa nie ma już wśród nas. 

 

 

Jeśli będą chcieli pogadać, to czekam. Nie chcę jakichkolwiek animozji między nami. Życie jest za krótkie, a my jesteśmy za starzy na takie gówno. Jestem gotowy i chętny, więc zobaczymy co się stanie. 

 

pg

Artykuł Jeff Hanneman bez tajemnic pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.

 

Jeff odwiedził przyjaciela w okolicach Los Angeles. Pewnej nocy relaksował się w jacuzzi i rękę trzymał z boku, wtedy poczuł coś jakby ukąszenie, czy ukłucie. Oczywiście nie rozmyślał nad tym. Wrócił do domu po tygodniu i był bardzo rozpalony. Nie czuł się dobrze i chciał pójść spać na górę.

 

Zanim to jednak uczynił, powiedział: "Kath, muszę ci coś pokazać, choć tak naprawdę nie chcę tego robić". Ściągnął koszulkę i przeraziło mnie, gdy zobaczyłam jego rękę. Była jasnoczerwona i trzy razy większa niż normalnie. Powiedziałam: "Jeff, musimy teraz wyjść. Musimy Cię zawieźć na ostry dyżur". Jednak jedyne co chciał zrobić, to pójść do łóżka i spać. Wiedziałam, że staram się racjonalizować przy odurzonej osobie. Nie mogłam więc nic zrobić tamtej nocy. Jednak następnego ranka przekonałam go, by pozwolił się zawieźć. Nie miał zbyt wiele siły, ale udało mi się go zaprowadzić do samochodu.

 

Gdy dotarliśmy do szpitala w Loma Linda spojrzeli tylko na niego i od razu wiedzieli co to było, więc go natychmiast przyjęli. Jeff powiedział mi, bym wracała do domu, bo oboje wiedzieliśmy, że będzie tam przez wiele godzin i żadne z nas nie myślało, że będzie to sytuacja zagrażająca życiu.

 

Po trzech, czy czterech godzinach Jeff zadzwonił do mnie i powiedział: "Kath, nie jest dobrze. Mogę mieć amputację. Myślę, że powinnaś tu wrócić". Kiedy dotarłam na miejsce, Jeff był na noszach i czekał na zabieg, a lekarz sprawdził mnie do właściwej perspektywy. Powiedział: "Powinnaś się zobaczyć z mężem. On może tego nie przeżyć". Lekarz spojrzał na Jeffa i powiedział do niego: "Po pierwsze – postaram się uratować Ci życie, potem mam zamiar ratować rękę. Potem postaram się uratować Twoją karierę". Patrzenie na Jeffa na tych noszach i pożegnanie, a w głowie myśl, że mogę go już nie spotkać… To był jeden z najcięższych momentów w moim życiu.

 

 Nie potrafiłam przekonać Jeffa do odwyku, czy terapii. Myślę, że widok jego ręki wkradł się do jego emocji i zaprzątał mu myśli. Trudno było go stymulować optymizmem.

 

Sądzę, że był przekonany o tym, że może to zrobić po swojemu – pójść na próbę i grać. I że to właśnie będzie jego odwyk. Myślę, że zaczął dostrzegać, gdy kiedyś spróbował, że jego gra odbiegała od jego umiejętności i że nie był w stanie grać na gitarze z taką szybkością, do jakiej był przyzwyczajony. Myślę, że to go mocno uderzyło, a on zaczął tracić nadzieję.

 

pg

Artykuł Jeff Hanneman tracił nadzieję – wspomina żona muzyka pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.

pg

Artykuł Opłaca się być wokalistą metalowym w USA pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.