Metallica jest w trakcie amerykańskiej trasy koncertowej promującej album „72 Seasons”. Podczas koncertów zespół (a konkretnie Kirk Hammett i Robert Trujillo) wykonują przeróbki znanych utworów (w Polsce zagrali „Kocham cię kochanie” Maanamu). W miniony weekend Metallica grała w Seattle – w kolebce grunge’u.

Zespół postanowił sięgnąć do korzeni. Najpierw Robert i Kirk wykonali utwór „The Witch” zespołu The Sonics – założona w latach 60. grupa z Tacomy jest jednym z protoplastów garażowego brzmienia Seattle. Następnie muzycy przeszli do „Touch Me I’m Sick” Mudhoney.

Zobaczcie ich występ poniżej.

A oto pełna setlista niedzielnego koncertu Metalliki w Seattle:

Edit this setlist | More Metallica setlists

Artykuł Metallica złożyła hołd grunge’owym legendom [WIDEO] pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.

Pod koniec lat 80. The Cult dotarł do Seattle, gdzie rodziła się scena grunge’owa. Ian Astbury poznał wówczas młodego Andy’ego Wooda, który zaczynał swoją karierę z Mother Love Bone. Andy zrobił na wokaliście The Cult wielkie wrażenie.

Niestety Wood zmarł w marcu 1990 roku w wieku 24 lat w wyniku przedawkowania heroiny, tuż przed wydaniem debiutanckiego albumu „Apple” Mother Love Bone. Koledzy z jego zespołu najpierw utworzyli Temple Of The Dog, a potem Pearl Jam, który odniósł wielki sukces. Jak jednak potoczyłyby się losy grunge’u, gdyby Andy żył dłużej?

W wywiadzie dla „Teraz Rocka” Ian Astbury zauważa, że Andy miał inny styl niż to, co później zaczęło być kojarzone z Seattle, czyli koszule w kratę i podarte jeansy:

Gdyby Andy żył dłużej i Mother Love Bone istniał dłużej, scena Seattle wyglądałaby zupełnie inaczej. Może bardziej glamowo. Więcej ciuchów, więcej makijażu. Kto wie? Niestety na tydzień przed trasą Andy zmarł, a pozostali muzycy znaleźli Eddiego Veddera. Andrew byłby wielką gwiazdą, kimś pomiędzy Markiem Bolanem a Freddiem Mercurym. Emanował taką energią. Miał taką iskrę w oku. Był rozpalonym artystą, a Mother Love Bone był niesamowitym zespołem.

The Cult wystąpi 30 lipca na Letniej Scenie Progresji. Grupa zagra w ramach trasy 8424 z okazji 40-lecia i przypomni wiele ze swoich najważniejszych utworów.

Cały wywiad z Ianem Astburym znajdziecie w lipcowym „Teraz Rocku”, który jest już w sprzedaży.

LIPCOWY TERAZ ROCK – KUP ONLINE

Artykuł Ian Astbury (The Cult) o artyście, który mógł odmienić grunge. Był jak Bolan i Mercury pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.

Grunge odmienił świat muzyki rockowej na początku lat 90. Jednak na długo zanim MTV zaczęło puszczać teledyski Nirvany czy Pearl Jam na scenie Seattle tworzył się ferment. Jak wówczas tę scenę postrzegali sami muzycy?

Kim Thayil z Soundgarden, który jako jeden z pierwszych zespołów z Seattle wybił się na szeroką skalę, w wywiadzie dla Pete’a Thorna wspomina:

Zdawaliśmy sobie sprawę, że podobnego brzmienia raczej nie znalazłoby się na innych scenach lub w innych miastach. Ludzie byli bardzo prawdziwi i wierni etosowi punk rocka, a Seattle robiło coś innego. Mieliśmy tego głęboką świadomość. Ale nie mówiliśmy, że to jest grunge. To późniejszy chwyt marketingowy. Z biegiem czasu zespoły zaczęły się coraz bardziej wyróżniać, ale uważam, że początki mieliśmy podobne. Chodziliśmy na te same koncerty i oglądaliśmy te same zespoły. Nikt z nas nie słuchał hair metalu. Nie chodzi o to, że go nie lubiliśmy, ale ja nie miałem MTV. Wówczas chyba w ogóle nie miałem telewizora. Chris i Hiro też nie. Wiesz jak oglądałem teledyski Soundgarden w telewizji? Na trasie. Jeśli miałeś szczęście trafiałeś do hotelu, który miał ESPN i MTV. Jeśli ci się pofarciło mogłeś zobaczyć klip swoich kolegów. Ale w domu nie miałem telewizora gdzieś do 1995 roku.

Zespołem, dzięki któremu grunge przebił się do mainstreamu była Nirvana, której klip „Smells Like Teen Spirit” podbił MTV w 1991 roku. Historię Nirvany znajdziesz w Wydaniu Specjalnym poświęconym temu zespołowi.

NIRVANA WYDANIE SPECJALNE – KUP ONLINE

Artykuł Grunge był chwytem marketingowym? Gitarzysta Soundgarden odpowiada pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.

Zanim Duff McKagan dołączył w 1985 roku do Guns N’ Roses aktywnie działał na scenie Seattle jeszcze przed eksplozją grunge’u. Już wtedy funkcjonowało wielu późniejszych słynnych muzyków takich zespołów jak Soundgarden czy Pearl Jam, a Duff także przyczynił się do rozwoju sceny jako gitarzysta zespołu 10 Minute Warning.

W wywiadzie dla „Teraz Rocka” zapytany jak wspomina tamte czasy Duff przy okazji wyjawił jeszcze jedną ciekawą informację – że powstaje serial dokumentalny na temat grunge’u:

Wiesz, co? Właśnie udzieliłem wywiadu dla Showtime, który trwał ze cztery i pół godziny, bo robią serial o scenie Seattle przed grunge’em. Powstaje 5-6 odcinkowy serial dokumentalny na ten temat, będziesz mógł więc zobaczyć, jak to było. Odważny krok zrobić o tym serial, ale zebrali fajnych ludzi do wywiadów. Nie opuściłem Seattle, bo brakowało dobrych muzyków czy dobrej atmosfery. Zespoły sobie pomagały, pożyczały sprzęt, uczyły się nawzajem grać. Ale w okolicy 1982 roku w Seattle pojawiła się heroina i zaczęła wyniszczać ludzi wokół mnie. Nawet mój współlokator, moja dziewczyna, najlepszy przyjaciel i koledzy z zespołu 10 Minute Warning padli jej ofiarą. W 1984 zagraliśmy trasę z Dead Kennedys, na której zarobiliśmy 300 dolarów i jeden z członków zespołu zabrał całą tę całą kasę i kupił heroinę. Stwierdziłem, że mam tego dość. Straciłem dziewczynę, mojemu współlokatorowi urywa się film, spadam stąd. Udałem się samochodem do LA, bo nie dałbym rady tym gratem dojechać do Nowego Jorku i tyle. Przed wyjazdem pracowałem w restauracji z Bruce’em Pavittem, który założył Sub Pop. Miał kolumnę w lokalnej gazecie „The Rocket”, która nazywała się „Sub Pop”, gdzie pisał o punk rocku i nowej muzyce. Gdy opuszczałem Seattle, wyjawił, że zamierza wydać pod szyldem Sub Pop singla. To była scena niczym z filmu, gdzie dwójka przyjaciół się rozstaje i obaj odnoszą sukces. Byłem członkiem klubu singlowego Sub Pop dostawałem więc ich single. Pierwszym zespołem, który dotarł do LA był Soundgarden, może w 1988 albo 89 roku, potem Alice In Chains, Pearl Jam. Byłem tym zajarany. A potem do Nirvany dołączył Dave Grohl, którego znałem ze Scream. Nie chcę umniejszać ich wcześniejszym perkusistom, ale gdy dołączył Dave to było to! Byłem więc dumny z mojego miasta. Wydawało się nierzeczywiste, że to właśnie Seattle stało się epicentrum światowego rocka. Ale już wcześniej była tam świetna scena, dużo dobrych muzyków. Znałem Chrisa Cornella, Kima Thayila, Marka Arma, Stone’a Gossarda, Jeffa Amenta, Mike’a McCready’ego, którzy wtedy grali jeszcze w różnych zespołach. Przyjaźniliśmy się od nastoletnich lat. Moja szkoła średnia była szkołą rock’n’rolla! Gdyby przejrzeć roczniki szkolne można się zastanawiać, co się tam wyprawiało. Nic, po prostu mieliśmy wygłuszone sale prób, w których mogliśmy jamować na lekcjach muzyki. Graliśmy tam Led Zeppelin, The Clash na długiej przerwie.

Cały wywiad z Duffem McKaganem przeczytacie już we wrześniowym numerze „Teraz Rocka”, który jest już w sprzedaży.

WRZEŚNIOWY TERAZ ROCK – KUP ONLINE

Artykuł Duff McKagan o tym, jak narkotyki rozbiły jego zespół i o narodzinach sceny Seattle pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.

Terminem „grunge” zaczęto na początku lat 90. określać gitarowe zespoły, najczęściej pochodzące z Seattle lub okolic. Jednak grupy takie jak Nirvana, Alice In Chains czy Pearl Jam grały zupełnie inaczej. Czym więc był grunge?

W wywiadzie dla „Tylko Rocka” przeprowadzonym w 1996 roku przez Wiesława Weissa Dave Grohl, który wcześniej był perkusistą Nirvany a na tym etapie był już liderem Foo Fighters na pytanie, co dla niego znaczy termin „grunge” odparł:

Nic, zupełnie nic. Nie rozumiem go. Moim zdaniem jedyny zespół, do którego pasuje określenie „grunge”, to Mudhoney. Wszystkie pozostałe są zupełnie inne. Słowo „grunge” kojarzy mi się z garażowym brzmieniem z lat 60., z muzyką, MC5, The Stooges z Iggym Popem, zespołów tego rodzaju. Ale nie Pearl Jam. Nie Alice In Chains. „Grunge” wydaje mi się określeniem z innej epoki, z lat 60. i 70. Kojarzy mi się z nieprofesjonalnym graniem, wiesz, wraaang­hwraaangwraaangh, z takim pięknym hałasem. Czy ja zresztą wiem? (śmiech) Ja nie używam tego słowa. A jeśli go używam, to tylko dla żartu. W Seattle nie używa się słowa „grunge”. Używa się takich terminów, jak „garażowe granie”, „metal”, „rock”, „punk”, „hardcore”. Ale nikt nigdy nie mówi „grunge”, naprawdę. Może dlatego, że gdybyś powiedział „grunge”, to tak, jakbyś powiedział „muzyka z Seattle”. Bo wszystko, co z Seattle, było na świecie postrzegane jako grunge. Od każdego wykonawcy z Seattle oczekiwano nawet określonego, „grunge’owego” wyglądu. Flanelowe koszule, wojskowe buty, śmieszne kapelusze i kozie bródki.

Wszystko, co powinieneś wiedzieć o Nirvanie i Foo Fighters – w jednym miejscu! Prezentujemy ekskluzywne, jedenaste „Wydanie Specjalne”, które przygotowała redakcja „Teraz Rocka”, a które w całości poświęciliśmy jednemu z najważniejszych grunge’owych (jeśli nie najważniejszego!) zespołów w historii – grupie Nirvana. Na dokładkę w piśmie prześledziliśmy poczynania następnego zespołu Dave’a Grohla, czyli oczywiście Foo Fighters!

„Nirvana – Wydanie Specjalne” właśnie trafiło do kiosków oraz salonów prasowych w całej Polsce (również do sieci Empik). Niezmiennie dostępne jest w naszym e-sklepie:

„Nirvana – Wydanie Specjalne” – KUP TERAZ!

Artykuł Dave Grohl wskazał jedyny zespół zasługujący na miano grunge’owego pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.

Kim Thayil w wywiadzie dla „Lifeminute” opowiedział o scenie grunge’owej, która wyrosła wokół Seattle na początku lat 90. Jakie zespoły były najlepszym uosobieniem grunge’u?

Gitarzysta Soundgarden mówi:

Grunge był etykietą, jaką przyklejało się zespołom z Seattle, ale także takim zespołom jak Smashing Pumpkins czy Stone Temple Pilots, którzy byli z Chicago i Los Angeles. Łączyła ich estetyka kulturowa, potężne power chordy i przesterowany dźwięk. Myślę, że reprezentantem muzycznej tożsamości grunge’u może być Nirvana. Ale chyba najlepiej grunge reprezentuje Mudhoney. To jest dla mnie archetypowy zespół grunge’owy. Smashing Pumpkins i Nirvana także miały te elementy.

Kim Thayil przyznał też, że zarówno Soundgarden jak i Green River przyczyniły się do wzrostu zainteresowania muzyką z Seattle jeszcze przed komercyjnym sukcesem Nirvany.

Artykuł Kim Thayil (Soundgarden) wskazuje, jakie zespoły najlepiej uosabiały grunge pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.

Kiedy 30 lat temu eksplodowała popularność grunge’u, wielu muzyków na własnej skórze odczuło zmianę warty: sprzedaż płyt i frekwencja na koncertach popularnych w latach 80. zespołów znacząco spadła. Jednak Zakk Wylde ma zupełnie inne wspomnienia.

W wywiadzie dla „Ultimate Classic Rock” Zakk Wylde powiedział:

W ogóle go nie zauważyłem. Żyłem we własnym, małym świecie. Nie zauważyłem żadnych zmian na scenie muzycznej – dopiero parę lat później zdałem sobie z tego sprawę. Ale wszystko dzieje się cyklami.

W 1991 roku Zakk Wylde zagrał na bardzo popularnej płycie Ozzy’ego Osbourne’a, „No More Tears” i miał prawo nie odczuć skutków popularności grunge’u.

W najbliższych miesiącach premierę powinna mieć nowa płyta Ozzy’ego i jak potwierdził wokalista, zagrał na niej także Zakk Wylde.

BLACK SABBATH, AC/DC I PINK FLOYD – KUP TRZYPAK WYDAŃ SPECJALNYCH ONLINE

Artykuł Zakk Wylde z zaskakującą opinią na temat grunge’u: Nie zauważyłem go pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.

Nie było innej możliwości – musieliśmy podsumować ostatnie trzy dekady, w czasie których pojawiał się najpierw „Tylko Rock”, a następnie „Teraz Rock”. Przybliżymy historię naszego pisma, ale również oddamy głos zaprzyjaźnionym muzykom, którzy podsumują te 30 lat. Nie zabraknie również wątków muzycznych – z wyborem „Najwspanialszych płyt”, które pojawiły się od 1991 roku, na czele. To i znacznie więcej we wrześniowym „Teraz Rocku”, który – przypomnijmy – w sprzedaży dostępny będzie od 1 września!

Wkładka nowego „Teraz Rocka” tym razem nieco inna, niż zwykle. Nie opiszemy bowiem muzycznych dokonań konkretnego wykonawcy, tylko skupimy się na pewnym niezwykle ważnym podgatunku rocka – grunge’u. Temu zdecydowaliśmy się poświęcić aż 16 stron. Dobrym uzupełnieniem wkładki niech będzie obszerny artykuł poświęcony zespołowi Nirvana.

Tym razem, ponieważ sporo miejsca poświęciliśmy na podsumowanie trzech ostatnich dekad, w piśmie znajdziecie odrobinę mniej wywiadów. Ale i tak będzie ciekawie! Na nasze pytania odpowiedzieli bowiem przedstawiciele takich zespołów jak Happysad, Jinjer, Leprous, Bokassa oraz Smash Into Pieces. Jeśli chodzi natomiast o artykuły, to poza wcześniej wspomnianym, poświęciliśmy je również Metallice, ZZ Top, Within Temptation czy Red Hot Chili Peppers. Nie zapomnieliśmy o cenionej przez Was rubryce „Historia Rocka” i tym razem podsumowaliśmy niezwykle fascynujący rok 1977.

Nowy numer to również powrót relacji z koncertów. Wygłodniali koncertowych wrażeń redaktorzy wybrali się między innymi na Jarocin Festiwal, tegoroczny Pol’and’Rock, a także występy takich wykonawców jak Organek, Kat & Roman Kostrzewski, Me and That Man czy Luxtorpeda. To i znacznie więcej znajdziecie we wrześniowym „Teraz Rocku”!

Artykuł Wrześniowy „Teraz Rock” od środy w sprzedaży. Świętujemy 30-lecie! [ZAPOWIEDŹ] pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.

Blaze Bayley przyznał, że okres jaki spędził w Iron Maiden naznaczony był walką z muzyką grunge’ową.

W wywiadzie opublikowanym w „Blabbermouth” Blaze, który śpiewał w Iron Maiden w latach 1994-1999 mówi:

Grunge chciał nas zabić. Graliśmy w Seattle u szczytu popularności grunge’u i był to jeden z najokropniejszych koncertów, jaki zagrałem. Ludzie patrzyli na nas jak na jakieś dinozaury, jakby zastanawiali się „dlaczego oni jeszcze żyją?”. Walczyliśmy o przetrwanie całego prawdziwego heavy metalu. Przykro mi, ale grunge to była moda. A najlepsze w tym co robię ja jest to, że jest to niemodne. Zawsze byłem niepopularny, dlatego tak długo przetrwałem. Gdybym był popularny, zabłysnąłbym a potem przepadł. Ale jestem mały i ludzie od 25 lat mówią: „Pamiętasz Blaze’a Bayleya? To ten mały, kultowy artysta”. Dzięki temu nie zniknąłem. Gdyby wszyscy mnie lubili, byłoby to dla mojej kariery jak pocałunek śmierci.

Nowy album studyjny Blaze’a Bayleya ukaże się już 9 kwietnia pod tytułem „War Within Me”.

Artykuł Blaze Bayley (eks Iron Maiden) ostro krytykuje grunge: To była moda pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.

Steve Lukather w wywiadzie dla „Ultimate Guitar” powiedział, co myśli o muzyce grunge’owej i najważniejszych zespołach tego nurtu.

Lider Toto mówi:

Uwielbiam grunge! Jerry Cantrell z Alice In Chains to mój stary przyjaciel. Co za wspaniały zespół i wspaniałe piosenki. Pearl Jam to także świetny zespół, kilka razy widziałem się z Eddiem Vedderem i jest cudownym człowiekiem. Uwielbiam to, co robią. Soundgaden moim zdaniem jest jednym z najlepszych z tych zespołów. Chris Cornell nagrał jedne z najlepszych płyt wszech czasów. Nirvana także była wspaniała, ale cały ten okres był świetny.

Zespół Toto zapowiedział koncert w Polsce. Legendarna grupa wystąpi 1 sierpnia 2021 roku na warszawskim COS Torwar. Bilety trafią do sprzedaży już 3 grudnia o godzinie 12.00.

Artykuł Steve Lukather (Toto) ocenia wielkie zespoły grunge’owe: Nirvanę, AIC, Pearl Jam i Soundgard … pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.