„Unconquered” łączy hip-hop, hard rock i elektronikę, czyli elementy, które od lat są częścią twórczości Morello. Kneecap rapują w utworze zarówno po angielsku, jak i po irlandzku.

Brzmienie piosenki mocno przywołuje skojarzenia z Rage Against The Machine, a sam gitarzysta opowiedział o utworze tak:

Ten utwór opowiada o niezłomnym duchu oporu – od uniwersyteckich kampusów po obozy dla uchodźców, od scen koncertowych w Dublinie po Detroit. To iskra, która nie gaśnie, niezależnie od skali represji, przemocy i terroru państwowego wymierzonych w ludzi i artystów. Dopóki mamy oddech w płucach i prąd w naszych wzmacniaczach, ten duch oporu nie zgaśnie. Pomysł był taki, żeby za pomocą tej piosenki sprawić, by jedna gitara zabrzmiała jak cała rewolucja.

Morello od dawna jest fanem Kneecap. Wcześniej określił pochodzące z Belfastu trio jako „współczesny Rage Against The Machine”. Podkreślał, że szczególnie ceni ich bezkompromisową postawę:

To, że zespół tak otwarcie staje po stronie osób uciskanych na całym świecie i że jest to częścią jego tożsamości, jest mi bardzo bliskie. W wielu kwestiach myślimy podobnie.

„Everyone Gets Everything They Want” ukazało się 25 września nakładem Mom + Pop. To pierwsza solowa płyta rockowa w dorobku Morello i jego 22. album w karierze. Na krążku znalazły się także utwory nagrane z Serjem Tankianem z System Of A Down oraz zespołem Beartooth. W pięciu kompozycjach udział wziął również 15-letni syn gitarzysty, Roman Morello.

Artykuł Tom Morello połączył siły z Kneecap. Nowy utwór już w sieci pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.

Tegoroczna, dwudziesta trzecia już edycja Open’er Festival odbyła się w dniach 1-4 lipca 2026 tradycyjnie na lotnisku Kosakowo. Tradycyjnie figle płatała pogoda, ale wytrwali fani doczekali się wspaniałych koncertów artystów reprezentujących różne gatunki. Poniżej to, co najbardziej przyciągnęło nasze oko i ucho.

Na pewno nie mogli narzekać fani grania okołopunkowego. 1 lipca na Tent Stage jako pierwszy pokazał się Kneecap – niby trzech gości bez instrumentów, w aranżu elektroniczno/hiphopowym, ale z dawką buntu i energii równą niejednemu punkowcowi z brzu… OK, nie wypada wypominać, bo Sebastian Murphy z Viagra Boys obnażył się i prezentował mięsień piwny, ale najważniejsza była dawka klasycznego już punk’n’rolla, która rozsadziła namiot oznaczony jako Alter Stage. Muzykę można było jeszcze chłonąć na mniejszej, hangarowej Flow Stage, gdzie dominowali wykonawcy młodsi, eksperymentujący.

Kneecap

Dalsza część środowego wieczoru skierowana była już do fanów bardziej refleksyjnego gitarowego grania. Matt Berninger, wokalista The National (w Tencie zabrzmiały też utwory macierzystej grupy­) po raz pierwszy z solowym występem w Polsce wydawał się być w formie nieco… falującej. Za to David Byrne dwie godziny później – bezbłędny, i to co prezentuje to spektakl, a nie zwykły koncert.

Matt Breninger

W zasadzie można by go przenieść na scenę główną zamiast The XX, których muzyka jest jednak minimalistyczna, intymna. Romy i Oliver rozruszali się dopiero pod koniec, gdy zaczęły dominować rytmy taneczne. Ten koncert transmitowany był w TVP i to też ważny krok w odświeżonym wizerunku festiwalu.

The XX

Na antenę trafił też wcześniejszy występ Zary Larsson, czyli wakacyjny pop, gdzie choreografia jest ważniejsza od muzyki. A całą pulę środy zgarnęła Florence And The Machine, która wystartowała już po północy. Może mniej dynamiczna niż wcześniej, może jakoś smutna, ale równie hipnotyzująca, z oddanym gronem fanek, których wianki widać było przy barierkach już kilka godzin wcześniej.

Florence + The Machine

Dzień drugi również miał swój punkowy szczyt. Idles w Tent Stage pokazali jak powinien wyglądać mocny przekaz z dźwiękowym atakiem i interakcją z publicznością. Dość wspomnieć wycieczki gitarzystów (Mark Bowen w różowej sukience) w publiczność, by odbyć z nią pogo lub puścić w obieg instrument, który jednak zawsze wracał. Joe Talbot wypluwał słowa piosenek (dosłownie, widać było strużki śliny) i opowiadał, co mu leży na wątrobie, na przykład brytyjski rząd (chociaż królowi też się dostało). Były też elementy humorystyczne, jak żarliwe wykonanie fragmentu All I Want For Christmas Is You.

Idles

Halsey na głównej? To pop, jaki chce się oglądać. Z jednej strony przebojowość z drugiej zadziorny wizerunek: pirotechnika jak na Rammsteinie, łańcuchy jak na Maidenach, i mocne wykonanie. Większość utworów zaaranżowana na rockowo (gitarowe solówki Vixen!), a niektóre partie wokalne podchodziły pod growl.

A potem danie główne: Nick Cave z bardzo rozbudowanym składem The Bad Seeds. Podkręcone aranżacje pasowały do skali sceny, ale mistrz kilkukrotnie powtarzał it’s ridiculous, jakby w ten rozmiar nie wierzył, mimo że w tym miejscu grał wcześniej dwukrotnie. Widzowie w pierwszych rzędach na pewno mogli poczuć się intymnie, bo Nick jak zwykle podchodził do barierek i balansował nad ich wyciągniętymi rękami, choćby w Tupelo. Tu wszystko jest dopracowane, i wynika chyba nie tylko ze spontanicznej energii, ale i zdolności aktorskich – dowodem wykonanie Henry Lee z chórzystką Janet Ramus, której żarliwie patrzył w oczy, jakby faktycznie łączyła ich zabójcza namiętność. Pogoda zaczęła się podczas tego występu psuć, wracał deszcz, ale nie przeszkodziło to całemu towarzystwu wyjść na wybieg w gospelowym nastroju Hiding All Away. Mistrzowska kulminacja, a kto miał jeszcze kondycję mógł bawić się przy secie Calvina Harrisa.

Dzień trzeci miał równie wielki finisz, z grupą która ściągnęła publiczność wielopokoleniową i spod różnych barw stylistycznych. The Cure. Nie było tu drogi na skróty: największe przeboje przeplatano w repertuarze utworami bardziej transowymi, nieoczywistymi. Muzycy w formie, na czele z liderem. Robert Smith wciąż ma ten sam, młodzieńczy głos i sądząc po uśmiechach dobrze się bawił, nawet gdy stopniowo coraz bardziej intensywna stawała się walka z pogodą. Przelotne opady deszczu zamieniły się w ulewę z silnym wiatrem, pod koniec ekipa techniczna gorączkowo zakrywała sprzęt, włącznie z ręcznikami na klawiszach Rogera O’Donnella. Długi zwykle bis trzeba było skrócić, a przed finalnym Boys Don’t Cry lider rzucił coś w stylu: Klawisze nie działają, a jeśli miałbym dalej śpiewać to pewnie bym zmarł, ale przynajmniej moglibyście powiedzieć, że przy tym byliście. Uczestnicy tego występu i tak będą go wspominać na całe życie, a może nie tylko oni: dzięki transmisji w TVP dramatyczne wydarzenia z Kosakowa mogła śledzić cała Polska.

The Cure

Pogoda pokrzyżowała plany występującym wcześniej, przed gwiazdą wieczoru, Slowdive. Koncert rozpoczął się z opóźnieniem i został mocno skrócony, a Rachel Goswell walczyła z temperaturą i wiatrem, który spychał gęste dźwięki grupy w kierunku zatoki.

Slowdive

Fani shoegazu mogli skryć się we Flow Stage, gdzie prezentowała się kolejna generacja stylu w postaci Irlandczyków z Just Mustard. Wtajemniczeni (a było ich kilka tysięcy) na koniec dnia przenieśli się jeszcze do Tent Stage. Roślinna dekoracja, niepozorna postać w czapeczce, bluzie z kapturem i kaloszach… Ethel Cain. Cóż to był za show! Połączenie delikatności z ciężarem w pełnej symbiozie z publicznością, która znała każde słowo. Cofając się do początku piątku, warto jeszcze wspomnieć o innej artystce, Annie Calvi – na scenie Alter poza imponującymi możliwościami wokalnymi dała się poznać jako świetna gitarzystka. Kolejny świetnie rozpisany artystycznie dzień.

Ethel Cain

Była też silna reprezentacja polska, w tym Ralph Kaminski, który przyciąga swoją magnetyczną osobowością, ujmuje delikatnością, ale też potrafi czasem mocniej uderzyć.

A sobota na Open’erze zaplanowana została jako niemal osobny festiwal, poświęcony muzyce pop.

Artykuł Powrót mistrzów na Open’er Festival [GALERIA] pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.

Utwór „Irish Goodbye” ma bardzo osobisty charakter. Został napisany przez Móglaí Bapa i opowiada o jego zmarłej matce, która zmagała się z depresją i odebrała sobie życie. Artysta wyjaśnił, że inspiracją do powstania piosenki było odnalezienie archiwalnego nagrania z lat 90., przedstawiającego jego rodzinę:

Nigdy nie planowałem napisać o tym piosenki. Ktoś wysłał mojemu bratu dokument o moim ojcu z lat 90., kiedy był przewodniczącym Conradh na Gaeilge. Ekipa filmowa przyszła wtedy do naszego domu, a my byliśmy tylko dzieciakami – odrabialiśmy lekcje, wygłupialiśmy się. Nie byliśmy rodziną, która nagrywała domowe filmy, mieliśmy tylko zdjęcia, więc był to pierwszy raz, kiedy zobaczyłem moją mamę na wideo. I była szczęśliwa. To wywarło na mnie ogromny wpływ – zobaczyć ją szczęśliwą. Bardzo mnie to poruszyło. Wcześniej napisałem już o niej utwór zatytułowany „MAM”, który ukazał się w 2020 r. W tamtym czasie chorowała na depresję. Myślałem wtedy, że jeśli napiszę tę piosenkę, usłyszy ją i może poczuje swoją wartość, bo gdy cierpisz na depresję, nie dostrzegasz jej wcale. Poszliśmy wtedy na spacer i powiedziałem jej, że napisałem dla niej piosenkę, ale nie była jeszcze skończona, więc puszczę jej ją w następnym tygodniu. Ale wtedy było już za późno.

W nagraniu gościnnie pojawia się Kae Tempest, a za reżyserię filmu odpowiada Thomas James. W produkcji wystąpili m.in. Liam Cunningham, Deirdre O’Kane, Colm O’Brien i Barry Dobson. Muzykę do utworu napisał Dan Carey, znany ze współpracy z Fontaines D.C. i Black Midi.

Całość można znaleźć poniżej:

Przy okazji premiery klipu muzyk zaapelował również o szukanie profesjonalnej pomocy przy problemach natury psychicznej. Przyznał, że jemu samemu w pogodzeniu się ze stratą rodzica pomogła terapia i dodał:

Mam nadzieję, że jeśli ludzie posłuchają tej piosenki i obejrzą ten teledysk, coś w nich poruszy się w sposób, który przyniesie ulgę. Nie można nosić tego wszystkiego w sobie i obwiniać się. To nie twoja wina. To niczyja wina. Chodzi o proces radzenia sobie z tym. I można sobie z tym poradzić. Naprawdę można.

Album „FENIAN” ma być bardziej mroczny, szczery i konfrontacyjny niż wcześniejsze wydawnictwa zespołu. Na płycie pojawią się także goście, tacy jak Radie Peat, Kae Tempest i Fawzi. Polskim fanom Kneecap zaprezentują materiał na żywo 1 lipca podczas Open’er Festivalu w Gdyni.

Artykuł Kneecap pokazali poruszający film do nowego singla: Ból, strata i pamięć pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.

Utwór zapowiada nadchodzący album zespołu o tym samym tytule, który ukaże się 1 maja nakładem Heavenly Recordings.

Tytuł „Fenian” nawiązuje do irlandzkich rewolucjonistów z XIX wieku, którzy dążyli do obalenia brytyjskich rządów i utworzenia niepodległej republiki Irlandii. Choć słowo to bywało używane jako obraźliwe określenie, Kneecap postanowili nadać mu nowe znaczenie i podkreślić wartości braterstwa oraz wspólnoty. Genezę nowego utworu muzycy wyjaśnili w ten sposób:

„Fenian” powstał jako hymn, który ma objąć naszą feniańską przeszłość i wyleczyć nasz kolonialny kac poprzez połączenie wojowników z irlandzkiego folkloru z dzisiejszymi feniańskimi chłopakami z północnej Irlandii.

Kawałek utrzymany jest w charakterystycznym stylu zespołu, łącząc hip-hop z imprezową energią i chwytliwym refrenem.

Do singla powstał również teledysk wyreżyserowany przez Thomasa Jamesa. Klip, nakręcony w zachodnim Belfaście, można zobaczyć poniżej:

Tematy historii Irlandii, konfliktów i tożsamości od dawna pojawiają się w twórczości zespołu. W 2024 roku muzycy mówili o tym, jak te kwestie wpłynęły na ich działalność artystyczną. Wspominali, że zaczęli tworzyć muzykę w 2017 roku, aby opowiadać prawdziwe historie z życia w zachodnim Belfaście i promować swój rodzimy język.

Zespół poruszył temat tożsamości również w swoim filmie z 2024 roku, który przedstawiał fikcyjną historię powstania grupy i inspirował się doświadczeniami dorastania w Belfaście po zakończeniu konfliktu w Irlandii Północnej.

Nowy singiel jest kolejną zapowiedzią płyty „Fenian”, po wcześniej opublikowanych utworach „Smugglers & Scholars” oraz „Liars Tale”.

Latem trio wyruszy w trasę koncertową po Europie. W Polsce Knceecap wystąpią 1 lipca 2026 na festiwalu Open’er w Gdyni.

Artykuł Kneecap zapowiadają album energicznym singlem „Fenian”. Sprawdź! pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.

To już drugi utwór zapowiadający nadchodzący album „FENIAN”, którego premiera została zaplanowana na 24 kwietnia.

Tytuł utworu jest grą słów nawiązującą do określenia „Land of Saints and Scholars”, czyli jednego z przydomków Irlandii. Numer czerpie inspiracje z hip-hopu z Detroit i stanowi spojrzenie wstecz na historię wyspy. Utwór oparty jest na ciężkim basie, a jego klimat budują dźwięki syren, które nadają całości intensywnego i niepokojącego charakteru.

Muzycy opisali singiel słowami:

To utwór wspominający rewolucyjne czasy w Irlandii, napędzany nadzieją. Opowiada o momencie, w którym klasa pracująca, środowiska akademickie i zwykli ludzie jednoczyli się i podejmowali działania w poszukiwaniu lepszej przyszłości.

Piosenki można posłuchać poniżej:

Album „FENIAN” będzie trzecim wydawnictwem grupy i ukaże się nakładem Heavenly Recordings. Na krążku znajdzie się 14 utworów.

W najbliższych miesiącach trio ruszy także w trasę koncertową. W Polsce Kneecap będzie można usłyszeć na festiwalu Open’er w Gdyni – grupa zagra 1 lipca 2026 na scenie Tent Stage.

Artykuł Kneecap wracają z kolejnym mocnym singlem. Posłuchaj! pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.

Utwór jest pierwszą zapowiedzią nadchodzącego albumu „FENIAN”, który ukaże się 24 kwietnia nakładem wytwórni Heavenly Recordings.

„Liars Tale” to agresywny, surowy utwór na pograniczu rave’u, punka i hip-hopu. W tekście zespół bezpośrednio uderza w Starmera, rapując m.in.: „Jebać Keira Starmera / suczkę Netanjahu i pomocnika ludobójstwa”. W dalszej części piosenki dodają, że „nigdy nie widzieli tak nudnego skurwysyna”.

Kneecap skomentowali przekaz utworu słowami:

Starmer to szmaciarz. Nie akceptujcie tego. W ich polityce nie ma nic dobrego, a brzuch bestii karmi się tym, co dzieje się za granicą.

Teledysk do utworu, wyreżyserowany przez Thomasa Jamesa, pokazuje zespół w konfrontacji z paparazzi. Artyści chwytają się metalowego ogrodzenia w świetle stroboskopów, a całość przeplatana jest surrealistycznymi obrazami, w tym wizerunkiem Margaret Thatcher jako zombie.

Wymowny klip można zobaczyć poniżej:

Album „FENIAN” będzie następcą wysoko ocenianej płyty „Fine Art” z 2024 roku. Znajdzie się na nim 14 utworów, w tym nagrania z gościnnym udziałem Kae Tempest, Radie Peat i Fawziego. Płytę wyprodukował Dan Carey, znany m.in. ze współpracy z zespołami Fontaines D.C. oraz Wet Leg.

Premiera albumu odbywa się w cieniu trwającej sprawy sądowej Mo Chary, która jest obecnie na etapie apelacji. Postępowanie wobec rapera zostało umorzone we wrześniu ubiegłego roku z powodów proceduralnych.

Sprawa dotyczyła incydentu z listopada 2024 roku, kiedy artysta miał pokazać flagę Hezbollahu podczas koncertu i krzyczeć hasła „up Hamas, up Hezbollah”. Obie organizacje są uznane przez rząd Wielkiej Brytanii za terrorystyczne. Kneecap konsekwentnie zaprzeczają, jakoby wspierali Hamas lub Hezbollah. Podkreślają także, że nie nawołują do przemocy i twierdzą, że nagrania z koncertów wyrwano z kontekstu.

Artykuł Kontrowersyjny hip-hopowy zespół wraca z nowym singlem. To mocny manifest! pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.

Płyta ukaże się 24 kwietnia nakładem wytwórni Heavenly Recordings.

Nowy krążek ma być ich odpowiedzią na krytykę i kontrowersje, jakie pojawiły się po incydencie z flagą Hezbollahu w 2024 roku. Zespół tłumaczy, że w przeszłości próbowano ich uciszyć, odwołując koncerty i krytykując w mediach:

Chcieli nas zdyskredytować, nazywając Kneecap „terrorystami” i odwołując nasze występy. To tylko zmotywowało nas do działania. Nowy album nie jest impulsywną reakcją – to przemyślana odpowiedź, a ci, którzy próbowali nas uciszyć, ponieśli porażkę.

Nadchodząca płyta ma wyróżniać się ciężkim brzmieniem. Jej produkcją zajął się Dan Carey, który współpracował wcześniej m.in. z Fontaines D.C., Wet Leg i Foals:

Praca z Danem Careym była dla nas zaszczytem. Brzmienie albumu jest mroczne i ciężkie, bo takie są czasy, w których żyjemy, ale jednocześnie jest pełne buntu i energii zwycięstwa.

Tytuł albumu także ma dla zespołu szczególne znaczenie:

„Fenian” to nazwa wojowników z irlandzkiego folkloru, później używana obraźliwie w stosunku do Irlandczyków. My używamy jej jako symbolu wszystkich, którzy odważnie mówią władzy prawdę. Po 800 latach kolonizacji chciano, żeby język irlandzki zniknął – nie zniknął. Podobnie jest z nami – nie zniknęliśmy, wciąż jesteśmy obecni i gotowi walczyć o to, co ważne.

Na krążku znajdzie się 14 utworów, w tym nagrania z udziałem Kae Tempest, Radie Peat i Fawziego.

Ich pełna wygląda następująco:

• „Éire go Deo”
• „Smugglers & Scholars”
• „Carnival”
• „Palestine” (ft. Fawzi)
• „Liars Tale”
• „FENIAN”
• „Big Bad Mo”
• „Headcase”
• „An Ra”
• „Cold At The Top”
• „Occupied 6”
• „Gael Phonics”
• „Cocaine Hill” (ft. Radie Peat)
• „Irish Goodbye” (ft. Kae Tempest).

W ostatnich miesiącach Kneecap wydali trzy single: „THE RECAP” z Mozeyem, „Sayōnara” z Paulem Hartnollem z Orbital oraz „No Comment” z producentem Sub Focus. Żaden z tych utworów nie znajdzie się na nowym albumie.

Poprzedni album grupy, „Fine Art”, ukazał się w 2024 roku i zdobył uznanie krytyków.

Artykuł Kneecap zapowiadają nowy album: „Dla tych, którzy próbowali nas uciszyć” pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.

Grupa zdradziła plany na 2026 rok w noworocznym wpisie w mediach społecznościowych, podsumowując bardzo głośny dla siebie 2025 rok.

W opublikowanym poście muzycy podziękowali fanom za wsparcie i zapowiedzieli, że nadchodzące miesiące będą dla nich wyjątkowo intensywne:

Próbowali nas zniszczyć i im się nie udało. Dzięki wam wszystkim, zajebistym skurwysynom, jesteśmy silniejsi niż kiedykolwiek. Wielkie rzeczy nadchodzą w 2026 roku – w tym zupełnie nowy album. Ale nic nie jest ważniejsze niż wzajemne wspieranie się i dalsze podejmowanie działań na rzecz Palestyny.

Nowa płyta będzie następcą przełomowego albumu „Fine Art” z 2024 roku. Po sukcesie tego krążka zespół wydał kilka głośnych singli. Wśród nich znalazł się utwór o zabarwieniu politycznym, „The Recap”, z udziałem Mozeya, potężny numer „Sayōnara” nagrany wspólnie z Paulem Hartnollem z Orbital oraz „No Comment”, drum’n’bassowy kawałek, który bezpośrednio odnosił się do głośnej sprawy sądowej Mo Chary.

Kneecap opublikowali także winylowy singiel „H.O.O.D.” z fragmentem kontrowersyjnego przemówienia Mo Chary na festiwalu Coachella dotyczącego Izraela.

Mo Chara został oskarżony w związku z rzekomym incydentem podczas koncertu w Londynie w listopadzie 2024 roku. Muzyk miał pokazać flagę Hezbollahu i krzyczeć „niech żyje Hamas, niech żyje Hezbollah”. Obie organizacje są uznane przez rząd Wielkiej Brytanii za ugrupowania terrorystyczne. Zespół konsekwentnie zaprzecza, jakoby wspierał Hamas lub Hezbollah. Muzycy podkreślają, że nie nawołują do przemocy ani jej nie popierają.

Artykuł Kneecap obiecują nowy album: „Wielkie rzeczy nadchodzą w 2026 roku” pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.

To właśnie on doprowadził do zakazu wjazdu zespołu do Kanady i zarzucił im „niebezpieczne popieranie przemocy i nienawiści”. Kneecap mieli zagrać w październiku w Toronto i Vancouver.

Gasparro, pełniący funkcję sekretarza parlamentarnego ds. zwalczania przestępczości, ogłosił wówczas:

Ze skutkiem natychmiastowym członkowie Kneecap zostali uznani za nieuprawnionych do wjazdu do Kanady.

Twierdził, również że artyści „wzmacniają przemoc polityczną i publicznie okazują wsparcie organizacjom terrorystycznym takim jak Hezbollah i Hamas”.

Niedawno ujawnione dokumenty pokazały jednak, że biuro premiera Kanady Marka Carney’a nie brało udziału w decyzji o ogłoszeniu zakazu. Kneecap zareagowali na Instagramie, kierując wiadomość bezpośrednio do Gasparro:

We wrześniu powiedzieliśmy, że wygłosiłeś na nasz temat komentarze całkowicie nieprawdziwe i głęboko złośliwe. Tak było. Okazuje się teraz, że kłamałeś również mówiąc światu, że działałeś w imieniu rządu Kanady. To było kolejne kłamstwo. Nie działałeś. Twój własny rząd to potwierdził. Dzisiaj podejmujemy przeciwko tobie kroki prawne. Tak jak mówiliśmy, będziemy bezwzględni w obronie przed oburzającymi i bezpodstawnymi oskarżeniami.

Zespół zapowiedział również, że jeśli wygra w sądzie, całe uzyskane środki przeznaczy na pomoc dzieciom ze strefy Gazy:

Vince. Kiedy pokonamy cię w sądzie, a pokonamy, przekażemy każdy cent z twoich pieniędzy na pomoc tysiącom dzieci po amputacjach w Gazie.

Kneecap konsekwentnie zaprzeczają jakoby popierali Hamas czy Hezbollah i podkreślają, że nie nawołują do przemocy. Na początku listopada wydali nowy singiel z Sub Focusem zatytułowany „No Comment”, który, jak mówią, „opowiada o nękaniu przez brytyjskie państwo”.

Artykuł Kneecap pozywają kanadyjskiego polityka za zakaz wjazdu do kraju pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.

W piosence muzycy odnoszą się do zarzutu dotyczącego terroryzmu, który wcześniej postawiono jednemu z członków grupy, Mo Charze. Do utworu dołączono okładkę nawiązującą do muralu Banksy’ego „Royal Courts of Justice”, przedstawiające protestującego powalonego przez sędziego.

W oświadczeniu towarzyszącym piosence Kneecap odnieśli się do brytyjskiego rządu w ostrych słowach:

„No Comment” opowiada wyłącznie o nękaniu przez brytyjskie państwo. Tak po prostu. My, Irlandczycy, jesteśmy do tego przyzwyczajeni, dzieje się to od stuleci. Pracować z Sub Focusem było przyjemnością, ten człowiek to legenda.

Utworu można posłuchać poniżej:

Mo Chara został oskarżony w maju o przestępstwo o charakterze terrorystycznym po tym, jak podczas koncertu w listopadzie 2024 roku miał rzekomo pokazać flagę Hezbollahu. We wrześniu sąd oddalił zarzut, uznając, że domniemane zdarzenie przekraczało okres przedawnienia.

Artykuł Kontrowersyjny hip-hopowy zespół powraca z mocnym utworem. Sprawdź! pochodzi z serwisu Teraz Muzyka.