Badanie naukowe sugeruje, że motywacje stojące za graniem ekstremalnie technicznego metalu są mniej romantyczne, a znacznie bardziej rywalizacyjne.
Według naukowców gitarzyści grający metal ekstremalny skupiają się przede wszystkim na imponowaniu innym mężczyznom i budowaniu statusu w męskim środowisku, a nie na zwiększaniu swojej atrakcyjności w oczach kobiet.
Temat wrócił do dyskusji po tym, jak brytyjski program popularnonaukowy QI opublikował w mediach społecznościowych krótką ciekawostkę, według której heteroseksualni mężczyźni uczący się gry na gitarze są motywowani głównie chęcią zaimponowania innym heteroseksualnym mężczyznom. Choć wpis wywołał falę żartów i komentarzy, jego treść oparto na rzeczywistych badaniach akademickich.
Analiza została przeprowadzona przez zespół badaczy: Tarę DeLecce, Farida Pazhoohi, Annę Szalę oraz Todda K. Shackelforda. Naukowcy przebadali 44 heteroseksualnych gitarzystów metalowych, analizując ich nawyki ćwiczeniowe, zachowania seksualne oraz poziom rywalizacji wobec osób tej samej płci.
Autorzy badania odnieśli się do dwóch dominujących teorii ewolucyjnych dotyczących muzyki: selekcji seksualnej oraz traktowania muzykalności jako produktu ubocznego złożoności ludzkiego mózgu. Choć wcześniejsze badania sugerowały, że umiejętność gry na instrumencie może zwiększać atrakcyjność mężczyzn, w przypadku metalu ekstremalnego ta zależność okazała się słabsza.
Zdaniem badaczy scena metalowa jest silnie zdominowana przez mężczyzn – zarówno wśród muzyków, jak i fanów – co znacząco ogranicza funkcję muzyki jako narzędzia do zwiększania sukcesu reprodukcyjnego. W zamian za to techniczna biegłość, szybkość i precyzja gry pełnią funkcję sygnałów statusu w obrębie męskiej grupy.
Wyniki ankiet wykazały wyraźne różnice między stylami gry. Czas poświęcony na granie akordów korelował z większym zainteresowaniem przelotnymi relacjami z kobietami, natomiast postrzegana szybkość gry była silnie powiązana z rywalizacją wewnątrzpłciową i potrzebą imponowania innym mężczyznom.
