Type O Negative dostawał liczne oferty reaktywacji po śmierci Petera Steele’a. Dlaczego nigdy do niej nie doszło?
Type O Negative zakończył działalność w 2010 roku po nagłej śmierci wokalisty i basisty, Petera Steele’a. Dlaczego pozostali muzycy nigdy nie reaktywowali składu?
Gitarzysta Kenny Hickney w wywiadzie dla „HardLore” mówi:
Owszem, otrzymywaliśmy propozycje. Złożono nam ofertę zagrania jednego koncertu za spore pieniądze. Nie da się jednak zagrać tylko jednego koncertu – to zbyt duże przedsięwzięcie. Musiałaby to być cała seria koncertów za odpowiednio wysokie wynagrodzenie. Trzeba by ponownie zebrać zespół, przypomnieć sobie materiał, przygotować oprawę wizualną – słowem, zadbać o wszystko, co niezbędne. Do tego trzeba znaleźć kogoś, kto byłby w stanie – z odpowiednim wyczuciem – zaśpiewać partie Petera, nie wspominając już o grze na basie. To właśnie gra na basie jest najtrudniejsza. Jest wielu gości, którzy próbują śpiewać niskim głosem, udając Petera, ale żeby grać na basie tak jak on? Zapomnijcie. Nikt nie potrafi grać na basie tak jak on. Oferty się pojawiają, ale pod względem logistycznym jest to w tej chwili niewykonalne – o ile w ogóle kiedykolwiek będzie możliwe. Raczej do tego nie dojdzie. Choć z drugiej strony… nigdy nie mów nigdy. Nie wyobrażam sobie, by do tego doszło – chyba że w formie jakiegoś koncertu poświęconego jego pamięci w przyszłości, o ile udałoby się to logistycznie zorganizować i miałoby to sens.
Type O Negative powstał w Nowym Jorku pod koniec lat 80., po rozpadzie wcześniejszego zespołu Petera Steele’a, Carnivore. W skład pierwszego składu weszli Steele, Kenny Hickey, Josh Silver i perkusista Sal Abruscato, którego później zastąpił Johnny Kelly. Grupa szybko wypracowała charakterystyczne połączenie metalu i gotyckiego rocka. W ciągu około 20 lat działalności wydała siedem albumów studyjnych.
Debiutancki album Type O Negative, „Slow, Deep and Hard”, ukazał się w 1991 roku. Rok później zespół wydał „The Origin of the Feces”, a prawdziwy przełom przyniosła płyta „Bloody Kisses” z 1993 roku. To właśnie na niej znalazł się jeden z najbardziej rozpoznawalnych utworów grupy – „Black No. 1”. Kolejne albumy to „October Rust” (1996), „World Coming Down” (1999), „Life Is Killing Me” (2003) i „Dead Again” (2007).
