Ostatni koncert w Warszawie dał Lech Janerka. W wyprzedanym klubie Stodoła zaprezentował długi set, godny pożegnania ze sceną. Zapowiadał je od dawna, teraz oficjalnie ogłosił, że staje się emerytem.
Zanim to jednak nastąpiło, nie brakowało anegdot i ciekawostek, jak choćby ta:
Mimo tego, że jestem domatorem i nie lubię wychodzić z domu, niewiele się ruszam, napisałem kiedyś piosenkę ‘W naturze mamy ciągły ruch’ – roboczy tytuł ‘Mucha’. U2 piosenkę też zatytułował ‘Fly’, więc zmieniłem.
Bożena Janerka w trakcie tej zapowiedzi stroiła wiolonczelę, do czego zagrzewała ją publiczność: „Bo-że-na!, Bo-że-na!”.„Nie daj się!” – żartował Lech. „Wszystko się tu rozstraja, coś niewiarygodnego. Mam wrażenie, że włączono wentylator na cenie i zaczyna mi dawać po plecach, a chciałbym dożyć osiemdziesiątki…”. Dla formalności: w zespole grali też Bartosz Straburzyński na gitarze i Michał Mioduszewski na perkusji.
Nie brakowało piosenek ze wszystkich okresów kariery lidera: od Klausa Mitffocha w środkowej części koncertu, przez obficie reprezentowaną „Historię podwodną”, dość oszczędnie lata 90., rarytas z „Plagiatów” – „Paradoksy” (dedykowane… Skolimowi) po „Gipsowy odlew falsyfikatu”, od którego występ się zaczął. I nie brakowało wzruszeń, po obu stronach barierek.
W czwartek Lech Janerka planuje jeszcze krótki recital przed pokazem filmu „Lech Janerka – śpij, śpij inteligencie” w Mazowieckim Teatrze Muzycznym im. Jana Kiepury i będzie to prawdziwy finał w Warszawie. Ostatni koncert pożegnalnej trasy Mistrza ma się natomiast odbyć 13 grudnia w Gdańskim B90 w ramach imprezy Był kiedyś Jarocin.

